Waarom de positieve opvoedstijl niet werkt

Laten we voorop stellen dat ik ook graag positief ben met een positieve mindset, maar jezusmina….op commando positief zijn vergt me toch wel heel veel energie. Je bent dan als het ware niet in het moment en al helemaal niet meer authentiek.
Ik heb dan ooit het idee alsof ik mezelf een nieuw riedeltje heb aangeleerd. Herken jij dat? En oh ja….kinderen prikken volledig door die masker van schijn heen. Bizar hoe ze dat zien.

.

Idem dito met positief gedrag belonen en negatief gedrag negeren.

Yeh wirght, alsof we het negatieve gedrag echt kunnen negeren. Ja….we kunnen het met ons hoofd wel negeren, maar zeg eens eerlijk, gevoelsmatig borrelt er dan wel van alles van binnen, maar we doen net alsof het ons niet raakt. Wederom…..hier prikt jouw kind ook doorheen. Hij voelt (beter gezegd: weet) dat jij een gevoel van jezelf aan het negeren bent. Gewoon eng ooit hoe kinderen dit aanvoelen. Het lijken wel wandelende röntgenapparaten.

.

Anyway, het nadeel van al dat belonen werkt natuurlijk ook nog eens extreem verslavend.

Dus als we dit blijven doen dan moet je niet verschieten dat je kind altijd om die aandacht blijft vragen, zelfs als ze volwassen zijn. Zo van….”kijk eens hoe goed ik ben, hoe geweldig ik dit heb gedaan”. En owee als ze dan geen ‘beloning’ krijgen, dan is dat een enorme teleurstelling.
Ik zie het een beetje als applausverslaafd. En geloof me, dit geldt niet alleen bij kinderen maar ook zeker onder volwassenen. Alsof we het applaus nodig hebben vanuit de buitenwereld om onze binnenwereld beter te laten voelen. Misschien ken jij wel van die mensen die constant om een bevestiging vragen. Allemaal kindsdelen.

.

Troosteten is ook zoiets.

Ik kan me nog herinneren dat ik mijn kinderen iets lekkers gaf als ze verdrietig of bang waren. En weet je waarom? Puur om die emotie van hen te doen stoppen. En dan weer waarom? Omdat ik het niet aan kon zien. Niet echt zuiver natuurlijk. Ik weet nog dat mijn dochter me eens zei: “Potverdorie mam, ik wil geen chips, ijsje of wat dan ook. Ik wil me gewoon even verdrietig voelen”. En daarmee sloeg ze eigenlijk de spijker op de kop. Want toen ik zei: “ja maar meisje, ik vind het zo vervelend voor je als je zo verdrietig bent”. Toen zei ze: “dat is niet mijn probleem mam”.
Dus als ik heel eerlijk naar mezelf ben, ik wilde haar troosten zodat ik niet naar mezelf hoefde te kijken. Auw.

.

Ophemelen van je kind doen we ook.

Niets mis mee trouwens, mits je het echt meent. En ja, natuurlijk heb jij het liefste, mooiste en geweldigste kind van de hele wereld. Maar om je kind op auditie te sturen naar The Voice Kids omdat ze toevallig ‘Sinterklaas Kapoentje’ zo lief kan zingen gaat wel erg ver. Misschien is dit voorbeeld overdreven, maar het is puur om een punt te maken.

Wat we vaak doen bij onderdanige en onzekere kinderen is alles geweldig vinden aan dit kind. Als je het mij vraagt, niet echt effectief. Want hoe leert het kind dan omgaan met de mindere dingen van het leven. Waarschijnlijk kun je beter kijken hoe het komt dat het kind onzeker of onderdanig is. Ben of was jij dat ook? Hoe is/was dat voor jou? Kinderen zijn namelijk een kei in kopiëren.

.

En dan hebben we nog de mooiste adviezen voor onze kinderen.

Bin there done that. Dus ik ben de laatste die oordeelt als jij dit herkent bij jezelf.
“Lieverd, je mag gewoon eerlijk tegen je vriendinnetje zeggen als je iets niet leuk vindt hè”.
“Jongen, als je iets niet wilt, dan moet je je grens aangeven”.
“Geef niets als je verdrietig bent, huil maar even”

.

Mijn kinderen gooiden op die momenten letterlijk de bal terug en zeiden (toen ze ouder werden): “Oh ja mam? Ben jij ook zo eerlijk tegen je vriendin, collega of wie dan ook, als je iets niet leuk vindt?”
“Geef jij ook je grenzen aan als je iets niet wilt?”
“Huil jij ook als je verdrietig bent? Zelfs als het niet uitkomt of je wordt nagekeken?”
Wederom….auw.
Nog ruimte voor verbetering Rian.

