Wat niemand mij ooit zei….

.

Vaak willen ouders liever gerustgesteld worden dan horen hoe het echt zit. 

.

Als ik zo eerlijk mag zijn, ik ben ook zo geweest (en met tijden nog ooit hoor). Als ik ergens mee stoeide, de emoties of keuzes van mijn kinderen moeilijk vond of ergens tegenaan botste, dan hoorde ik het liefst: “komt allemaal goed Rian, je doet het goed, het ligt niet aan jou, de ander moet veranderen, laat jezelf niet gek maken, het zegt alles over de ander en niets over jou”. En ja, deze antwoorden kreeg ik dan ook. 

.

Hebben ze me geholpen? Een dikke vette Nee. Integendeel zelfs. Hoe meer ik de verandering bij mijn kind zocht, des te meer tegengas ik kreeg, hoe extremer de signalen werden, hoe meer onbegrip er was, conflictsituaties en miscommunicaties. 

.

Nu achteraf besef ik dat ik eigenlijk de rauwe waarheid niet wilde horen. De waarheid hoe de vork echt in steel zat. Dat als ik niets veranderde, het ook niet ‘goed’ zou komen. Dat ik mijn eigen aannames en patronen onder de loep mocht nemen. Dat ik de ander nooit zou kunnen veranderen en dat ik zelf invloed had op de situatie. Auw. 

.

Wat niemand mij ooit zei……

.

Als mijn kinderen, toen ze nog peuter waren, over mijn grenzen gingen, dan hoorde ik dat het niet aan mij lag. Heel eerlijk? Dat lag het wel. Ik ging over mijn grenzen, wist in eerste instantie überhaupt niet dat ik ze had, waar ze lagen en vervolgens durfde ik deze niet aan te geven.

.

Als mijn kinderen in de clinch lagen met hun emoties, dan werd mij verteld dat dat heel normaal was en vanzelf wel weer over zou waaien. Niemand die ooit aan mij gevraagd heeft of ik zelf ook moeite had met boosheid, frustratie, schuldgevoel, machteloosheid of ingehouden verdriet.

.

Als mijn kinderen ergens onzeker over waren zeiden andere volwassenen dat elk kind dit wel eens heeft. Waarom confronteerde niemand mij hoe onzeker dat ik diep van binnen was en of ik hiernaar kon kijken en kon doorbreken?

.

Als mijn kinderen niet luisterden kreeg ik het advies strenger en consequenter op te moeten treden. Terwijl het meer helpend was geweest als iemand tegen mij had gezegd of ik eigenlijk wel naar hen luisterde en naar mezelf.

.

Als mijn kinderen de waarheid niet zeiden kreeg ik het advies om daar een consequentie aan te hangen. Hoe kwam het dat niemand tegen me zei: “Rian, ben jij altijd even eerlijk en wat maakt dat jij het misschien niet durft te zijn?”

.

Als mijn kinderen met vriendjes afspraken die niet zo’n goede invloed op hen hadden, kreeg ik het advies dit gewoon te verbieden. Waarom maakte niemand mij ervan bewust met wie ik me omringde en of deze personen goed voor mij waren?

.

Als mijn kinderen zich onderdanig opstelden kreeg ik adviezen hoe ik hen kon leren wat assertiever te zijn. Terwijl er niemand tegen me zei dat ik me ook altijd schikte naar anderen en mezelf op de laatste plaats zette.

.

Als hun schermgedrag uit de hand liep dan las en hoorde ik allerlei adviezen om dit te verbieden en er een tijd aan te verbinden. Waarom confronteerde niemand mij met mijn eigen schermtijd en achter welk ‘scherm’ ik me dacht te kunnen verstoppen?

.

Als ze lamlendig op de bank hingen kreeg ik het advies de tv of de wifi uit te schakelen. Terwijl er niemand aan me vroeg welk verlangen er bij mij onder zat. Juist! Diep van binnen wilde ik dat eigenlijk ook, maar dat durfde ik niet omdat ik zo’n intern stemmetje (van vroeger thuis) in m’n hoofd had zitten die continu zei: “het maakt me niet uit wat je gaat doen, maar je gaat niet zitten lamballen”.

.

En zo kan ik nog tig voorbeelden opnoemen.

.

We houden vaak onbewust de ander de hand boven het hoofd omdat we een ander niet willen kwetsen. Maar zeg eens eerlijk, helpt het? Helpt het jou? Helpt het je kind? Wordt het daarmee gezelliger thuis of wordt het een machtspelletje.

.

Nu weet ik inmiddels dat het gedrag van kinderen altijd logisch is. Kinderen zijn een deel van jou, raken ook een deel van jou en zijn een genadeloos eerlijke spiegel. Vaak zijn dat onbewuste pijnlijke stukken en/of belemmerende overtuigingen (perspectieven dus). Ook pijnlijke emoties die er nooit hebben mogen zijn vergroten kinderen extreem uit, patronen die misschien belemmeren, keuzes en overlevingsstrategieën die ons als kind geholpen hebben maar nu niet meer.

.

Je hoeft het niet van me aan te nemen, maar probeer het eens uit. Check eens als jij naar je kind kijkt met een blik van, zo ben ik ook (geweest), wat je dan ziet.

.

Want……

.

  • Jouw kind doet wat jij doet.
  • Jouw kind doet wat jij als kind (niet) deed of mocht.
  • Jouw kind doet wat jij diep van binnen eigenlijk had (of zou) willen doen (maar nog steeds niet durft).
  • Jouw kind voelt wat jij voelt.
  • Jouw kind voelt wat jij als kind voelde.
  • Jouw kind drukt uit wat jij (als kind) hebt moeten onderdrukken.
  • Jouw kind zegt wat jij zegt.
  • Jouw kind zegt wat jij als kind (en misschien nu nog) nooit hebt durven zeggen.
  • Jouw kind zegt wat jij denkt (over jezelf) of de woorden die jij hebt moeten slikken.
  • Jouw kind spreekt de woorden uit die jij inhoudt.

.

Als hier een kern van waarheid inzit, dan is het best interessant om dat eens te onderzoeken.

Afijn…..doe er vooral je voordeel mee.

.

Als je het mij vraagt…..een win voor jezelf, een win voor je kind en een win voor je relatie.

.

.

Het is een heel waardevol proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

Wil jij ook anders leren kijken naar je kind? Heb je ook het idee dat al die pedagogische tips en goedbedoelde adviezen niet (meer) werken of de kern niet raken?
Doe dan mee met mijn online training Anders Leren Kijken naar je Kind of Stop met opvoeden.

.

Klik hier om te lezen wat de deelnemers van deze training zeggen…

.

.

.

Relevante blogs:

.

.

.

.

.

.

Leuk als we een connectie op Facebook hebben.

Daar deel ik veel inzichten, ervaringen met mijn kinderen, de lessen die ik van ze leer en natuurlijk regelmatig wat tips en inspiratieblogs,  en ja….ook mijn blunders :).

Doe er vooral je voordeel mee.

.

.

TRAININGEN:

.

.

.

.

.

.  

.

Is dit artikel interessant voor andere ouders in je netwerk? Voel je dan vrij om het te delen. Zij zullen je dankbaar zijn en hun kinderen trouwens ook.

.