Kinderen drammen niet voor niets

Al vanaf dat ze kon praten dramde ze haar zin door. Altijd als ik ergens “nee” op zei en mijn zoon dat accepteerde, zo ging zij altijd nog een stapje verder. “Waarom niet mam, maar dat wil ik, heel even maar, maaaaaammmmm” enzovoort enzovoort.

De mensen die ook een drammend kind hebben zullen dit vast herkennen.

Tja, toen mijn dochter nog jong was had ik niet zo in de gaten waarom ze eigenlijk zo dramde. Wel vroeg ik me af waarom mijn zoon zich makkelijker kon schikken en ergens bij neer kon leggen terwijl zij altijd haar zin moest hebben. Afijn, inmiddels zijn we een aantal jaren verder dus ook een hoop inzichten rijker.

.

Ze is nu 18 jaar en ik kan me nog herinneren wat er zich twee jaar geleden afspeelde.

Het was een periode waarin ze veel van me vroeg. “Mam, maak jij vandaag spaghetti. Mam, kun je me even wegbrengen. Mam, kun je me ophalen. Mam, rijd je even mee naar de winkel. Mam, ga je even mee naar de stad”… enzovoort enzovoort. Om gek van te worden ooit.
Op een gegeven moment was ik het zo beu dus ik vroeg haar om niet zoveel eisen te stellen en zoveel van me te vragen. Ik besefte wat ik vroeg en vond het mijn goed recht om haar dit te zeggen. Maar nee hoor…..ze was het er niet mee eens en ging ‘vrolijk’ door met haar waarom-fase. “Waarom mag ik dat niet vragen, waarom vind jij dat zo moeilijk, waarom word jij daar moe van?”

Ik antwoordde dat ze best zelf naar het station kon fietsen en ja…ook als het regent. Ik zei dat ik haar niet altijd op hoef te halen als de treinen niet rijden, dan pak je maar gewoon een trein later. Ik antwoordde dat ze best zelf naar de winkel kon fietsen enzovoort enzovoort.

.

Net op het moment dat ik wilde weglopen van de discussie zei madame gewoon vrolijk:

“Nee mam…nu hoef je niet weg te lopen, het is nog niet klaar, hier klopt iets niet”. Ik was echter overtuigd van mezelf en zei heel stellig: “nou, volgens mij klopt het wel”. Waarop ze zei: “mam, straks durf ik niets meer aan je te vragen, zelfs niet als het nodig is. Zullen we afspreken dat ik zoveel aan jou mag vragen als ik wil en dat jij zo vaak als je wilt “nee” mag zeggen?”

.

BAM! Die kwam binnen.

Potverdorie…hiermee sloeg ze de spijker op de kop. Ik voelde dat ze gelijk had. Daarom dramde ze dus zo door. Ik zei: “sorry…je hebt helemaal gelijk. Dat is het. Dat is het waar ik moeite mee heb. Ik heb geen moeite met jouw vragen, ik heb moeite met “nee” zeggen en dan verlang ik van jou dat jij je daarin gaat schikken, dat is niet eerlijk”. “Hèhè eindelijk” zei ze. Nu is het pas klaar.

.

Twee jaar later:

Het hele riedeltje lijkt zich te herhalen want dochterlief is nu eenmaal een geboren doordrammer. Alleen ging het net iets anders dan anders.

De laatste tijd ben ik nogal druk bezig met mijn boek wat in december gepubliceerd wordt. Dus als ik niet in mijn praktijk ben, dan zit ik achter mijn laptop te schrijven. Zij had haar examen erop zitten en vroeg of ik met haar naar de ijsboerderij wilde gaan. Ik zei: “Nee meid (ik had overigens geleerd om nee te zeggen), dat ga ik vandaag niet redden. Ik wil eerst nog even dit afmaken, ik moet nog boodschappen doen, en dit of dat heeft ook nog voorrang. Zoals altijd bleef madame doordrammen en nam geen genoegen met mijn antwoord. “Ga toch gewoon mee mam, je zit bijna vastgeplakt aan je laptop, we zijn over een uur toch weer terug”. Yeah wrigt…allemaal eigenbelang, dacht ik.

Maar goed, uiteindelijk bezweek ik en zei: “Nou oké dan, dan doe ik de rest later wel”. Eenmaal bij de ijsboerderij besefte ik dat dit precies op het juiste moment kwam. Het werd tijd dat ik even achter die laptop vandaan kwam, ik had gewoon computerogen. Dus ik zei haar: “Bedankt dat je weer zo hebt doorgedramd, want dit was precies wat ik nodig had”.

Waarop ze dus weer zei: “dat wist ik mam”. Ik dram niet voor niets.

.

Nee en ja

Drammende kinderen leren jou niet alleen om je grenzen aan te geven en om “nee” te zeggen. Ze leren jou ook aan te geven wanneer het genoeg is en om “ja” te zeggen tegen ontspanning.

Sommigen voelen zich veilig genoeg om het in woorden aan te geven en anderen laten allerlei signalen zien. Dus in plaats van drammende kinderen de mond te snoeren en irritant te vinden, zou je beter kunnen kijken welke interessante boodschap hierin zit.

.

Kinderen drammen namelijk niet voor niets. Daar ben ik inmiddels 100% van overtuigd.

.

Wil je meer weten over drammende kinderen en waarom ze zo vaak over onze grens gaan? Overweeg dan een VERTALINGSTRAJECT of neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken. Het is een heel waardevol proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

Liefs Rian

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Leuk als we een connectie op Facebook hebben.

Daar deel ik veel inzichten, ervaringen met mijn kinderen, de lessen die ik van ze leer en natuurlijk regelmatig wat tips en inspiratieblogs,  en ja….ook mijn blunders :).

Doe er vooral je voordeel mee.

.

.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Doe snel iets aan mislukt passend onderwijs

‘Ouders, leraren en hulpverleners: ‘Doe snel iets aan mislukt passend onderwijs’.

Dit was de kop van een artikel wat deze week in mijn mailbox verscheen en waar de noodzaak duidelijk spreekt.

.

“De onderwijswoordvoerders krijgen opvallend veel e-mails van ouders. “Ze zijn wanhopig omdat hun kind is vastgelopen en niet weten waar ze nog terechtkunnen” legt Westerveld van Groen Links uit. “Het is de vraag of je pleisters moet blijven plakken en moet doormodderen” benadrukt Van Meenen van D66. “Er zijn allerlei redenen waarom kinderen langdurig thuiszitten. Het is de bedoeling dat scholen, gemeenten en hulpverleners samen een oplossing zoeken, maar dat lukt dus lang niet altijd” geeft Minister Slob voor Basis- en Voortgezet Onderwijs te kennen.

.

Ik ben van mening dat we iets cruciaals over het hoofd zien. Want volgens mij gaat het niet alleen om het onderwijs, maar gaat het om ons eigen individuele systeem. Het (opvoed– en ontwikkelings)systeem waar wij allemaal onderdeel van zijn en het systeem wat ons gevormd heeft tot wie we nu zijn.

.

Wat laten de kinderen van nu o.a. zien?

  • Labels zoals ADHD, Autisme, PDD-nos, dyslexie
  • Concentratieproblemen
  • Pestgedrag
  • Agressie en geweld
  • Psychische problemen
  • Schoolverzuim

.
Hoe kunnen we hier anders naar kijken? Wat kunnen wij zelf als ouders, school en maatschappij doen?

Ik geloof dat het gedrag van kinderen altijd logisch is. Mijn ervaring is dat kinderen alles laten zien waaraan ze worden blootgesteld. Mijn wens is daarom dat we naar deze speciale kinderen kunnen kijken als individuen waarvan wij ontzettend veel kunnen leren. Mits we hiervoor open staan.

.

Verplaats je eens in het kind, check eens of je jezelf herkent en voel wat er dan gebeurt.

.

Want stel je eens voor dat kinderen met het label ADHD doorgaans aan ouders en docentes laten zien dat de volwassene een bepaalde druk ervaart, druk is, druk doet en denkt. Dat die druk hen vroeger is opgelegd, zonder er bewust van te zijn. Dat ze misschien als kind een bepaalde druk op zich hebben genomen en verinnerlijkt hebben.

.

Probeer je ook eens voor te stellen dat de kinderen met het label Autisme ons liefdevol spiegelen dat wij buiten onszelf zijn gaan leven en niet in verbinding staan met onszelf. Dat we ons bewust mogen worden waarom het niet meer veilig voelt binnen in onszelf. Of dat onze innerlijke communicatie vaak te wensen overlaat en niet klopt bij onze binnenwereld. Hoe verwarrend is dat?

.

En stel dat de speciale kinderen met het label PDD-NOS, ons als ouders en leerkrachten een signaal geven dat wij ook veel informatie te verwerken hebben (gehad) en snel overprikkeld raken en/of zijn geweest als kind. Omdat dit bijna ondraaglijk was zijn deze volwassenen vaak robots geworden om te kunnen overleven. Kinderen met dit label tonen alleen wat er in ons leeft.

.

Kun je je een voorstelling maken dat de kinderen die stoeien met een vorm van Dyslexie ons laten zien dat veel volwassenen vastlopen om hun eigen leven te lezen en te begrijpen. De boodschap die zij hiermee afgeven is dat we mogen kijken hoe wij ons leven spellen en schrijven. Ook hebben dyslectische kinderen moeite met abstracte woorden, verschillende klanken en draaien vaak letters om. Stel dat deze kinderen ons zeggen dat wij een abstract bewustzijn gecreëerd hebben, iets wat we met ons volle verstand niet kunnen waarnemen. Of dat veel volwassen zich bewust mogen worden van hun klank (intonatie) in hun stem en of deze kloppend is met hun intentie. En de letters die zij omdraaien dat dat ons zegt dat wij verdraaid zijn gaan leven en eigenlijk alles andersom is.