.

Geloof me lieve mensen….ik ben er 200% van overtuigd dat wij eerst zelf alle goedbedoelde pedagogische adviezen ter harte mogen nemen.
Dan hoeven de kinderen alleen maar af te kijken (wat ze overigens afleren op school haha).

.

Met anderen woorden:

Aandacht geven dient onderdeel te zijn van het leerproces dat opvoeden werkelijk is en niet een worst die je een kind voorhoudt om hem te laten doen wat jij wilt. Een kind heeft veel meer aan een af en toe oprecht boze en chagrijnige ouder die hem echte aandacht geeft en belangrijke vaardigheden en inzichten leert dan aan een dwangmatig positieve en belonende ouder die hem negeert op momenten dat hij hun aandacht misschien wel het hardst nodig heeft.

.

Bijkomend voordeel voor ouders is dat de positiviteit niet meer uit hun tenen hoeft te komen en ze weer gewoon mens mogen zijn.

Al met al kun je advies om positief op te voeden maar beter negeren.

.

Relevante blogs:

.

*** Het is niet altijd rozengeur en maneschijn ***

.

*** Wat de jeugd van tegenwoordig voor ons in petto heeft ***

.

*** Waarom pubers zich dienen te verzetten ***

.

*** Waarom ontwikkeling zo belangrijk is voor ouders ***

.

*** Daarom maken kinderen ons wakker ***

.

*** Ik kap ermee ***

.

.

Meer lezen? Vraag dan mijn gratis E-books aan.

Of overweeg een vertalingstraject. Het gedrag van kinderen is namelijk altijd logisch.

.

.

.

Als je met je handen in het haar zit en je niet weet waarom jouw kind het bloed onder je nagels vandaan haalt, extreem boos, bang of verdrietig is of de longen uit zijn leef schreeuwt, dan zit er in negen van de tien gevallen iets onder waar wij geen weet van hebben.
Iets wat met heel veel liefde duidelijk gemaakt wordt.

.

Wil je het gedrag van je kind echt begrijpen? 

Doe dan mee aan mijn GRATIS 3×7 gouden vragen challenge.

.

.

Leuk als we een connectie op Facebook hebben.

Daar deel ik veel inzichten, ervaringen met mijn kinderen, de lessen die ik van ze leer en natuurlijk regelmatig wat tips en inspiratieblogs,  en ja….ook mijn blunders :).

Doe er vooral je voordeel mee.

.

.

.

Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
Interesse in het I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je dan vrij om het te delen. Zij zullen je dankbaar zijn en hun kinderen trouwens ook.

.


Waarom een potje huilen zo gezond is

Iedereen huilt. Niemand uitgezonderd. We zijn huilend op de wereld gekomen. Het was onze eerste communicatie. Sterker….als je als baby niet huilde, dan mankeerde je iets. Dan hielden ze je misschien ondersteboven om de longetjes open te maken.
Dus ja, zo gezond is huilen dus.

Maar helaas zijn velen van ons opgegroeid in een gezin of samenleving die het als een teken van zwakte is gaan beschouwen. Sommige jongens kregen te horen dat ze niet mochten huilen omdat dat niet stoer was, meisjes werden als verwend of zwak gezien als ze vaak huilden.

.

Wat doe je dan als kind?

We begonnen onze emoties uit angst te verbergen. We zijn gaan geloven dat het ons kwetsbaar zal maken, we ‘gewond’ zullen raken als we ons kwetsbaar openstellen en dat anderen misbruik van onze kwetsbaarheid gaan maken. Als je dat bent gaan geloven, dan heb je een behoorlijk hoge prijs betaald voor die overlevingsstrategie.

Ik zal de laatste zijn die daarover oordeelt, bin there done that. En ja…zonder pardon gaf ik het hele riedeltje ook nog eens door aan de volgende generatie, die het letterlijk terugspiegelde, thank God.

.

De waarheid is echter dat we allemaal af en toe een goede kreet nodig hebben, en het is absoluut normaal.

Zal ik het nog sterker vertellen? Het is van cruciaal belang om je emoties onder ogen te zien, omdat het een teken is van emotionele intelligentie of het vermogen van een persoon om zich bewust te zijn van zijn gevoelens en om deze openlijk uit te drukken.
En ja, zelfs (of juist) als je het moeilijk vindt om je emoties te tonen, moet je het doen.

