In het prille begin

 

IN DE BUIK BEN JE ALLEEN NOG MAAR EEN ZIELTJE, je hebt werkelijk geen idee van de buitenwereld. Het enige wat je hoort is de stem van je ouders, het rommelen van de darmen van je moeder en het gevoel wat in haar huist. Dat kunnen overigens allerlei gevoelens zijn. Van blij en gelukkig tot verdrietig en depressief, alles pikt dit zieltje op en verankert dit in zijn kleine lijfje. Ook gevoelens van gewenst en geliefd pikt dit kleine zieltje op en verinnerlijkt dit.

.

IK KRIJG MENSEN IN MIJN PRAKTIJK die stoeien met hun kinderen met suïcide neigingen, depressieve klachten en een gevoel van ongewenst en overbodig te zijn. Als ik dan verder vraag blijken zij zelf deze verschijnselen wel enigszins te herkennen bij zichzelf maar niet te kunnen verklaren. Deze zijn al die jaren onderdrukt geweest en zijn ze er positieve mindsets overheen gaan gooien. Want zoals ze dan zeggen: “Ik heb niets om over te klagen, ik heb een geweldig leven. Ik heb diep van binnen niets om depressief over te zijn en toch is dat gevoel er ooit. Ik weet dat ik waardevol ben en toch bekruipt mij het gevoel ooit alsof ik ongewenst ben”.

.

EN DAN……? Dan gaan hun bloedeigen kinderen deze gevoelens naar buiten brengen en extreem uitvergroten, dan kan het niet meer weggemoffeld worden. Dan wordt het te pijnlijk om het te negeren en te onderdrukken en de angst komt om de hoek kijken. Volkomen terecht.

.

Lees Meer