.

Hoe zou het eruit zien als de kinderen met concentratieproblemen ons willen zeggen dat wij als volwassenen niet meer geconcentreerd zijn op ons eigen leven, onze weg, onze dromen en datgene wat echt belangrijk is op onze leerweg. Dat de kinderen niet bij ‘de les’ kunnen blijven, dat dat ons duidelijk maakt dat wij niet meer bij ‘onze les’ blijven. Dat deze kinderen misschien snel afgeleid zijn kan ons zeggen dat wij afgeleid zijn van datgene wat we dienen te leren.

.

Stel dat we van de gepeste en pestende kinderen leren dat wij als kind gepest zijn geweest, een vorm van ‘pest’ bij ons dragen, ergens de pest aan hebben gehad en/of nog steeds de pest ergens aan hebben. Dat juist deze kinderen ons liefdevol tonen dat we een haat-liefde-verhouding met onszelf hebben. Dat we van de ene kant heel liefdevol zijn en van de andere kant vaak ontzettend gemeen en respectloos naar onszelf en onze eigen gedachtes zijn. Zoals een pestend kind een ander kind slaat, zo ‘slaan’ wij onszelf neer. Dat een gepest kind ons duidelijk kan maken dat we ons in een hoekje gedreven voelen en dat we niet voor onszelf opkomen.

.

Kun je je voorstellen dat ‘agressieve’ kinderen ons spiegelen hoe wij met onszelf omgaan en met de minder prettige emoties zoals o.a. boosheid. Dat deze kinderen ons laten zien dat wij een vorm van agressie (of boosheid) al jaren onderdrukt hebben die diep van binnen zit te wroeten. Maar dat we deze emotie ‘wegslaan’, terwijl we van binnen schreeuwen. Dat ‘agressieve’ kinderen uitvergroten hoe wij onze emoties op een gezonde manier mogen ontladen.

.

Zou je een voorstelling kunnen maken dat de kinderen die last hebben van psychische problemen ons en de maatschappij liefdevol laat zien dat veel volwassenen zelf psychisch in de knoei zitten, juist omdat zij hun hele leven alles hebben moeten onderdrukken. En kun je je dan ook voorstellen dat deze kinderen een emotionele last aan de ouders, docentes en andere volwassenen laten zien. Een last die ontzettend zwaar wordt en niet alleen van hen is. Maar omdat we vaak niet bewust zijn van deze emotionele rugzak, gaan kinderen dit dragen. Juist doordat kinderen deze signalen naar buiten brengen, maakt dat wij ‘wakker’ geschud worden.

.

Zou je er iets bij voor kunnen stellen dat het schoolverzuim van kinderen ons duidelijk maakt dat wij verzuimen om volledig deel te nemen aan het leven. Dat juist deze kinderen ons laten zien dat zij naar school moeten maar dat de volwassene zelf verzuimt om deel te nemen aan de school van het leven. Kinderen die deze taak op zich hebben genomen en zeggen: “Ik wil niet naar school”, laten ons zien dat wij niet willen groeien en ontwikkelen.

.

Dit is zomaar een greep uit de problemen die kinderen laten zien en waar ouders, docentes, het schoolsysteem en zelfs de politiek bij betrokken is. De issues waar kinderen, ouders en het hele opvoed- school en maatschappelijke systeem mee worstelt en iedereen aangaat.

.

Beste ouders, leraren en hulpverleners, we kunnen niet alleen aan onze kinderen en leerlingen blijven sleutelen en het voor hen goed proberen te doen.

.

Alles begint bij jou en mij. Alles waar wij als volwassenen mee stoeien, wat ons raakt, wat we moeilijk vinden, bij ons dragen en tegenaan lopen, dat laten kinderen ons liefdevol zien. Zij kunnen namelijk niet anders. Hoe bewuster wij omgaan met onszelf, des te meer we van betekenis kunnen zijn voor onze speciale kinderen en leerlingen. Opvoeden, begeleiding en ontwikkeling gaat altijd hand in hand en is een ongoing proces.

Weet alsjeblieft, alles waar wij overheen stappen of als kind overheen gestapt zijn, dat zien kinderen liggen. Ze rapen het vervolgens op en proberen het met man en macht aan ons terug te geven, door middel van gedrag en andere signalen. Als wij deze signalen niet begrijpen, gaat het kind eerst harder ‘schreeuwen’. Maar als dat niet werkt geeft een kind uiteindelijk op en zal – net als jij als kind gedaan hebt – deze bagage dragen en verinnerlijken. En zo wordt alles weer doorgegeven aan de volgende generatie. Totaal onbewust.

.

Maar als wij nu beetje bij beetje in de waardevolle spiegels van kinderen kunnen kijken dan zullen jullie, net als ik, zien dat kinderen ons elke dag cadeautjes geven. Speciale geschenken die – als we ze uitpakken – van onschatbare waarde zijn.

.

Ik besef dat dit artikel voor sommige wat ver gaat. Anderzijds weet ik ook dat er al ontzettend veel mensen op deze manier kijken en werken, met alle positieve gevolgen van dien.

.

Dingen veranderen niet als wij niet veranderen.

Alles begint bij die ene kleine stap die jij nu hebt gezet. Dankjewel dat je dit blog hebt gelezen.

Mocht je deze manier van kijken en vertalen interessant vinden en meer over willen weten, neem dan gerust vrijblijvend contact op om de mogelijkheden te bespreken.

.

Meer relevante blogs vind je hieronder.

.

Relevant blogs:

.

** Hoe kinderen weer tot bloei komen **

** Waarom ontwikkeling zo belangrijk is **

** Ben je boos? Pluk een roos **

** Waarom kinderen ons wakker schudden **

** Waarom emotionele begeleiding zo belangrijk is **

** Labels door een spiegelbril bekeken **

** Jij bent het (onderwijs)systeem **

** Kinderen doen wat jij doet, niet wat je zegt ** 

** Als we nu eens stoppen met ‘doen alsof’ **

** 3 belangrijke opties die een puber overweegt **

** Het zegt alles over de ander. Is dat echt zo? **

.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Het zegt alles over de ander en niets over jou. Is dat echt zo?

Wat als iemand verliefd op je is? Zeg eens eerlijk, dat is toch heerlijk. Helemaal als het gevoel wederzijds is en jullie allebei kunnen genieten van de vlinders in je buik. Wat een cadeautje. Of zeg je dan: “Het zegt alles over jou en niets over mij?” Ik mag hopen van niet. Daarmee wuif je namelijk de verliefdheid die jij voelt voor jezelf ook weg.

Jullie liefde gaat verder in ‘houden van’ en hij spreekt het tegen je uit. Je krijgt een warm gevoel van binnen dat dit echt ergens heengaat en de ander denkt er hetzelfde over. Fijn toch? Wat een geschenk. Of zeg je dan: “Het zegt alles over jou en niets over mij?” Wederom mag ik hopen dat je dit niet doet. Anders heb je ook lak aan het houden van jezelf wat hiermee getriggerd wordt.

Dus ja, de liefde die een ander voor jou heeft zegt heel veel over de ander. Zijn eigen liefde wordt nu aangeraakt, gespiegeld door jou. Eigenlijk zijn jullie elkaars spiegelbeeld, helemaal als de liefde wederzijds is. En nee, dit zegt niet alleen iets over de ander, want het raakt jou ook.

Feitelijk raken jullie elkaars (eigen)liefde aan. Dat vind ik nu altijd het mooiste van liefde. Die is toch niet in cijfers of wetenschappelijk uit te leggen. Cupido doet gewoon zijn werk.

Maar goed, vaak kijken we niet op die manier en al helemaal niet als het om de fijne gevoelens gaat. Zoals verliefdheid, houden van, dankbaarheid, bewondering, respect, kracht en zo nog meer. Alle complimentjes en gevoelens die ons doen stralen laten we graag binnenkomen omdat het een fijn gevoel raakt (wat ook van ons is) en we dan ook met beide handen aangrijpen. En zoals geleerd zeggen we netjes: “Oh wat liefffff, dankjewel”.

.

Maar wat nu als iemand jou afwijst, botte opmerkingen geeft, jou niet ziet staan, niet in je gelooft of geen vertrouwen in je heeft? Wat dan?

Meestal kunnen we deze mensen enigszins wel ontwijken, de mond snoeren of zelfs uit ons leven zetten door bijvoorbeeld een andere baan te zoeken. Want ja, wat meent hij nu om zo met jou om te gaan? Het komt al helemaal niet in je op om te zeggen: “Oh, wat lieffff, dankjewel”.

Maar wat als je wordt afgewezen door een partner, kind, ouders, broer, zus of beste vriend(in)? Wat als zij dingen zeggen die bot overkomen, jou niet zien staan, niet in je geloven of geen vertrouwen in je hebben? Dat raakt en gaat niet in je koude kleren zitten toch? Afijn, hen kun je niet zomaar uit je leven verbannen want jullie relatie reikt verder dan al die anderen. Wat dan?

.

Voordat je met de vinger naar de ander wijst wil je ook weten wat het bij jou losmaakt. Want ook hier doet Cupido zijn werk, alleen dan andersom.

En nu snap ik dat je niet meteen zegt: “Dankjewel voor dit cadeautje”, maar toch is het een geschenk als je hier ook naar kunt kijken als iets wat ook van jou kan zijn, mits het je raakt natuurlijk. Want als het je raakt dan zegt het je iets.

Dus….