.

Doe je dat niet?

Dan bouw je (nog meer) stress en problemen op. Je wint echt niets door je gevoelens te negeren. Op een gegeven moment kun je er niet eens meer aan ontsnappen. Want alles waar jij aan voorbij loopt, negeert, bedekt met de mantel der liefde (of angst) zal via de volgende generatie geuit worden. Met andere woorden, alles wat jij laat liggen, dat raapt je kind op.

.

Als je blijft doen alsof alles goed is, heb je een emotionele ontlading nodig. Iedereen.

En bij de ene uit het zich in verdriet en bij de ander in boosheid. Is trouwens ook wel een interessant dingetje. Wist jij dat de mensen die moeite hebben met huilen vaker boos reageren? En wist jij dan ook dat de mensen die moeite hebben met boosheid vaker vanuit verdriet reageren. Bizar toch? Onderzoek het maar eens bij jezelf.

Eigenlijk zitten beide personen in hetzelfde patroon. Want boos en bedroefd zitten heel dicht bij elkaar.

.

Huilen is dus niet erg.

Het is een geweldige manier om alle opgebouwde spanning en stress los te laten, je problemen aan te pakken en eindelijk verder te gaan.

Ook helpt huilen ons beter om te gaan met emotionele stress. Huilen helpt ons sneller te verwerken dan wanneer we helemaal niet huilen. Dat is overigens niet het enige. Huilen maakt deel uit van een pakket om (alle) emoties tot uitdrukking te brengen.

Stel je voor dat je met een sterfgeval te maken krijgt. Dan huil je. Daar hoef je niet eens over na te denken. Het gebeurt gewoon.
Je wil er misschien over praten en zou in de eerste periode misschien niet eens kunnen werken. Zoveel verdriet heb je.

En dan, geleidelijk aan, neemt de onrust af. Je komt dan op een punt waarop je naar foto’s zou kunnen kijken, en hoewel je hem/haar zou herinneren, zou er geen krachtige emotionele reactie meer zijn. Op dat moment zou je kunnen zeggen dat het emotioneel is verwerkt.

Dus het is niet: tijd heelt alle wonden. Het is: wat je met die tijd doet wat de wonden heelt.

.

Als je ’t mij vraagt:

  • Huilen is de beste manier om jezelf te verzachten. Na een goede jankpartij voelt iedereen zich herboren!
  • Huilen helpt ons verlies te verwerken, zodat we met open harten kunnen blijven leven. Anders zijn we voorbereid op depressie als we deze krachtige gevoelens onderdrukken.
  • En….de beste huilbuien zijn de tranen waarvan je niet eens weet waar ze vandaan komen.

.

Zeg daarom nooit “sorry” als je huilt. Want je hoeft je nergens voor te verontschuldigen.

.

Ps: kinderen zijn (nog) niet zo geconditioneerd als ons (althans, dat mag ik hopen), dus zij huilen gemakkelijker. Jouw kind zou dus zomaar als voorbeeld kunnen dienen. Doe daar je voordeel mee.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je dan vrij om het te delen. Zij zullen je dankbaar zijn en hun kinderen trouwens ook.


Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik 
HIER.

Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIERaan.

Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Relevante blogs:

 *** Zullen we eens stoppen met ‘doen alsof’ ***

*** Geef je eigen jeugdtrauma niet door ***

*** Help ik heb mijn kind verkloot ***

*** Waarom je kind emotioneel begeleiden zo belangrijk is ***

.


Waarom pubers zich dienen te verzetten

Allereerst wil ik je duidelijk maken dat er een wezenlijk verschil zit tussen pubers en adolescenten.

Is je kind in de puberteit? Dan is hij een puber. Na zijn puberteit wordt hij een adolescent. Als je je kind als ‘puber’ beschrijft, dan bedoel je daarmee ook dat hij lastig kan zijn of dwarsligt. Het woord ‘adolescent’ heeft die (negatieve) bijbetekenis niet. Dan bedoel je een jongere, die op weg is om volwassen te worden.

De adolescentie is de levensperiode tussen 10 en 22 jaar. In feite beslaat het de hele periode van de volwassenwording. Het gaat hierbij dus om alle facetten van volwassenwording: sociaal, emotioneel, lichamelijk, cognitief en maatschappelijk.

Och nou ja…hoe we ’t ook willen noemen, eigenlijk is het de groep jongeren die zich (bijna) net zo groot en sterk voelt als een volwassene. En dat is juist de groep die ik hier graag wil bespreken.

.

