Waarom de positieve opvoedstijl niet werkt

Laten we voorop stellen dat ik ook graag positief ben met een positieve mindset, maar jezusmina….op commando positief zijn vergt me toch wel heel veel energie. Je bent dan als het ware niet in het moment en al helemaal niet meer authentiek.
Ik heb dan ooit het idee alsof ik mezelf een nieuw riedeltje heb aangeleerd. Herken jij dat? En oh ja….kinderen prikken volledig door die masker van schijn heen. Bizar hoe ze dat zien.

.

Idem dito met positief gedrag belonen en negatief gedrag negeren.

Yeh wirght, alsof we het negatieve gedrag echt kunnen negeren. Ja….we kunnen het met ons hoofd wel negeren, maar zeg eens eerlijk, gevoelsmatig borrelt er dan wel van alles van binnen, maar we doen net alsof het ons niet raakt. Wederom…..hier prikt jouw kind ook doorheen. Hij voelt (beter gezegd: weet) dat jij een gevoel van jezelf aan het negeren bent. Gewoon eng ooit hoe kinderen dit aanvoelen. Het lijken wel wandelende röntgenapparaten.

.

Anyway, het nadeel van al dat belonen werkt natuurlijk ook nog eens extreem verslavend.

Dus als we dit blijven doen dan moet je niet verschieten dat je kind altijd om die aandacht blijft vragen, zelfs als ze volwassen zijn. Zo van….”kijk eens hoe goed ik ben, hoe geweldig ik dit heb gedaan”. En owee als ze dan geen ‘beloning’ krijgen, dan is dat een enorme teleurstelling.
Ik zie het een beetje als applausverslaafd. En geloof me, dit geldt niet alleen bij kinderen maar ook zeker onder volwassenen. Alsof we het applaus nodig hebben vanuit de buitenwereld om onze binnenwereld beter te laten voelen. Misschien ken jij wel van die mensen die constant om een bevestiging vragen. Allemaal kindsdelen.

.

Troosteten is ook zoiets.

Ik kan me nog herinneren dat ik mijn kinderen iets lekkers gaf als ze verdrietig of bang waren. En weet je waarom? Puur om die emotie van hen te doen stoppen. En dan weer waarom? Omdat ik het niet aan kon zien. Niet echt zuiver natuurlijk. Ik weet nog dat mijn dochter me eens zei: “Potverdorie mam, ik wil geen chips, ijsje of wat dan ook. Ik wil me gewoon even verdrietig voelen”. En daarmee sloeg ze eigenlijk de spijker op de kop. Want toen ik zei: “ja maar meisje, ik vind het zo vervelend voor je als je zo verdrietig bent”. Toen zei ze: “dat is niet mijn probleem mam”.
Dus als ik heel eerlijk naar mezelf ben, ik wilde haar troosten zodat ik niet naar mezelf hoefde te kijken. Auw.

.

Ophemelen van je kind doen we ook.

Niets mis mee trouwens, mits je het echt meent. En ja, natuurlijk heb jij het liefste, mooiste en geweldigste kind van de hele wereld. Maar om je kind op auditie te sturen naar The Voice Kids omdat ze toevallig ‘Sinterklaas Kapoentje’ zo lief kan zingen gaat wel erg ver. Misschien is dit voorbeeld overdreven, maar het is puur om een punt te maken.

Wat we vaak doen bij onderdanige en onzekere kinderen is alles geweldig vinden aan dit kind. Als je het mij vraagt, niet echt effectief. Want hoe leert het kind dan omgaan met de mindere dingen van het leven. Waarschijnlijk kun je beter kijken hoe het komt dat het kind onzeker of onderdanig is. Ben of was jij dat ook? Hoe is/was dat voor jou? Kinderen zijn namelijk een kei in kopiëren.

.

En dan hebben we nog de mooiste adviezen voor onze kinderen.

Bin there done that. Dus ik ben de laatste die oordeelt als jij dit herkent bij jezelf.
“Lieverd, je mag gewoon eerlijk tegen je vriendinnetje zeggen als je iets niet leuk vindt hè”.
“Jongen, als je iets niet wilt, dan moet je je grens aangeven”.
“Geef niets als je verdrietig bent, huil maar even”

.

Mijn kinderen gooiden op die momenten letterlijk de bal terug en zeiden (toen ze ouder werden): “Oh ja mam? Ben jij ook zo eerlijk tegen je vriendin, collega of wie dan ook, als je iets niet leuk vindt?”
“Geef jij ook je grenzen aan als je iets niet wilt?”
“Huil jij ook als je verdrietig bent? Zelfs als het niet uitkomt of je wordt nagekeken?”
Wederom….auw.
Nog ruimte voor verbetering Rian.

.

Geloof me lieve mensen….ik ben er 200% van overtuigd dat wij eerst zelf alle goedbedoelde pedagogische adviezen ter harte mogen nemen.
Dan hoeven de kinderen alleen maar af te kijken (wat ze overigens afleren op school haha).

.

Met anderen woorden:

Aandacht geven dient onderdeel te zijn van het leerproces dat opvoeden werkelijk is en niet een worst die je een kind voorhoudt om hem te laten doen wat jij wilt. Een kind heeft veel meer aan een af en toe oprecht boze en chagrijnige ouder die hem echte aandacht geeft en belangrijke vaardigheden en inzichten leert dan aan een dwangmatig positieve en belonende ouder die hem negeert op momenten dat hij hun aandacht misschien wel het hardst nodig heeft.

.

Bijkomend voordeel voor ouders is dat de positiviteit niet meer uit hun tenen hoeft te komen en ze weer gewoon mens mogen zijn.

Al met al kun je advies om positief op te voeden maar beter negeren.

.

Leuk als we een connectie op Facebook hebben.

Daar deel ik veel inzichten, ervaringen met mijn kinderen, de lessen die ik van ze leer en natuurlijk regelmatig wat tips en inspiratieblogs,  en ja….ook mijn blunders :).

Doe er vooral je voordeel mee.

.

.

Mag ik jou even iets vragen?

Hoe lang houd jij (of je kind) het nog vol?

Hoeveel strijd wil of kun je nog leveren?

Hoeveel regeltjes ga je in het leven roepen?

Hoeveel discussies ga je nog voeren?

Laten we eerlijk wezen (dat scheelt een hoop tijd en frustratie) ….als je altijd blijft doen wat je altijd al deed…bla bla bla, de rest ken je wel.

.

Wil jij het echt anders? Net als ik?

Wil je echt weten waarom je kind doet wat ‘ie doet en welke rol jij daarin hebt? Want om de situatie te kunnen veranderen moet je weten wat de oorzaak is. Pas dan is een werkelijke oplossing mogelijk. Ik spreek uit ervaring.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je dan vrij om het te delen. Zij zullen je dankbaar zijn en hun kinderen trouwens ook.

.