Word jij afgewezen, is de ander bot, zien ze je niet staan, geloven en vertrouwen ze niet op jou? Onderzoek dan eens het volgende:

  • Welk gevoel maakt het bij je los?
  • Wanneer heb je dit gevoel eerder ervaren?
  • Wie heeft jou toen ook zo behandeld?
  • Hoe oud was je toen (eerste herinnering)?
  • Geloof je nog steeds dat dat waar is?
  • Reageer je zelfs alsof dat waar is?
  • Behandel jij jezelf zoals er ooit met jou is omgegaan?
  • Behandel je anderen zoals er ooit met jou is omgegaan (energetisch of in gedachte)?
  • Welke overlevingsstrategie had je toen? Doe je dat nog steeds?
  • Kun je vanuit een volwassen positie verantwoordelijkheid nemen voor je eigen (waarschijnlijk oude) emoties? Zelfs als ze niet zo fijn zijn?

.

Stel je voor dat deze ‘dader’, die ik even omgekeerde Cupido noem, ook de allerbeste bedoelingen heeft.

Dat die persoon een gevoel losmaakt wat van binnen al jaren zit te borrelen? Dat je dit mag loslaten omdat het belemmerd in je volwassen leven. Dat je daarmee onbewust anderen beschadigd of dit patroon misschien doorgeeft aan de volgende generatie.
Dat diegene jou alert maakt dat je destructief met jezelf omgaat en daarmee meer kapot maakt dan je lief is.

Kun je er een voorstelling van maken?

Want de manier hoe anderen jou behandelen zegt alles over hen. Maar de manier hoe jij hen (daarna) behandeld en wat het raakt bij jou, zegt alles over jou.

En misschien kun je daarna ooit (in gedachte) zeggen: “dankjewel”.

.

.

Zijn zulke situaties herkenbaar voor jou en wil je hier meer van weten? Overweeg dan een VERTALINGSTRAJECT of neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

Het is een heel waardevol proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

Liefs Rian

.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.


Dit had ik niet verwacht….

Tegenover me zit Jolanda, een vrouw van middelbare leeftijd met beide armen in het gips. “Een klein ongelukje met de fiets gehad” zoals ze zegt. Maar dat is niet het ergste. Jolanda wordt nu, buitenom haar pijnlijke armen, enorm geconfronteerd met een aantal thema’s in haar leven. Zelf weet ze dat haar armen wel genezen, maar de onmacht en frustratie tegenover haar jongens hakt er behoorlijk in. “Zeg alsjeblieft hoe ik mijn jongens in actie kan zetten, want ik kan het niet”.

.

Als ik haar vraag wat nu het allerergste is aan deze situatie, antwoord Jolanda:

“Rian, ik kan niets, ben totaal overgeleverd, voel me nutteloos, machteloos en ik moet anderen om hulp vragen, wat ik op zich al moeilijk vind”. De onmacht straalt van haar gezicht af en ik heb met haar te doen. Meteen ben ik alert op de woorden ‘ik kan niks, overgeleverd, nutteloos, machteloos en hulp vragen’ en ik vraag haar of ze deze gevoelens ooit eerder heeft ervaren. Dat heeft ze.

Jolanda verteld dat ze drie jaar geleden is gescheiden van de vader van haar kinderen. Deze man bleek een narcist te zijn en haar volledig gekleineerd te hebben. Twintig jaar lang heeft Jolanda te horen gekregen dat ze niets kon en nutteloos was. Al die jaren heeft ze zichzelf opgeofferd voor haar gezin, voelde zich machteloos en was ze overgeleverd aan de situatie. Jolanda is zichtbaar geraakt door haar eigen woorden en het lijkt alsof er op dit moment een heel klein kind tegenover me zit.

Ik pak de doos tissues, ik ben stil en geef eerst ruimte aan de emoties die waarschijnlijk al heel lang onderdrukt zijn geweest. Dan zegt Jolanda: “Sorry, ik ben nog maar net binnen en ik zit hier al te huilen, dat is toch niet normaal. Jij zult wel denken”.

Typisch hè, dat mensen zich verontschuldigen om hun emoties. Alsof ze iets doen wat verkeerd is, alsof het abnormaal is. Dus ik zeg: “Nee joh….geen sorry, het is allemaal oké. Ik ben blij dat dit eruit komt, want waarschijnlijk zat het in de weg”.

Ook begrijp ik haar gevoelens. Jolanda zal vast niet de enige zijn die dit ooit heeft ervaren en moeite heeft met hulp vragen. Zelfs als je partner geen narcist is.

.

Afijn,…de tranen zijn gedroogd en ze verteld verder:

“Ik heb dit toch niet verdiend. Heel mijn leven heb ik het gevoel gehad dat ik niks waard was. Vroeger al. Mijn broer kon en mocht alles en ik hing er maar wat bij. Hij kon studeren en ik runde het huishouden terwijl mijn moeder in het ziekenhuis lag. Niemand was er voor mij. Ik heb alles in mijn eentje geklaard en ook nog een hoop sores over me heen gekregen. Rian, ik was nog zo klein. Dat is toch niet normaal”.

.

Alles waar Jolanda al die tijd overheen gestapt was, komt er nu uit.

Samen gaan we naar haar innerlijke kind, het kleine meisje in haar wat niet gezien werd. Het meisje wiens mond gesnoerd is geweest en uit angst niets meer durfde te vragen. Dat deel in haar die machteloos de situatie onderging en die overgeleverd was. Al het verdriet, de boosheid en de frustratie komt eruit. Via een systeemmeditatie gaan we kijken welke emotionele ballast Jolanda als kind verantwoordelijkheid voor heeft genomen. Het dient haar niet meer en we geven het terug aan de bron.

Door middel van bepaalde gevoelsoefeningen gaat Jolanda voelen in welke positie ze staat. Het pure kind in haar met al haar gevoelens en behoeftes. Het gekwetste kind in haar wat niet gehoord en gezien werd. En haar overlevingsstrategie die haar als kind gered heeft.

.

Steeds beter zag ze dat deze dilemma’s haar volwassen leven in de weg hebben gestaan en voelde ze wat ze als kind gemist had.

Samen maken we de liefdevolle ouder in Jolanda wakker. Deze ouder die alles voor haar jongens overheeft, mocht nu eerst voor zichzelf zorgen. De nood was hoog. Stap voor stap mag Jolanda de overstap maken naar volwassenheid en weet ze dat ze haar behoeftes mag uitspreken en haar grenzen mag aangeven, wat ze als kind nooit heeft gekund. Dit proces gaat in etappes.

.

Wat dit verhaal duidelijk maakt is dat er altijd iets onder zit.

Mensen lopen niet voor niets vast. In de meeste gevallen gaat het om een patroon wat veel dieper zit dan we vermoeden. Dit blijkt ook wel bij Jolanda. Want haar kindspatroon zat zo diepgeworteld dat het zich herhaalde in haar relatie met haar ex-partner en haar kinderen.
Ook wist ze nu dat haar moeder destijds niet in het Ziekenhuis lag maar in psychiatrische inrichting in verband met een depressie.

Als kind heeft Jolanda altijd gedacht dat ze later nooit zou worden als haar eigen moeder. En wat bleek? Ze deed precies hetzelfde. Maar vanaf nu niet meer. Jolanda heeft dit patroon doorbroken en dat door een ongelukkige val van haar fiets.
Natuurlijk kunnen we nooit in één gesprekje 50 jaar aan patronen aanpakken en oplossen, maar we hebben wel een begin gemaakt.

.

Aan het einde van deze sessie vraag ik haar wat ze na vandaag meeneemt.

Ze zegt: “Ik zie nu dat ik al die jaren gereageerd en gevoeld heb als een klein kind en dacht niets aan de situatie te kunnen veranderen. Nu weet ik dat daar het machteloze gevoel vandaan kwam. Ik ga ermee aan de slag Rian”.

Net als ze bij de deur staat om te gaan zegt ze lachend: “Goh, ik dacht dat jij me advies zou geven om mijn jongens in actie te zetten. Dit had ik niet verwacht”. Ik zeg: “Geloof me, als jij in de positie staat van de volwassene, dan kun je dat zelf”.

.

.

Is de situatie van Jolanda herkenbaar voor jou en wil je hier meer van weten? Overweeg dan een VERTALINGSTRAJECT of neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

Het is een heel waardevol proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

PS: Leuk als we een connectie op Facebook hebben.

Daar deel ik veel inzichten, ervaringen met mijn kinderen, de lessen die ik van ze leer en natuurlijk regelmatig wat tips en inspiratieblogs,  en ja….ook mijn blunders :).

Doe er vooral je voordeel mee.

.

.

Benieuwd naar de trainingen/workshops die voor 2020 in de planning staan? Neem dan een kijkje in mijn agenda.

.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


5 belangrijke dingen die je als ouder niet over het hoofd wil zien

Veel ouders stoeien met de gevoelens van hun kinderen. Hebben ooit moeite met de driftbuien van hun kind of het niet luisteren. Ook komt het regelmatig voor dat kinderen niet meekunnen op school, achterlopen met bepaalde vakken of helemaal niet naar school willen. En als klap op de vuurpijl lopen er ontzettend veel kinderen vast in hun puberteit en gaan dan de kont tegen de krib zetten. Wat dan?

Kinderen zijn een kei om alles te laten zien waaraan ze worden blootgesteld. De kunst is om goed te kijken.

  • Kinderen laten zien wie jij bent, wie je was als kind en wie je ook kunt zijn.
  • Kinderen laten zien wat je voelt of ooit hebt gevoeld maar hebt onderdrukt.
  • Kinderen laten zien wat jij doet, hebt gedaan of zou mogen doen.

Dus het helpt om een andere bril op te zetten.

.

1.