De weg naar volwassenheid is niet altijd even makkelijk voor deze groep.

Ze worden continue op de proef gesteld. Is dat erg? Nee hoor, dat noemen we evolutie met een mooi woord. Een kind groeit nu eenmaal verder dan zijn ouders. Precies zoals jij verder bent gegroeid dan jouw ouders.

Wat jouw puber ook doet, is jou tijdens deze periode kritisch tegen het licht houden en hij houdt jou de welbekende spiegel voor. Ongeheelde herinneringen (uit hun jeugd) worden extreem onder een vergrootglas gezet. Daar bedoel ik mee de emoties die ze misschien in hun jonge jaren hebben moeten inslikken, de ‘nee’s’ die niet gehoord werden, hun grenzen die overschreden werden en hun wensen en dromen die van tafel zijn geveegd onder het mom: daar kun je geen geld mee verdienen of die kans is wel erg klein dat jou dat gaat lukken.

Een tijdlang kom jij er niet goed vanaf. Maar geloof me, het laatste wat jouw kind wil is jou ongelukkig maken of het bloed onder je nagels vandaan halen. Ze staan echt niet ’s ochtends op met een plannetje om jouw dag te verzieken. Daar zijn ze helemaal niet bij gebaat.

Je puber wil zich van jou losmaken, zelfstandig worden en op een meer gelijkwaardige manier door jou behandeld worden. Daarom zet hij zich tegen je af. Want echte zelfstandigheid kan je puber alleen bereiken als jij hem loslaat. Het vergt daarom ook van jou als ouder een verandering in je houding tegenover je kind. En ik praat uit ervaring, dat kan inderdaad best lastig zijn.

.

Dus daar waar pubers voor een enorm veranderingsproces staan, geldt dat ook voor ons als ouders.

En als je bepaalde gedragingen en emoties beter begrijpt, dan zul je merken dat het jou als ouder ook verder brengt in je ontwikkeling. Dan kun je deze periode met niet al te veel kleerscheuren doorkomen en leer je er zelf ook nog wat van. Win win toch.

.

Zomaar een kleine greep wat ze zoal doen:

  • Ze verzetten zich tegen de volwassenen en iedereen die nog enige ‘macht’ over hen denken te hebben. Dit doen ze om ‘baas’ in hun eigen leven te kunnen zijn.
  • Ze rukken zich (misschien) los van jou om op eigen benen te kunnen staan en hun eigen beslissingen te kunnen maken. Zonder oordeel van goed of fout.
  • Ze maken wellicht andere keuzes dan jij in jouw jeugd hebt kunnen/durven maken.
  • Ze gaan dingen uitproberen en uittesten op waarheid. Alles wat ze in hun jonge leven hebben ‘moeten’ leren wordt op de proef gesteld.
  • Vaak worden emoties ongenuanceerd geuit. En ja…meestal thuis.

.

Als we deze gedragingen vertalen naar ons als volwassenen, wat kunnen wij dan hiervan leren?

  • Durf jij je te verzetten tegen anderen die nog macht over je hebben? Ben jij ‘baas’ in je eigen leven of heb je (nog steeds) je autoriteit uit handen gegeven?
  • Heb jij je losgemaakt van je gezin van herkomst of zijn jouw beslissingen nog steeds gebaseerd op goedkeuring of waardering van jouw ouders?
  • Durf jij andere keuzes te maken dan wellicht van je verwacht wordt.
  • Wanneer heb jij voor het laatst iets uitgetest op waarheid? Wat heb jij moeten leren in jouw jeugd wat jou als volwassene niet meer dient?
  • Hoe goed ben jij in het uiten van je emoties? Mogen ze er zijn of worden ze bedekt met de mantel der liefde?

.

Zoals je dus ziet is het niet alleen je puber die hier groeit.

Hij ‘dwingt’ jou liefdevol om ook te groeien. Je zult merken dat je dan totaal anders naar bepaald gedrag gaat kijken.

Je kunt je dus voorstellen dat er veel ‘op het spel’ staat voor deze groep jongeren en zij alles uit de kast halen wat hen ooit belemmerd heeft de persoon te zijn wie ze van nature zijn. In deze fase is het van cruciaal belang dat de jongeren mentaal en emotioneel groeien. Daar zullen ze de rest van hen leven profijt van hebben en daar hebben ze hun ouders voor nodig.

.

Drie soorten pubers:

1.

