Waarom kinderen de beste coaches zijn

.

Wat ik de afgelopen jaren mocht leren van kinderen, daar zou ik een boek over kunnen schrijven. Ik hou het voor nu even bij dit artikel.

.

De babytijd

Als baby hebben ze me hun liefde gespiegeld. Ik was nog nooit zo verliefd geweest als op mijn kinderen. Huilend zijn ze op de wereld gekomen. Sterker nog…als ze niet zouden huilen dan was er iets niet helemaal pluis. Het leerde me dat huilen communicatie is en dat het heel normaal is. Ook gaf ik hen de juiste voeding om te groeien, een warm bedje en gaf hen voldoende rust om alles te verwerken. Ik besefte me met welke voeding (informatie en omgeving) ik mezelf voedde, waar ik mezelf de rust niet gunde om dingen te verwerken en daarvan te groeien. Ook zag ik dat ze in de babytijd begonnen te spugen als er te veel in het lichaampje zat. Deed ik dit ook? Gooide ik er ook uit wat te veel in mijn lichaam zat? Hier was nog ruimte voor verbetering.

.

De Peutertijd

Als peuter gaven ze me de spiegel van het Nee zeggen, zin doordrijven, nieuwe dingen ontdekken, vallen en opstaan, verwondering. Het maakte mij bewust dat ik ook Nee mocht zeggen op dingen die ik niet wilde en daar geen tekst en uitleg hoefde te geven. 

Als ik mijn zin niet krijg ga ik nog net niet op de grond liggen van de supermarkt, maar ik besefte wel hoe snel dat ik eigenlijk opgaf. Mooi leerpuntje.

Peuters ontdekken elke dag nieuwe dingen, vinden zichzelf geweldig en verwonderen zich om de dingen waar wij als volwassene aan voorbij lopen.

Ook leren deze kleine hummeltjes op te staan en te lopen, waarbij ze nog meer vallen dan dat ze daadwerkelijk vooruitkomen. Het leerde mij om ook op te staan voor wie ik ben en wat ik waard ben. Ook dat ik zou vallen maar elke keer weer op mocht staan om nog verder vooruit te komen.

De kiekeboe spelletjes die ik speelde met de kinderen maakte mij bewust dat ze op een gegeven moment gingen vertrouwen dat ik er toch was, zelfs als ze me niet zagen. Dus de bron van liefde is er ook als je het (even) niet ziet.

.

De Kleutertijd

Als kleuter hebben ze me het hemd van het lijf gevraagd en heel de dag hoorde ik “waarom waarom waarom”. Waar was ik eigenlijk opgehouden met vragen stellen?

Uren kon ik kijken hoe ze in hun eigen fantasiewereldje leefden, hoe ze speelden, hoe geweldig ze zich vonden, alles zelf wilde doen, rollenspellen speelde met poppen of Playmobil. 

Ik leerde ervan om ook vragen te stellen bij bepaalde dingen die ik deed of niet deed. Om mijn eigen fantasie te creëren, opnieuw te gaan ‘spelen’, mezelf ook geweldig te vinden en de rollen die ik vertolkte eens onder de loep te nemen.

.

De basisschooltijd

Als schoolgaand kind was ik getuige van hun leerproces, waar ze tegenaan liepen, welke vakken ze moesten leren, rekenen, taal, geschiedenis, aardrijkskunde, stilzitten, luisteren en thuis vervolgens ontladen.

Het maakte me bewust waar ik tegenaan liep, wat ik op school heb moeten leren, waar ik op had willen rekenen, welke taal ik eigenlijk gebruikte en of deze congruent was aan mijn binnenwereld, wat mijn geschiedenis zegt over mijn leven, hoe geaard dat ik ben, of ik te veel of te weinig stilzit, waar ik nog luister naar anderen en dat thuis mijn veilige haven was om te kunnen ontladen.

.

De puberteit

Als puber gingen ze dingen uittesten op waarheid, ze gingen grenzen over, stonden ze voor bepaalde (school)keuzes (die anders waren dan in mijn tijd), kregen steeds meer verantwoordelijkheid, gingen zich verzetten tegen autoriteiten en trokken hun mond open als ze het ergens niet mee eens waren. Ze maakten zich steeds meer los van ons, volgden hun eigen pad (ongeacht de consequenties) en emoties werden ongenuanceerd geuit.

Het leerde mij dat ik ook wel eens dingen mocht uittesten op waarheid en of het allemaal klopte wat ik al die tijd heb moeten leren. Ook maakte het mij bewust waar ik nog netjes binnen de lijntjes kleurde en geen grenzen durfde op te zoeken, laat staan keuzes maken die anderen wellicht zouden afkeuren. Het maakte me bewust dat ik de autoriteit nog buiten mezelf plaatste en geen baas was in mijn eigen leven en waar ik mijn mond dichthield om de lieve vrede te bewaren. Ook werd ik in deze fase met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik het pad van een ander bewandelde en mijn emoties lekker binnen hield.

.

Via mijn kinderen kreeg ik de spiegel dat ik eigenlijk (nog) helemaal niet volwassen was.

Dat ik al die jaren in een kindpositie had gezeten en nooit de overstap naar volwassenheid had gemaakt. Mijn dochter zei me laatst: “Mam, weet je dat veel volwassenen eigenlijk helemaal niet volwassen zijn?” Ik voelde me aangesproken en dat was maar goed ook. Het blog wat ik daarover schreef kun je hier lezen.

.

Met andere woorden:

Het waardevolste van wat ik de afgelopen jaren van en over jonge kinderen heb geleerd, komt neer op het niet-leren van de moderne lessen van ouderschap, onderwijs en de grenzeloze mogelijkheden van kinderen. Ik heb ontdekt dat als ik goed wil doen voor kinderen ik eerst de controle mocht loslaten, zwijgen en luisteren, uit de weg gaan en vooral van ze mocht houden. En wanneer ik uitgedaagd werd, wanneer dingen niet goed gingen, heb ik ontdekt dat het antwoord altijd in mezelf ligt.

.

.

Inmiddels ben ik 200% overtuigd dat kinderen de grootste leermeesters zijn die jou verder kunnen helpen op jouw levenspad. Ook dat ze genadeloos eerlijk zijn, je de welbekende spiegel voorhouden en de allerbeste coaches zijn die je je maar kunt wensen.

.

Lieve mensen, loop daar niet aan voorbij.

.

Herken jij de signalen die ik hierboven heb omschreven en wil jij ook anders leren kijken naar wat jouw kind jou zegt?

.

Dan heb ik iets voor je.

.

Ik heb al mijn lessen, ervaringen, inzichten, fucked up momenten en grootste blunders verwerkt in een aantal trainingen. Tijdens deze dagen neem ik je mee naar het anders leren kijken naar je kind, waarom je maar beter kunt stoppen met opvoeden, dat al het gedrag communicatie is en welke aha-momentjes er ontstaan als je dit eenmaal doorhebt.

.

TRAININGEN:

.

.

.

.

Heb je vragen? Mail of bel me dan even. Ik help je graag.

.

.

Leuk als we een connectie op Facebook hebben.

Daar deel ik veel inzichten, ervaringen met mijn kinderen, de lessen die ik van ze leer en natuurlijk regelmatig wat tips en inspiratieblogs,  en ja….ook mijn blunders :).

Doe er vooral je voordeel mee.

.

.

Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
Interesse in het I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.

.

Is dit artikel interessant voor andere ouders in je netwerk? Voel je dan vrij om het te delen. Zij zullen je dankbaar zijn en hun kinderen trouwens ook.

.