Heb jij een kind die stoeit met emoties zoals bang, boos en bedroefd? Onderzoek dan eens of jouw boosheid, angst en verdriet er mag zijn. Of jij je de lieve vrede bewaard terwijl je van binnen ontploft. Of jij ergens bang voor bent wat je tegenhoudt? Of ergens stil verdriet verstopt zit. Voel jij je veilig om je emoties de vrije loop te laten, zonder goed of fout? Kun jij je eigen behoeftes (welke onder de emotie zit) kenbaar maken? Want ook jij bent geboren met alleen gevoel wat geuit kon worden via lichaamstaal.

2.

Heb jij een kind met bepaalde driftbuien die overal tegenaan schopt, de hele dag “Nee” roept en niet luistert. Check dan eens bij jezelf welke drift er bij jou verstopt zit of wat jou drijft. Waar zeg jij “ja” terwijl je “nee” wilt zeggen of andersom? In hoeverre luister jij naar het kind, naar jezelf en naar het kind in jezelf? Weet jij jouw eigen grenzen of ga je daarover heen? Ben je van de buitenkant de rustige ouder terwijl er van binnen een orkaan ontploft?

3.

Heb jij een kind die moeite heeft met keuzes maken, die niet weet welke richting ze op wil, misschien denkt in moeilijkheden in plaats van mogelijkheden of lak heeft aan regels. Het helpt als je jezelf belangrijke vragen stelt zoals: Welke keuze maak ik? Welke richting ga ik op en is dat mijn eigen richting? Waar kijk jij naar mogelijkheden in plaats van moeilijkheden? Durf jij nog echt te dromen of heb je het al opgegeven? Aan welke ‘regels’ denk jij nog te moeten voldoen? Helpen ze je of mag jij je eigen regels bepalen?

4.

Heb jij een kind die moeite heeft met school en/of met huiswerk? Vraag jezelf dan eens of of jij moeite hebt met de school van het leven en welk ‘huiswerk’ jij laat verslonzen, met een korreltje zout neemt en misschien niet belangrijk genoeg vindt. Hoe was school vroeger voor jou en wat heb je daar geleerd wat in je volwassen leven helpend of belemmerend is? Ben jij als kind gepest geweest en draag je die ‘pest’ nog bij je. Heeft je kind moeite met taal? Vraag jezelf dan eens af met welke taal jij moeite hebt en welke woorden jij hebt moeten slikken. Heeft je kind moeite met rekenen en cijfers? Onderzoek dan eens waar jij op had willen rekenen en waar cijfer jij jezelf misschien nog weg.

5.

Heb jij een puber in huis die de kont tegen de krib zet, over grenzen gaat, dingen uitprobeert en experimenteert? Kijk dan eens of hier een perspectief inzit wat extreem wordt uitvergroot. Zou je ook wel eens de kont tegen de krib willen zetten en je eigen plan willen trekken of loop jij netjes in de pas? Waar liggen jouw grenzen? Geef jij deze aan? Door wie of wat denk jij dat je wordt tegengehouden? Wat heb jij de laatste tijd voor nieuws uitgeprobeerd?

.

Zie de ontwikkeling van je kind en van jezelf als een experiment.

Een experiment waar je voldoende tijd en rust inlast om te onderzoeken.
Waar je reinheid kunt zien als het afspoelen van onwaarheden die je belemmerd hebben en de emotionele ballast die je mag zuiveren.
De regelmaat is bedoeld om hier regelmatig bij stil te staan.

En oh ja…als we dan toch consequent willen zijn, dan helpt het als je hier niet één, twee of drie keer bewust van bent, maar er consequent aandacht aanbesteedt.

.

En dan zul je, net als ik, op een dag zeggen: “Wauwww….dus dit had mijn kind al die tijd voor mij in petto”.

.

Wil je hier meer van weten? Overweeg dan een VERTALINGSTRAJECT of neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken. Het is een heel waardevol proces van anders kijken en dat proces ga ik graag met je aan.

.

Liefs Rian

.

Wil je echt weten waarom je kind doet wat ‘ie doet en welke rol jij daarin hebt? Want om de situatie te kunnen veranderen moet je weten wat de oorzaak is. Pas dan is een werkelijke oplossing mogelijk. Ik spreek uit ervaring.

.

.

.

.

.

.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Waarom we maar beter de handen uit onze mouwen kunnen steken

Mijn valkuil is dat ik iedereen wil helpen, helemaal omdat er kinderen bij betrokken zijn. Ik geef veel gratis weg, gratis blogs en e-books, gratis vertalingen en gratis kennismakingen. Maar soms is dat niet voldoende.

“In mogelijkheden denken Rian en niet in problemen”. En zo kwam ik op het idee om vrijwilligersinstanties te benaderen. Omdat ik weet dat daar mensen aankloppen die echt met hun handen in het haar zitten en hun financiën vaak niet toereikend zijn. Zo gezegd, zo gedaan.

Mijn ervaring van dat moment heb ik lang voor me gehouden en ik heb getwijfeld of ik hierover zou schrijven en het überhaupt zou delen. Ik weet nu, als ik op mijn handen blijf zitten, dan ben ik geen haar beter. Dus bij deze…… (één van mijn langste blogs ooit).

.

Eerst had ik me voorbereid, want ja, ben ik dan echt de persoon die iets kan betekenen voor deze gezinnen? Ik besef, ik ben geen heilige en je kunt nog zoveel diploma’s hebben, als je er niets mee doet in je eigen gezin, dan heeft het natuurlijk niet zoveel nut toch? Dus vroeg ik aan mijn kinderen hoe ik ben als persoon, als mens, als moeder en hoe zij mij zagen. Zij zijn mijn grootste spiegel, degenen die genadeloos eerlijk durven te zijn en zij zijn mijn referenties. Hun antwoord gaf weer perspectieven (we zijn nooit uitgeleerd) maar ze gaven me ook net dat duwtje wat ik nodig had: “Mam…doe iets alsjeblieft”.

En zo kwam het dat ik op een woensdagochtend een afspraak had bij één van de drie vrijwilligersorganisaties die ik had aangeschreven.

De reden hiervan was dat ik mijn expertise op het gebied van kinderen, ouders en opvoeden voor wilde leggen. En nee, niet voor geld maar op vrijwillige basis. Want juist bij deze instanties weet ik dat ouders aankloppen waarvan de portemonnee iets minder gevuld is dan bij de gemiddelde.

.

Eenmaal aan tafel bedank ik deze mevrouw hartelijk dat ze tijd voor mij heeft vrij gemaakt om te luisteren wat ik voor hen en voor veel gezinnen kan betekenen. Ik bied aan om gratis lezingen, presentaties en workshops te geven op het gebied van kinderen, ouders, opvoeden, pedagogiek, labels en systemisch werk. Allemaal om mensen anders naar het gedrag te laten kijken. Vanuit perspectief in plaats van problemen.

Het mooiste is natuurlijk om dit in groepsverband te doen omdat we dan het meeste resultaat behalen in een kortere tijd. Tevens bied ik aan, dat ik bij de complexere situaties, één maal per maand een ochtend vrij maak om deze ouders extra te ondersteunen en dat ze me altijd mogen bellen of mailen in geval van nood.

Ik voelde me goed om dit aan te bieden, nu kan ik tenminste iets meer doen in het belang van veel gezinnen.

Dan neem ik een slok van mijn koffie en ben vervolgens stil om te horen wat ze ervan vindt.

.

Ik zit met mijn oren te flapperen als ik luister naar haar antwoord:

“Oh Rian, wat doe je ontzettend mooi werk en ik vind het ook een heel waardevol aanbod, helemaal voor al die gezinnen en kinderen die bij ons staan ingeschreven. Maar voordat je verdergaat moet ik je zeggen dat wij van onze vrijwilligers verwachten dat ze op hun handen blijven zitten. Ik zeg: “op hun handen blijven zitten?” Waarop ze voordoet hoe dat is. Alsof ik niet weet wat ‘op je handen zitten is’. Afijn, ik vraag dus om duidelijkheid wat precies de bedoeling en de reden is van ‘op je handen zitten’. Ik merk dat mijn stem al anders klinkt en ik ben bang voor wat ik te horen krijg.

“Rian, wij kunnen deze organisatie alleen blijven runnen met geld, omdat we afhankelijk zijn van de subsidie van de Gemeente. Als we een daling hebben in onze deelnemers (lees: klanten), dan krijgen wij ook geen subsidie meer. Dus dan moeten we op een gegeven moment deze organisatie opdoeken.

.

Meteen kreeg ik een figuurlijke stomp in mijn maag, ik wist niet wat ik hoorde.

Mijn verbazing was duidelijk af te lezen van mijn gezicht (niet raar natuurlijk als je met je handen voor je mond zit) en de mevrouw vraagt: “verschiet je hiervan?” Ik zeg: “VERSCHIET JE HIERVAN!!!” Dat is nog zachtjes uitgedrukt, ik sta compleet versteld van wat ik hier nu hoor. Ik snap er echt helemaal niets meer van en ik vermoed dat ik het ook niet wil begrijpen. Hoe kun je in godsnaam zeggen dat je hart voor gezinnen hebt terwijl je zo hard bent geworden?” Heel netjes zeg ik nog: “voordat ik straks iets ga zeggen waar ik spijt van heb, is het denk ik verstandiger om dit gesprek te beëindigen”. Ik pak nog een laatste slok van mijn koffie, geef de mevrouw een hand en dan sta ik met tranen in mijn ogen, een illusie armer en een ervaring rijker, even later weer buiten.

.

Onderweg naar huis gaan er allerlei doemscenario’s door me heen.