De pubers die met man en macht alles proberen recht te zetten en gaan uitproberen wat ze zoal hebben meegekregen vanuit hun jeugd, de volwassenen, de opvoeding en de maatschappij. Ze dienen grenzen over te gaan, lef te hebben, doorzettingsvermogen en de consequenties hiervan te accepteren.

2.

De pubers die ‘vrolijk’ doorgaan met deze schijnveiligheid omdat het geen nut (meer) heeft. Ze proberen daar een weg in te vinden en doen vervolgens precies wat anderen ook doen, zodat ze niet buiten de boot vallen en perfect in het plaatje van de maatschappij passen.

3.

De pubers die besluiten vanaf hier alleen nog maar te luisteren naar anderen, want zij weten het beter. Ze voelen zich vaak kwetsbaar, onzeker, klein en laten over zich heen lopen. Hun mening houden ze, uit zelfbescherming, voor zich. Met andere woorden: de volwassene die zich altijd kind zal blijven voelen.

.

Een belangrijke beslissing.

Lieve mensen, pubers staan niet alleen voor moeilijke schoolkeuzes, vriendenkeuzes of welke keuzes dan ook. Vanaf hier dienen zij een hele belangrijke beslissing voor hun leven te maken. Als wij als volwassene een beetje meer begrip kunnen opbrengen voor hun denk- en doewereld en durven terug te kijken naar het kind in onszelf, dan hebben wij ook ooit voor deze keuze gestaan en misschien nog.

Besef alsjeblieft dat kinderen, vooral de pubers, signalen blijven afgeven van de dingen die diep van binnen krom zijn gelopen.

Als je ’t mij vraagt….daar is verdomd veel l(i)ef(de) voor nodig.

.

Het gedrag van kinderen is altijd logisch.

.

Mocht je samen met mij willen kijken wat er nodig is in jullie gezin of situatie, overweeg dan een VERTALINGSTRAJECT of neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken. Het is een heel interessant proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

Liefs Rian

.

Relevante blogs:

.

 Zullen we eens stoppen met ‘doen alsof’

.

 Geef je eigen jeugdtrauma niet door

.

 Als je de signalen van je kind begrijpt dan gebeuren er wonderen

.

 Hoe het komt dat gevoelens zo lang doorwerken

.

 Waarom ontwikkeling zo belangrijk is

.

 De jeugd van tegenwoordig

.

 Pubers en alcohol

.

 Dat moeten wij eens doen

.

 Hoe ga je om met respectloos of grensoverschrijdend gedrag

.

 Wat gaat er in je kind om? 7 belangrijke vragen

.

 Hoe onze eigen opvoeding doorwerkt via onze kinderen

.

 De experts aan het woord

.

 Ik kap ermee

.

 Wat volwassenen misschien niet willen horen

.

 

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Kwaliteiten van een moeder waar elke werkgever naar snakt

Lieve mama’s,

Als je ook meer enigszins twijfelt aan je kunnen, ongeacht in welke functie, dan hoop ik dat je even goed in je oren knoopt dat je ontzettend veel kwaliteiten hebt waar je nooit bescheiden over hoeft te zijn.

.

1.

Je bent fysiek en menaal in topconditie. Je hebt negen maanden je kind gedragen. Zonder pardon droeg je tien of twintig kilo extra bagage bij je. Tijdens de bevalling heb je pijnen doorstaan die vergeleken worden met het tegelijkertijd breken van dertig botten in je lichaam. Jaren heb je je baby, peuter en kleuter op je arm genomen. In de maxicosi, in de buggy, op je schouders, in je nek, aan je rok en sjouwde je ook nog eens met de dagelijkse boodschappen.

2.

Je creativiteit uit zich in je probleemoplossend vermogen en je zoekt altijd naar mogelijkheden die voor iedereen helpend zijn. Verder denk je aan alle verjaardagen, maak je mooie uitnodigingen, organiseer je feestjes en trakteer je de lekkerste traktaties.

3.

Je bezit coördinerende, sociale en communicatieve vaardigheden, zowel mondeling als schriftelijk. Je bent de spil van je gezin, je woorden hebben kracht en je daden zijn nog krachtiger. Je gaat gesprekken aan met je kinderen, je partner, het kinderdagverblijf en de school. Je neemt deel aan de ouderraad, schoolcommissie en medezeggenschapsraad.

4.

Je bent een echte regievoerder, je bent heel goed in staat om snel en goed een analyse te maken, verantwoordelijkheid te nemen en door te pakken als dat nodig is. Je hebt een helikopterview en bent in staat alles te overzien wat op dat moment aandacht nodig heeft. Opgeven komt niet in je woordenboek voor.