Dit had mij kunnen treffen, mijn gezin, mijn kinderen en mijn problematiek. Het had mij kunnen overkomen dat ik hulp had moeten inschakelen die op hun handen moesten blijven zitten omdat de organisatie anders geen subsidie zou krijgen. Ik had zomaar die moeder kunnen zijn die bij deze organisatie had aangeklopt, omdat ze geen geld had voor andere hulp. Een moeder die met haar handen in haar had gezeten, ten einde raad was en al een enorme drempel moest overwinnen. Het had zomaar mijn kind kunnen zijn die door zulke instanties aan hun lot zou worden overgelaten.

De tranen rollen over mijn wangen en de woorden ‘op je handen blijven zitten’ krijgt voor mij een hele andere betekenis. Want als wij op onze handen blijven zitten, dan moeten onze kinderen de handen uit de mouwen steken. Wat voor mij inhoudt dat zij de problemen moeten oplossen die wij gecreëerd hebben. Beetje omgekeerde wereld, toch?

.

Eenmaal thuis vertel ik mijn ervaring en krijg ik te horen:

“Op je handen blijven zitten!!! “Ja, als op je handen zitten werkt, dan zou ik zeggen vooral doen. Maar als het tegen je gaat werken dan is het misschien de bedoeling om de handen uit de mouwen te steken. Veel problemen worden juist in stand gehouden door op je handen te blijven zitten, je kop in het zand te steken en alles te bedekken met de mantel der liefde”. Je geeft toch niet op, of wel?”

Anderzijds gaf een kennis van mij het advies om hier niets over te schrijven en zei: ”Rian, je gooit je eigen ruiten in als je dat doet”. Daarom hield ik wijselijk mijn mond, wederom uit angst, besefte ik. Niet echt een voorbeeld voor mijn kinderen.

.

Maar nu is het klaar en mijn mond dichthouden uit angst is geen optie meer.

Want jouw kind en jouw zorgen zouden ook die van mij kunnen zijn. En als iedereen op zijn handen blijft zitten, wie steekt er dan de handen uit de mouwen?

Om mezelf en om mijn kinderen maak ik me niet meer druk. Ik vertrouw inmiddels op mijn eigen kracht, kennis en kunde en op die van hen. Maar er zijn nog steeds teveel kinderen die de longen uit hun lijf schreeuwen om ons wakker te maken.

Depressie onder jongeren groeit namelijk nog steeds. Niemand heeft in de gaten dat het gedrag van een depressieve jongere anders is dan het gedrag van depressieve volwassenen. Deze jongeren laten juist gedrags- en leerproblemen zien, die helaas worden bestempeld als moeilijk. In het voortgezet onderwijs kampt 1 op de 5 jongeren met emotionele- psychische- en angststoornissen. Zelfdoding onder jongeren (15-20 jaar) is verdubbeld en bijna 5000 leerlingen verzuimt ongeoorloofd van school. Jonge kinderen worden volgepropt met medicijnen omdat ‘het systeem’ niet weet wat er aan de hand is.

.

Wat hebben kinderen nodig?

We kunnen water naar de zee blijven dragen en keer op keer investeren terwijl we er niets van terugzien en het geld lijkt te verdwijnen als sneeuw voor de zon. Wordt het dan niet eens tijd om dingen onder de loep te nemen? Kinderen hebben geen geld nodig. Kinderen hebben feitelijk iemand nodig die hen helpt om hun gevoelens op een gezonde manier te ontladen, te organiseren, te verwerken en uit te mogen drukken. Zonder goed of fout maar puur zoals het op dat moment voelt. En dat leren ze van de volwassenen.

.

Precies zoals tweede kamer lid, Lisa Westerveld, omschrijft:

“Wat hebben we over voor onze jongeren? Het jeugdzorgdebat wordt gedomineerd door de geldvraag. Wat kost het en wie gaat het betalen? Gemeenten hebben forse tekorten en er is gedoe rondom de aanbestedingen en de coalitie deed jarenlang niets met de signalen. Tegelijkertijd moeten we het ook hebben over fundamentele vragen. Hoe zetten we kinderen centraal in plaats van de zak geld of het systeem? Juist de jongeren, die de hulp het meest nodig hebben, worden in de steek gelaten”.

.

En als we het dan toch over het systeem hebben:

Als de oplossing in het systeem moeilijk te vinden is, moeten we misschien ons eigen individuele systeem veranderen, ons systeem van denken, doen en handelen. Want dat deze kinderen niet in dit systeem passen en als storend, moeilijk en afwijkend worden bestempeld, is daarom geen probleem, maar juist een oplossing.

Deze (nieuwetijds)kinderen maken ons bewust hoe veel volwassenen belast zijn met hun eigen angst, pijn en trauma’s, wederom uit het systeem van herkomst. Dit blog geeft dat helder weer. En nee, dit gaat niet om schuld of verwijt. Maar dit is wel een dingetje waar op een diepere laag naar gekeken mag worden voordat jouw of mijn kind een ‘kind van de rekening’ wordt.

.

Is het niet zo dat we leren van de ‘fouten’ uit de Geschiedenis?

Is dat niet datgene wat we onze kinderen op school ook wijsmaken als ze zich afvragen waarom ze in godsnaam Geschiedenis moeten leren? Zullen wij dan ook eens leren van de Geschiedenis, gaan luisteren naar wat kinderen zeggen en onze handen uit de mouwen steken?

Mijn achttienjarige dochter zei me laatst: “Mam, veel volwassenen zijn helemaal niet volwassen en stel je eens voor dat wij hetzelfde zouden doen als jullie. Dan verandert er niets en zal de geschiedenis zich blijven herhalen”.

Ze heeft gelijk, als wij niets leren van de Geschiedenis dan is het systeem echt naar een dieptepunt gezakt.

Lieve mensen, doen alsof heeft geen nut meer en er zijn geen excuses meer, de nood is hoog en de tijd dringt.

.

Wat ik wil bereiken met dit blog?

Ik wil hulpinstanties, gemeentes en alle volwassenen wakker schudden, want als wij echt leren luisteren naar de signalen van kinderen, dan zul je, net als ik, merken dat kinderen juist de mooiste dingen voor ons in petto hebben. Dan hoeft het allemaal niet zo ingewikkeld te zijn.

Laten we alsjeblieft niet aan symptoombestrijding doen maar verder kijken dan waar het signaal zich openbaart. Het gedrag van kinderen is namelijk altijd logisch.

.

Dankjewel voor het lezen.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Waarom kinderen ons wakker maken

“Mam, ben ik altijd al zo geweest?” Vroeg mijn dochter laatst. Dus ik vroeg: “Wat bedoel je?” Toen zei ze: “Nou gewoon, zo gevoelig”. Ik antwoordde: “Nou nee, dat kan ik niet zeggen. Ik vond je broer altijd gevoeliger dan jou. Want ik kan me nog herinneren als we in een gespannen situatie zaten dat jouw broer dan aan mijn broekspijp hing alsof hij wilde zeggen dat hij naar huis wilde, terwijl jij gewoon jouw schoenen uitdeed en ging spelen”.

Ik sloeg stijl achterover wat ze toen zei: “Mam, als je die en die situatie bedoelt, die kan ik me nog heel goed herinneren. Ik heb dat ook gevoeld alleen wilde ik jullie niet tot last zijn”.

Potverdorie, ze was drie jaar in deze situatie en al die tijd heb ik gedacht dat zij degene was met stalen neuzen.

.

Het opende direct mijn ogen

Want waar mijn zoon liet zien wat ik mocht doen (naar je gevoel luisteren en weggaan uit de situatie), zo deed mijn dochter wat ik altijd heb gedaan (net doen alsof er niets aan de hand is om een ander niet tot last te zijn). Toen dat kwartje viel had ik ook meteen door waarom ik mijn zoon als klein kind blindelings vertrouwde en nooit bang ben geweest dat hij ooit met vreemde mensen mee zou gaan. Terwijl ik daar bij mijn dochter om twijfelde. Nu zag ik in dat mijn zoon zijn gevoel volgde en mijn dochter mij kopieerde, gevoel uitschakelen en niet moeilijk doen.

Tegelijkertijd vroeg ik me af hoe ik zo blind ben geworden en hoe ik in godsnaam heb kunnen geloven dat mijn dochter minder gevoelig zou zijn? Ik weet nu, iedereen wordt met gevoel geboren, alleen maar gevoel. Een soort van dierlijk instinct wat wij mensen intuïtie noemen.

.

Maar wat is dan instinct of intuïtie?

Volgens Wikipedia is instinct (gedragspatroon) een soortspecifiek en aangeboren gedragspatroon, waarbij ervaring of leren geen rol speelt. In de literaire betekenis is een instinct een onbewuste aandrang of een voorvoelen van gebeurtenissen en kan het beschouwd worden als een primitieve (dierlijke) vorm van intuïtie.

.

Over dierlijke intuïtie gesproken

Toen in 2004 in Thailand tamme olifanten, met de toeristen nog op hun rug en zonder enige aanleiding, naar hogergelegen gebieden sprintten, begreep niemand waarom die ‘domme’ beesten zo in paniek waren. Deze actie werd pas begrepen toen later de Tsunami duizenden mensen de zee in had gesleurd. Dus wat dat betreft kunnen wij nog veel leren van dieren, helemaal de dieren die in het wild leven.

Alle mensen hebben ook de mogelijkheid om naar hun intuïtie te luisteren, zo zijn we namelijk geboren. Maar ja, het is ons op jonge leeftijd afgeleerd om dat te vertrouwen, omdat we (vaak) moesten luisteren naar wat de mensen zeiden. Terwijl dieren nooit van hun ouders hebben gehoord dat intuïtie belachelijk, zweverig of onbelangrijk is. Zij hebben geleerd om hier juist gebruik van te maken.

.

Dierlijk instinct is dus iets anders dan zomaar een gevoel.

Dierlijk instinct of intuïtie is meestal iets wat je niet uit kunt leggen, terwijl je een gevoel vaak woorden probeert te geven die vanuit je hoofd zijn ontstaan.

Een voorbeeld:

Veel mensen hoor je zeggen: “nee, ik voel dat diegene het niet goed voorheeft met mij”. Als je deze mensen vraagt waar dat gevoel op gebaseerd is dan leggen ze het uit, wat negen van de tien keer uit eerdere ervaringen komt. Een soort angstgevoel voor herhaling of een blik in iemands ogen die hun aan iemand anders doet herinneren. Of mensen zeggen: “het voelt niet goed”. Terwijl als ik dan vraag wat er niet goed voelt, dat ze dan zeggen: “Ik denk dat ……”. Dan weet je meteen dat dat gevoel niet zuiver is maar dat hun gedachtes spreken.

Een instinct is 100% zuiver en vaak niet uit te leggen. Misschien ken je wel van die situaties waarin jij of iemand anders een keuze heeft gemaakt die vanuit een volwassen oogpunt volslagen krankzinnig was. Diep van binnen weet jij dat ook maar iets in jou zegt dat je dit of dat moet doen terwijl je niet eens weet waarom. Nou…zulke keuzes en gevoelens komen dus van je dierlijke instinct en zijn met ons (geconditioneerde) hoofd niet te beredeneren.

Kinderen zijn een kei om hun intuïtie te volgen en meestal weten ze zelf niet eens waarom ze doen wat ze doen, wat ze zeggen en waar hun keuzes op gebaseerd zijn. Je merkt dat vaak aan bepaalde vriendjes en vriendinnetjes. Dat wij als volwassen niet begrijpen wat ze in die persoon zien. Daarom is het bijvoorbeeld ook niet te verklaren waarom je tweejarige peuter niet bij zijn oom of tante op schoot wil zitten terwijl hij wel bij die wildvreemde collega op schoot kruipt. Dat is niet met je hoofd te verklaren omdat kinderen hun intuïtie volgen.

Kortom: als je niet weet waarom je doet wat je doet maar ergens diep van binnen voelt dat je dat moet doen en niet te verklaren is, dan weet je dat je je intuïtie te pakken hebt.

.

Welke belangrijke stoorzenders kunnen jouw intuïtie in de weg staan?

  1. Weinig zelfvertrouwen
  2. Behoefte aan controle
  3. Te veel denken in plaats van voelen
  4. Vooroordelen, wensen en verwachtingen
  5. Hechten aan vaste patronen
  6. Onvoldoende rust en ruimte om te reflecteren
  7. Slaapgebrek

Zeg eens eerlijk. Wie denk je dat hier het meeste last van heeft? Zijn dat de kinderen of de volwassenen? In mijn optiek de volwassenen.

Waarom?

  1. Omdat wij als kind hebben geleerd ons gevoel af te sluiten waardoor we niet meer konden vertrouwen op onszelf.
  2. Omdat wij geleerd hebben dat we het dan nog enigszins onder controle hebben.
  3. Omdat we daardoor hebben geleerd dat denken makkelijker is dan voelen.
  4. Omdat we veroordeeld zijn vanuit generalisatie.
  5. Omdat vaste patronen ons houvast en veiligheid geven (denken we).
  6. Omdat we geen voorbeeld hebben gehad van de volwassenen om ons heen die reflecteerden.
  7. Omdat we in een vlugge maatschappij leven waar rust niet ingecalculeerd is.

.

En dan nu kinderen

  1. Van nature staan kinderen staan heel dicht bij hun gevoel en vertrouwen hier instinctief op.
  2. Kinderen hebben nog geen behoefte aan controle omdat ze alleen maar bezig zijn met zichzelf.
  3. Kinderen voelen meer dan dat ze denken. Hun manier van denken wordt geconditioneerd door de volwassenen.
  4. Kinderen veroordelen niet, dat leren ze van ons. Ze hebben wel allerlei wensen maar laten deze vervolgens weer los en staan open voor wonderen. Ze verwachten niets.
  5. Kinderen hechten totaal geen belang aan patronen, mits ze helpend zijn.
  6. Ze nemen voldoende rust en zijn zich bewust van zelfreflectie.
  7. Vaak slapen ze van nature goed.

.

Zoals Albert Einstein zei:

“De intuïtieve geest is een heilige gave en de rationele geest is een verachte dienaar. We hebben een maatschappij gecreëerd die de dienaar eert en de gift is vergeten”.

.

Daarom maken kinderen ons ‘wakker’:

.

Want als kinderen op jonge leeftijd wordt geleerd om gevoelig te mogen zijn, dan belanden ze niet in ‘slechte’ relaties of ongezonde en onveilige situaties. Ze voelen dan wanneer ze in een gezonde of ongezonde situatie zitten. En precies datgene is wat ze ons ook toewensen. Mooi toch?

Toen ik dit doorhad en met mijn ontwikkeling bezig was, toen veranderde alles.

Inmiddels hoor ik ooit tussen neus en lippen door bepaalde opmerkingen van mijn kinderen zoals: “Ik weet niet mam, maar soms voel ik gewoon dat ik niet in die situatie of bij die persoon wil zijn en dan weet ik niet waarom”.

Dan denk ik, gelukkig.

Wat een waardevolle inzichten door één simpele vraag van mijn dochter.

.

.

Wil jij (net als ik) anders leren kijken naar kinderen en hun gedrag?

Profiteer dan van 50% korting op mijn online trainingen. 

.

Klik hier voor de Zomeractie.

.

Relevante blogs:

.

 Zullen we eens stoppen met ‘doen alsof’

.

 Waarom je kind emotioneel begeleiden zo belangrijk is

.

 Geef je eigen jeugdtrauma niet door

.

 Kinderen moeten les krijgen in empathie

.

 Als je de signalen van je kind begrijpt

.

 Waarom ontwikkeling zo belangrijk is

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Waar zit geluk in?

Zeg nu eerlijk….alles lijkt te draaien om geluk. Zielsgelukkig zijn, als jij maar gelukkig bent, geluk ligt voor het oprapen, enzovoort enzovoort….

.

Niet gelukkig in je relatie? Dan beëindig je het toch gewoon. En ja, dat kan enorm opluchten en voor geluk zorgen. Maar denk je echt dat dan alle problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen? Dat je dan geen beren op de weg meer krijgt? En wat dacht je van je financiën, je alleen voelen, afgewezen, onbegrepen, vooroordelen, mensen die je de rug toekeren en het verdriet van je eventuele kinderen wat je ook op je bordje krijgt?

Niet happy met je baan? Gewoon een andere baan zoeken. En ja..ook daar zitten haken en ogen aan en krijg je collega’s die je niet echt als beste vrienden kunt beschouwen.

Voor jezelf opkomen? Natuurlijk…..gewoon zeggen wat je op je hart hebt, ja…dat maakt gelukkig. Is dat zo? Denk je dan dat je jezelf niet meer tegenkomt? Dat je niet afgewezen zult worden, mensen ook jouw diepste van je ziel kunnen raken en je nooit geen vervelende emoties meer zult voelen?

.

Wat is geluk?

Als ik op Wikipedia kijk dan staat er: Geluk (of gelukkig zijn) kan worden omschreven als het tevreden zijn met de huidige levensomstandigheden. Oeps….de huidige levensomstandigheden? Dus als ik kijk naar wat er NU is? Yep….precies dat.
Wat is er nu op dit moment? Hoe voel jij je op dit moment? Zonder de gedachte van wat zou moeten zijn, wat er gisteren gebeurd is, vorig jaar of tien jaar geleden. Ook zonder wat er nog zou moeten gebeuren en de eventuele angst voor de toekomst. Hoe voel jij je nu zonder al die gedachtes?

.

Ongeluk zit in een klein hoekje

Dus als ongeluk in een klein hoekje zit, dan zit geluk in de rest? Yes, precies! Maar kennen we niet allemaal van die momenten dat het andersom is? Dat geluk in dat kleine hoekje zit en je ongeluk in de rest? Dat het net lijkt alsof je de enige bent, alsof alles lijkt te mislukken en je ooit verdrinkt in je verdriet of zelfmedelijden?

.

Ongeluk is vaak taboe

Misschien herken je dit wel, als dingen ooit tegen zitten of we met moeilijke situaties en emoties moeten dealen, die van onszelf of onze geliefden. Dat iedereen dan met goedbedoelde adviezen aan komt zetten en je vertelt wat je kunt doen en tegen je zeggen dat je dankbaar moet zijn voor alles wat je wel hebt, terwijl je ook dankbaar bent alleen op dit moment even iets anders voelt. Kort door de bocht: laten we vooral geen vervelende emoties hebben. Willen we niet allemaal ooit horen dat het oké is, dat je je vervelend mag voelen en dat de situatie misschien rot is?

En ja, sommige mensen in je omgeving hebben moeite met jouw emoties. Juist omdat ze dan ook met zichzelf geconfronteerd worden. Dat is overigens ook vaak de reden waarom er word gezegd: “ja maar ik vind het zo vervelend”. En natuurlijk is dat vervelend voor je omgeving, zij worden dan namelijk ook geconfronteerd met hun vervelende gevoelens of kunnen het niet aanzien. Dat is meteen de reden waarom wij vaak de emoties van ons kind ook willen onderdrukken. Omdat wij door hun struggelingen geconfronteerd worden met onze eigen gevoelens.

Mijn zoon en dochter zeggen me dan: “nee mam, niks sussen. Ik voel me nu boos, verdrietig, onzeker (of wat dan ook) en dat is dan zo. Als jij hier niet mee kunt dealen, dan heb ik twee problemen. Die van jou EN die van mij”.

.