5.

Knopen doorhakken, verantwoordelijkheid nemen en in mogelijkheden denken bij crisissituaties is dagelijkse kost.

6.

Je stelt doorlopend prioriteiten in een dynamische omgeving. Jij weet wat vandaag en hoe laat gedaan moet worden en wijkt daar alleen van af als het echt niet anders kan.

7.

Je bent leergierig omdat elke situatie uitdagingen brengt. Hoe kan ik hier anders mee omgaan, wat vraagt dit van me, welk recept ga ik uitproberen en wat leer ik van mijn kind? Dus laat je nooit wijsmaken dat je ontwikkeling stilstaat of stil heeft gestaan.

8.

Of jij pro-actief bent? Geen twijfel mogelijk. Jij denkt op zondag al aan de tassen die nog gepakt moeten worden, gymspullen die gewassen moeten worden, wie moet er wanneer sporten en hoe laat moet mijn kind woensdag op dat feestje zijn.

9.

Je gaat zorgvuldig en discreet om met gevoelige en vertrouwelijke gegevens. De geheimen van je kinderen liggen bij jou in goede handen.

10.

Je bent een kei in multitasken. Ja maar bij multitasken doe je dingen toch half? Nee hoor, jij niet. Terwijl je aan het koken bent, dek je de tafel, regel je nog even een oppas voor morgen, ruim je de blokken op, betaal je nog even een rekening, corrigeer je je kinderen, troost je een vriendin die nog spontaan binnen komt vallen en maak je een afspraak bij de huisarts voor je vader. Heb jij ooit dingen half gedaan? Heb jij je kind ooit half aangekleed naar school gestuurd? Ooit een halve maaltijd op tafel gezet? Een halve rekening betaald of een halve oppas geregeld? Ik denk dat je het antwoord zelf al weet toch?

11.

Je bent extreem flexibel. Je weet als geen ander dat situaties nooit lopen zoals gepland en je weet daar feilloos een weg in te vinden, zelfs als je nachten niet geslapen hebt.

.

Leidinggeven, plannen, organiseren, onderhandelen, delegeren en motiveren kun jij als de beste.
Dus welk beroep of functie je ook kiest, een moeder is nooit zomaar een moeder. Je bent een geboren kraamverzorgende, verpleegkundige, taxichauffeur, nanny, kokkin, voedingsdeskundige, financieel medewerkster, budgetcoach, personal coach, lifestile coach, facility manager, planner, leidinggevende, activiteitenbegeleidster en opvoeddeskundige. En dan spreken we hier nog niet over het aantal jaren ervaring.

.

Dus lieve mama’s, we zullen maar zeggen, sommige beroepen hebben echt geen HBO diploma nodig. Onderschat nooit jouw werk- en denkniveau.

.

En beste (toekomstige) werkgevers, willen jullie alsjeblieft nooit meer aan een moeder vragen of ze stressbestendig is? Dat is namelijk vragen naar de bekende weg.

.

Als je goed nadenkt dan weet toch iedereen dat moeders er heeeel veeel kwaliteiten bij krijgen die niet vermeld staan op een CV en die je niet kunt leren op school. En als we het hebben over referenties, geloof me….als het huis nog overeind staat, de rekeningen betaald zijn en de kinderen nog leven, dan is dat al bewijs genoeg.

.

Tjakka…dat moest even gezegd worden!

.

.

Ken jij moeders die je even een hart onder de riem wilt steken? Deel dit bericht dan. Ze zullen je dankbaar zijn.

Ken jij werkgevers waarvan de ogen even geopend mogen worden? Stuur dit bericht dan ook door. Wie weet zullen ook zij je (ooit) dankbaar zijn.

.

 


Waarom de magische driehoek tussen kind, ouder en docent zo belangrijk is

Algemeen gezien

Nu hoop ik dat je het met me eens bent dat kinderen nooit ‘agressief’ of ‘moeilijk’ worden geboren. Wat overigens wel kan zijn, is dat een kind geboren wordt uit een gezinsysteem wat behoorlijke trauma’s heeft moeten dragen (als daders of als slachtoffers). Wat vanzelfsprekend altijd sporen nalaat (die bij de geboorte van het kind nog in de ‘kinderschoenen’ staan).

.

Ik vergelijk het ooit met pitbulls en rottweilers. Deze honden komen uit een familiestam met een behoorlijke voorgeschiedenis en het zit in ‘de aard van het beestje’ om misschien wat dominanter van aard te zijn dan bijvoorbeeld een poedel. Maar als pitbulls en rottweilers geboren worden, zijn ze niet agressief of slecht. Het kunnen, net als andere honden, hele speelse en vrolijke huisdieren worden die je met een gerust hart bij een klein kind kunt laten. Een groot deel van de omgeving en opvoeding van zulke honden, zal van grote invloed zijn op het gedrag van de hond. Nou..idem dito met een kind natuurlijk, die wordt gevormd door zijn omgeving, met de natuurlijke aard wat in het kind zit.

.

En wie behoort dan tot de omgeving van een kind?

Juist…wij als volwassenen. Dus voordat we met de vingers blijven wijzen naar de kinderen en hun ‘moeilijke’ gedrag, is het noodzaak dat wij als volwassenen ook naar onszelf kijken.
Zoals ik al zei wordt een kind dus niet geheel blanco geboren, maar draagt een stukje erfenis van zijn (voor)ouders. Hoe dit verder vorm zal krijgen is afhankelijk van jou en mij. Feitelijk iedereen die kinderen opvoed, begeleidt en onderwijst.

We dragen dus een gezamenlijke verantwoordelijkheid om het kind op weg te helpen naar zijn volwassenheid en heel zijn omgeving heeft invloed hierop. Natuurlijk hebben wij weinig tot geen invloed op de ander, alleen op onszelf. Dus voor die mensen die nu dit blog lezen, check eerst jouw invloed even voordat je je autoriteit uit handen geeft.

.

Lieve ouders en opvoeders,

Voordat wij de vingers wijzen naar het kind of naar het onderwijs, is het noodzaak ook te kijken naar je eigen invloed op je kind.

Kinderen zijn van nature gevoelsmensen (overigens iedereen, zo worden we allemaal geboren). Onze kleine ukkepukkies laten emoties zien waar wij misschien liever voor weglopen. Kinderen zijn nog niet zo geconditioneerd dat ze dat kunnen. Het is aan jou en aan mij om kinderen de veiligheid te geven om te leren omgaan met deze levenskrachten. Hoe ze dat kunnen doen, dat is afhankelijk van ons als volwassene, wij zijn hun referentiekader hierin.

Kinderen zijn een kei om te tonen wat er in ons zit. Het is daarom van belang te ontdekken uit wat voor gezin jij komt en wat je (vaak onbewust) bij je draagt. Te weten, familiegeheimen, drama’s en waarden en normen die we klakkeloos hebben overgenomen.

Kinderen voelen onderhuidse spanningen in de relatie. Je kunt een kind willen beschermen hiervoor door het achter gesloten deuren te willen houden. Geloof me, ook al zal een kind hier niet direct mee geconfronteerd worden, voelen doen ze het wel.

Kinderen zetten jouw angsten extreem in de spiegel. Ben jij vroeger bijvoorbeeld ‘bang’ geweest op school, ben je gepest of werd je niet gehoord of gezien? Dan is dat vaak een ongeheelde herinnering geworden. Vanuit onwetendheid wordt dit stukje doorgegeven aan de volgende generatie en kijken we naar ons kind met een blik alsof we dat zelf zijn.

Komt je kind na een lange vermoeiende dag thuis uit school en gooit al zijn ingehouden emoties eruit? Leg dan alsjeblieft niet alleen de verantwoordelijkheid bij de school, maar check eerst bij jezelf of jij dit ook op die manier doet. Wij gooien namelijk ook vaak thuis alles eruit wat we de hele dag hebben moeten inhouden.

Voordat je van school wisselt, gesprekken aangaat met docenten of heel het onderwijssysteem afwijst, neem dan eerst verantwoordelijkheid voor je eigen stukjes. Anders blijven we namelijk dweilen met de kraan open.

Zit je kind niet op zijn plek op een bepaalde school, besef dan alsjeblieft eerst door welke bril jij kijkt. Want ik spreek uit ervaring dat we het ooit dramatischer voelen dan het daadwerkelijk is.

Geef eens eerlijk antwoord op de vraag in hoeverre jij school belangrijk vindt en/of welke druk jij je kind oplegt. Heb jij als kind een bepaalde druk ervaren als het om school ging? Ben je bang voor de toekomst van je kind als hij achterloopt in bepaalde vakken? Wat is jouw verwachting t.o.v. de school of docenten? Handel je vanuit vertrouwen of vanuit angst? Is datgene wat jij van je kind verwacht reëel en passend bij zijn leeftijd en persoon? Leef jij deze normen en waarden ook? Wil je (onbewust) dat jouw kind goedmaakt wat jij misschien niet hebt kunnen waarmaken?