Uitleggen heeft geen nut

Ook voelen ons bijna ‘schuldig’ als we (even) niet gelukkig zijn, want ja, wie ben jij om daarover te klagen en het kan altijd erger toch? Weet alsjeblieft dat jij niemand verantwoording schuldig bent waarom jij je voelt zoals je je voelt. En geloof me…negen van de tien keer weten we überhaupt niet waarom we ons zo voelen, dus uitleggen heeft al helemaal geen nut.
Want onze emoties, gevoelens en reacties staan ooit totaal niet in contrast met de huidige situatie toch? Dat komt omdat er altijd iets onder zit wat al lange tijd onderdrukt is geweest.

.

Je emoties veroordelen

Wist jij dat 1/3 van de mensen zich veroordeelt voor hun zogeheten ‘slechte’ emoties? Zoals o.a. teleurstelling, boosheid en zelfs verdriet. Ze duwen deze emoties opzij. We doen dit niet alleen bij onszelf, maar ook bij de mensen die we liefhebben, dus ook onze kinderen. Onbedoeld gaan we ons er zelfs voor schamen.

Lange tijd heb ik dat ook gehad en deze emoties ‘bestempeld’ als negatief, of slecht. Zelf ben ik ook zo iemand geweest (en nog ooit) die precies kon vertellen wat ik NIET wilde voelen. Zonder pardon zei ik dan: “ik wil het niet proberen want ik wil niet teleurgesteld worden”. Of “ik wil alleen maar dat dit gevoel weggaat en liever vandaag dan morgen”. Zolang mogelijk wegdrukken dacht ik, hoppa, even positieve mindset er overheen en dan gaat het vanzelf weer beter. Maskers doen wonderen maar gaan op een gegeven moment ook knellen.

.

Elk huisje heeft zijn kruisje

Je bent niet de enige. Ik ken mensen waarvan ik in eerste instantie dacht dat zij het perfecte leventje hadden, de mooiste auto, hun droombaan, een groot sociaal netwerk en thuis alles op rolletjes liep. Ga maar eens in gesprek met zulke mensen, zij hebben ook hun struggelingen en onhappy moments en meestal stoeien zij met dingen waar jij niet mee wilt ruilen. Maar ja, als niemand erover praat dan denken we dat wij de enigen zijn, maar dat zijn we niet hoor. Er zijn meer mensen zoals jij en ik.

.

Jaren geleden zei iemand me:

“Rian, iemand die geen gevoelens ervaart is eigenlijk dood. Alleen dode mensen krijgen geen ongemak van ongewenste emoties, hebben geen stresgevoel, gebroken harten of het gevoel van teleurstelling en onzekerheid. Maar omdat je zo ontzettend gericht bent op het gelukkig MOETEN zijn, ben je bijna onvertrouwd geworden met het onvermijdelijke ongelukkig voelen”.

.

Dus hoe je het ook went of keert…..

Besef dat iedereen zich wel eens ongelukkig voelt of in ongelukkige situaties terecht komt, dat hoort nu eenmaal bij het leven. Je ongelukkig voelen is heel normaal. Je krijgt geen betekenisvolle carrière, je kunt geen gezin opvoeden of zelfs de wereld mooier achterlaten zonder stres en ongemak. Mediteren helpt je om te kunnen ontspannen in gespannen situaties maar je kunt niet aan je menselijkheid ontsnappen. Ren niet weg van onverwerkt trauma, van menselijke verwonding, van onderdrukt verdriet en woede. Je bent geen robot.

De simpelste manier is dus om content te zijn met je ongeluk. Ga eens op dezelfde manier met je ongeluk om als met je geluk. als iets wat komt en gaat, bij iedereen. Want hoe makkelijker jij om kunt gaan met je mindere gevoelens, des te sneller ze overwaaien.

.

Als je de druk van jezelf weghaalt, van al dat moeten….dan zul je merken dat je daar ontspannen van wordt. En precies dat geeft een geluksgevoel.

.

.

Relevante blogs:

.

 Zullen we eens stoppen met ‘doen alsof’

.

 Waarom je kind emotioneel begeleiden zo belangrijk is

.

 Geef je eigen jeugdtrauma niet door

.

 Afwijzing, en wat nu?

.

 Soms zit liefde een beetje verpakt

.

 Het is niet altijd rozengeur en maneschijn

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen om ook hen een hart onder de riem te steken.

.


Kinderen moeten les krijgen in empathie

Kinderen moeten leren gelukkig te zijn, moeten leren alsjeblieft en dankjewel te zeggen, dankbaar zijn, moeten leren met onzekerheid om te gaan en te durven falen. Kinderen moeten leren samenwerken, krijgen lessen in geluk, moeten leren voor zichzelf op te komen, grenzen aan te geven en sterk in hun schoenen te staan. Potverdorie…het is een hele riedel.

En nu lees ik deze week ook nog een artikel dat kinderen in Denemarken op school verplicht het vak empathie moeten volgen.

.

Maar wat is empathie?

Empathie is de sociale vaardigheid om je in te leven in de gevoelens en de gedachtewereld van anderen, gekoppeld aan het vermogen om dit te tonen. Hierdoor voelt iemand zich oprecht begrepen. Empathie komt dus voort uit een soort van fysieke imitatie van de ontreddering van een ander, wat dan bij jezelf diezelfde gevoelens op zou wekken.

.

Dit begint al in de babytijd.

Wist jij dat baby’s van nature al empatisch zijn? Dat ze dingen aanvoelen van hun omgeving zonder zich te beseffen dat ze onafhankelijk van andere mensen bestaan?

Wist jij dat baby’s van nature empatisch reageren als een ander kind (of volwassene) verdrietig is.

Wist jij dat baby’s van nature huilen om een ander alsof het hun eigen verdriet is?

Wist jij dat een kleintje pas rond zijn eerste jaar gaat beseffen dat het niet hun eigen verdriet maar dat van een ander?

Wist jij dat baby’s zelfs depressief kunnen worden van een depressieve ouder?

.

Wat maakt dan dat een kind geen empathie toont?

Als je als kind op jezelf wordt toegewezen bij je ooit heftige emoties, afgewezen wordt, je emoties niet mag uiten of voelen, dan ontwikkelt een kind een bescherming hiervoor. Dat begint al heel vroeg in de kinderjaren. Want als een ouder niet consequent bij machte is om enige empathie te tonen voor al de emoties van het kind, gaat het kind zijn gevoelens uitschakelen en zelfs vermijden.

.

Emotionele verwaarlozing

Wanneer we onze kinderen straffen, in een time-out-hoekje zetten of letterlijk isoleren op die heftige momenten (omdat we ze willen leren hun emoties te onderdrukken) hebben ze geen ruimte gekregen om echt uit te drukken hoe ze zich van binnen voelden.
Wat je vooral bij kleine kinderen ziet is dat zij dan willen gooien met dingen, driftbuien hebben, schreeuwen en huilen. Lieve ouders, dit is hun manier van communiceren dat ze verdriet hebben, overlopen in hun emoties, niet gehoord of gezien worden in hun heftigste momenten.

Zoals je dus leest is je prille begin en de ouder-kindrelatie een heel belangrijk onderdeel of je kind wel of niet empatisch kan zijn.

.

Wat er dan gebeurt…

Het tegenovergestelde van empathie is dan apathie. Als een kind apatisch is dan maakt hij te weinig contact met zijn gevoelens. Het kind heeft hier niet alleen last van, ook zijn omgeving, de maatschappij, zijn vriendjes en misschien heel de klas.

.

Dus voordat je kinderen les gaat geven in empathie….

Besef dan alsjeblieft dat het gedrag van een kind altijd logisch is en hij niet voor niets zijn gevoelens onderdrukt.
Empathie is jezelf kunnen verplaatsen in de ander. Misschien dat je als ouder of leerkracht jezelf dan eens kunt verplaatsen in het kind.
Wees benieuwd waarom het kind moeite heeft met zijn gevoelens en die van een ander en onderzoek het systeem rondom het kind.
Kijk verder dan het signaal, er zit namelijk altijd iets onder.
Hoe empatisch kun jij omgaan met het empatisch onvermogen van jezelf en/of de ander.
Ben je ook empatisch (naar jezelf)?

Voel jij je veilig genoeg om echt contact te maken met je gevoelens? Het kind is namelijk niet de enige die hier last van heeft.

.

Kinderen doen wat jij doet, niet wat je zegt.

.

.

Relevante blogs:

.

 Geef je eigen jeugdtrauma niet door

.

 Wat is volwassen?

.

 Als je de signalen van je kind begrijpt…

.

 Je kind emotioneel begeleiden….

.

 Waarom ontwikkeling zo belangrijk is….

.

 Het onderwijssysteem onder de loep nemen

.

 

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

 

.

Is dit blog interessant voor andere ouders of docentes in je netwerk? Voel je vooral vrij om het delen en het voorbeeld voor kunnen leven. Dankjewel.

.


Je kunt geen onderwijssysteem veranderen als je niet naar jezelf kijkt

Nu plaats ik afgelopen zaterdag een mooi stukje van wat filosoof Jan Bransen uitlegt in het blad Trouw. Wat Jan o.a. zegt is: “Er blijft niets, maar dan ook helemaal niets meer over van de leerlust waarmee de kleuter ooit de school binnenkwam. Die intrinsieke motivatie is onberispelijk gedisciplineerd. Het kind is een leerling geworden. Hij kent zijn rol. Hij leeft zijn leven passief, afwachtend, reactief en gehoorzaam. We leren leerlingen vooral om een goede leerling te zijn en goede proefwerken te maken. Alleen: daarmee kun je niets. Hoe langer we het onderwijs laten duren, des te erger het wordt, hoe meer het leren geïsoleerd raakt van de praktijk, van het leven”.

Nu vertaal ik bovenstaand even naar de volwassenen: “Er is niets, maar dan ook helemaal niets meer over van de leerlust van de kleuter in jou. Je bent een leerling geworden en kent precies jouw rol. Je leeft je leven passief, afwachtend, reactief en gehoorzaam. Ooit is jou geleerd een goede leerling te zijn, maar dat wil niet zeggen dat je iets (hebt) bereikt. Hoe meer onderwijs je hebt gehad, des te erger het met je gesteld is en hoe meer geïsoleerd je bent geraakt van de praktijk die ‘het leven’ heet.

.

Dit is best een behoorlijke confrontatie voor veel volwassenen. En geloof me, die confrontatie krijgen alle ouders, docentes en andere opvoeders.

.

Thuis ben ik gezegend met twee genadeloze kinderen van 20 en 18 jaar die me regelmatig de spiegel voorhouden. Gelukkig voelen ze zich veilig genoeg om dat te doen en ja….dus ook op hun school.

.

Zo is mijn zoon eens aangesproken op zijn verzuim bij Duits. Toen zijn mentor mij belde en vroeg of ik mijn zoon hierop aan kon spreken zei ik: “ja natuurlijk, ik ben heel benieuwd waarom hij Duits verzuimd”. Waarop zijn mentor zei: “Nou mevrouw van Wel, dat maakt me eerlijk gezegd niet zoveel uit, hij dient gewoon aanwezig te zijn”. Die middag kwam mijn zoon thuis en vroeg ik hem om een reactie, waarop mijn zoon zei: “Mam, de docente Duits is zo onzeker, staat daar als een klein en kwetsbaar muisje voor de klas, met als gevolg dat ze wordt uitgetest en voor de gek gehouden door de medestudenten. Ik heb hier geen zin meer in, die leeftijd heb ik gehad. Ik snap trouwens niet waar ze zich zorgen om maken, ik ben twintig jaar en sta gewoon een 7 voor Duits. Met andere woorden, als ik het probleem niet zie dan is het misschien ook niet van mij”.

.

Het volgende voorbeeld is dat ik laatst een brief kreeg van zijn school met een aantal beoordelingen, studiepunten en stage-uren erin. Wederom vroeg ik mijn zoon om duidelijkheid en volgens hem klopte die informatie niet. Direct pakt hij zijn telefoon en belt zijn mentor: “Goede middag meneer….. mijn ouders hebben vandaag een brief van u gekregen met verkeerde informatie. Oh…is het een algemene brief? Dat is nog erger! Want nu zit mijn moeder niet zo snel op de kast, maar als deze algemene brief naar alle studentes gestuurd is dan kunt u op uw vingers natellen dat er momenteel een hoop onrust gezaaid wordt. Want als ik even mag terugkomen op mijn brief, al die informatie is onjuist. Als het goed is kunt u de juiste informatie vinden op magister, precies zoals u mij altijd verteld.
Dus beste meneer….. als u zonodig een brief wilt sturen naar mijn ouders, dan zou ik het enorm op prijs stellen als u eerst mij aanspreekt, ik ben namelijk twintig jaar. En mocht u het daarna toch nodig vinden om mijn ouders in te lichten, stuur dan in ieder geval informatie die wel klopt. Fijne avond”.

.

Nu kwam mijn zoon afgelopen week thuis en vertelde dat ze een klassikale opdracht hebben moeten maken. Zo leergierig en nieuwsgierig hij is, zegt hij tegen de betreffende docent: “Ik wil even iets vragen. De eerste opdracht zie ik het nut wel van in, maar waarom dit of dat? Ik vind het namelijk nogal vreemd dat we dit of dat ook moeten doen. Kunt u dit mij even uitleggen alsjeblieft?” Waarop zijn docente zegt: “Nou Luuk, eerlijk gezegd weet ik dat ook niet”. Zegt mijn zoon weer: “Als jullie niet weten wat het nut is, waarom wij dit belangrijk moeten vinden en waar je in godsnaam mee bezig bent, hoe moeten wij dat dan weten?” Met haar mond vol tanden zegt de docente weer: “Nou Luuk, ik werk hier nog maar net”. Waarop mijn zoon reageert: “Jij hebt toch op school gezeten, jij moet toch weten waarom dit nuttig is voor ons, jij hebt gekozen voor dit vak en jij wilt dit toch aan ons overbrengen. Heb jij überhaupt zicht op wat je aan het doen bent of wil je ons een of ander riedeltje aanleren waarvan je niet eens zelf snapt wat het doel daarvan is?”

.

Ook mijn dochter kan er wat van.
Twee jaar geleden stond zij voor een studiekeuze. Om een juiste keuze te kunnen maken wilde ze zich aanmelden voor een aantal open dagen. Na verschillende keren dit gevraagd te hebben aan haar mentor, die maar steeds geen data had, nam ze zelf de verantwoordelijkheid en ging naar een collega docent. De dag erna moest ze op het matje komen bij haar mentor die zei: “Evi, ik vind het enorm brutaal van je dat je bepaalde informatie achter mijn rug om bij een collega gaat halen, dat is hier niet de bedoeling”. Waarop ze zegt: “Beste meneer….ik had die informatie nodig om me op tijd aan te kunnen melden voor de open dagen. Ik heb u daar meerdere malen om gevraagd, ik werd ‘lastig’ gevonden en ik moest geduld hebben. Twee dagen voordat ik me kon aanmelden was mijn geduld op en toen heb ik inderdaad mijn informatie ergens anders vandaan gehaald. Dus als u zich aangesproken voelt, dan is dat uw verantwoordelijkheid. Mijn verantwoordelijkheid neem ik zelf en ik zou het op prijs stellen als u uw eigen verantwoordelijkheid neemt”.

.

Vandaag had ze ook weer een soortgelijk voorval.
Vanochtend mocht had ze een gesprek bij het HBO waar ze na de zomervakantie naar toe gaat. Verontwaardigd belde ze me zonet op en zei: “Mam, wat ik nu toch heb meegemaakt. Diegene waar ik een gesprek had vond het vreemd dat ik creativiteit en theorie beiden interessant vind en had gezegd: “We hebben het nog nooit eerder meegemaakt dat een studente die creatief is deze opleiding wil doen, vandaar dat ik twijfel aan je capaciteiten. Ook twijfel ik eerlijk gezegd in verband met je vakkenpakket.
Verontwaardigd zei ze me: “Mam, dit was zo vreemd. Ik ben wel vaker een uitzondering op de regel en wel vaker ergens de eerste in, dus dan nu ook maar. En voor wat betreft mijn vakkenpakket, waar andere leerlingen 5 jaar Natuurkunde, Scheikunde en Biologie hebben gehad, zo heb ik er twee jaar over gedaan, dus dan kunnen ze zich toch beter afvragen hoe snel ik leer en gemotiveerd ik ben. En oh ja, mijn creativiteit uit zich niet alleen in het feit dat ik graag ook met mijn handen bezig ben, maar ook zeker dat ik creatief omga met mensen, met problemen en creatief ben in het bedenken van oplossingen. Ik snap hun probleem niet. Van de andere kant…..ik zal hen het tegendeel bewijzen.

Zeg eens eerlijk……

Zijn dit niet de kinderen waar elke werkgever naar snakt? De jong volwassenen die hun eigen verantwoordelijkheden organiseren en niet de verantwoordelijkheid van een ander op hun nek neemt? Deze jong volwassenen die daarmee een burnout weten te voorkomen. De werknemers die houden van de juiste informatie geven en ontvangen? Die het lef hebben een ander ook te wijzen op hun verantwoordelijkheid? De volwassenen die het nut willen inzien waarom ze doen wat ze doen en om samen te ontdekken of dit effectief is? De aanstaande collega’s die oplossingsgericht zijn? Die theoretische, praktische en creatieve kennis in zich hebben? Zeg eens eerlijk……

.
BAM!

.
Beste docentes, je kunt geen onderwijssysteem veranderen als je niet naar jezelf kijkt.

Want ons handelen en onze reacties hebben te maken met onze persoonlijke systemen waar wij nog ooit onbewust deel van uitmaken? Het systeem van waaruit we reageren, het systeem wat wij ‘normaal’ vinden, het systeem waar we misschien niet eens bewust van zijn maar waar kinderen enorm op triggeren.

Ik heb geen verstand van lesgeven, van het onderwijs of van het onderwijssysteem. Waar ik wel verstand van heb is gedrag, het vertalen van gedrag, de logica van het gedrag en de spiegel die kinderen ons dagelijks voorhouden. En nee…ik ben geen leerkracht, wat ik wel weet is dat kinderen met ‘kracht’ iets moeten leren, zelfs de dingen waar ze niet om hebben gevraagd. Andersom vertaald: ook docentes mogen leren van situaties waar ze niet om hebben gevraagd.

.

Dus docentes, de beste manier om zeker te weten dat je iets weet is als je iemand gaat onderwijzen.

Wees dan echter wel bereid dat je de ene keer leraar bent en de andere keer leerling. Want geloof me…die jeugd van tegenwoordig is genadeloos (als je geluk hebt). En oh ja, als je dit doet, dan moet jij eens kijken wat er gebeurt. Wonderen noemen ze dat.

.

Als laatste…..Ik verwacht van elke leraar, therapeut en ondersteuner in het team van mijn kind dat hij bevoegd EN bekwaam is.

.

Als je niet 100% in mijn kind gelooft, verdien je het niet om in dat team te zitten.

.

Dank u.

.

.

Relevante blogs:

.

 Geef je eigen jeugdtrauma niet door

.

 Wat is volwassen?

.

 Als je de signalen van je kind begrijpt…

.

 Je kind emotioneel begeleiden….

.

 Waarom ontwikkeling zo belangrijk is….

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere ouders of docentes in je netwerk? Voel je vooral vrij om het delen.

.