Kijk eens echt goed naar jouw kind en kijk dan eens naar zijn leeftijd. Hoe was jij op die leeftijd? Jouw kind is namelijk een deel van jou dus zal hij ook een deel van jou laten zien, of je dat nu leuk vindt of niet.

.

Lieve docenten, directie en zorgcoördinatoren in het onderwijs,

Voordat jullie met de vingers wijzen naar de ander, is het noodzaak ook te kijken naar je eigen invloed op de betreffende leerling.

Ten eerste hebben kinderen niet vrijwillig gekozen om naar school te gaan. Ze worden verplicht, of ze dat nu leuk vinden, niet leuk vinden of eraan toe zijn. Met dit in je achterhoofd hoop ik dat je een veilig en warm klimaat voor ze kunt creëren. Vergelijk het maar eens dat jij vijf dagen in de week naar een werkgever moet gaan met collega’s die je niet zelf hebt gekozen. Dat doet iets met je. Precies zo werkt het ook bij een kind. Is dat erg? Als je ’t mij vraagt niet. Maar het helpt wel om te checken hoe jij daarmee omgaat. Wij kunnen namelijk nooit van kinderen iets verwachten wat we zelf niet naleven of niet weten hoe hiermee te dealen.

Kinderen kijken tegen jou op en geloven alles wat je zegt. Dus voordat je een kind wijst op zijn taalgebruik of gedrag, wees je dan ook extreem bewust van je eigen woorden en daden. Zijn deze echt congruent met je binnenwereld en zijn je intenties zuiver?

Verder is het natuurlijk zo dat je als docent of coördinator geconfronteerd wordt met veel soorten kinderen. Je hebt drukke kinderen, agressieve kinderen, stille kinderen, dadertjes en slachtoffertjes, kinderen die school een lachertje vinden en bijvoorbeeld de (a)sociale kinderen.
Nu weet ik dat als er iets is wat je raakt, moeilijk vindt of zorgen baart, dat het ook de volwassene iets zegt. Deze twintig of dertig kinderen staan dus voor bepaalde persoonlijkheden in jou. De ene persoonlijkheid is goed ontwikkeld (bewust, geliefd en geleefd) en de ander misschien wat minder herkenbaar (onbewust, ongeliefd, ongeleefd en waarschijnlijk ooit afgekeurd geweest).

Waar ouders thuis met twee, drie of vier spiegeltjes te maken krijgen, zo heb jij op onbewust niveau gekozen voor dertig spiegels. Als je ’t mij vraagt…best een opgave. Van de andere kant is dat wel de realiteit en de realiteit is het enige waar je het mee kunt doen. Niets meer en niets minder.

Je staat nu eenmaal voor de klas en dient om te gaan met al deze verschillende persoonlijkheden. Met andere woorden, je krijgt gratis en voor niets twintig of dertig genadeloos eerlijke coaches tot je beschikking. Je bent er nu toch, dus kun je er maar beter ‘gebruik’ van maken om jezelf nog beter te leren kennen en misschien ook eigenschappen te ontwikkelen die tot nu toe in je schaduw hebben gezeten. Iedereen zal hier vroeg of laat de vruchten van plukken.

Kijk eens goed naar deze verschillende leerlingen.

Met wie heb je affiniteit? Wie zit extreem in je allergie? Heb je kinderen waar je niet zoveel van kunt hebben? Welk kind trek je voor of stel je achter? Het lijken niet zo’n vriendelijke vragen, maar we zijn allemaal mens, dus iedereen heeft onbewust zijn voorkeur of afkeur.

Sommige kinderen schreeuwen, luisteren niet, verzieken de boel in de klas of zijn altijd haantje de voorste. Geloof mij, als je dit interessant maakt in plaats van irritant, dan zul je merken dat ze je iets willen ‘zeggen’.

Kinderen die schreeuwen kunnen jou zeggen dat jij dit misschien ook naar hen doet, jij diep van binnen schreeuwt of iets meer jezelf mag laten horen.

Kinderen die niet luisteren kunnen jou duidelijk maken dat jij misschien ook niet naar hen luistert, niet naar jezelf luistert of misschien naar veel dingen hebt moeten luisteren waar je nu hinder van ondervindt.

Kinderen die de boel in de klas verzieken kunnen je triggeren met wat voor gevoel je voor de klas staat, hoe jij vroeger als kind in de klas zat of dat je echt met hart en ziel dit werk doet.

Kinderen die zich gedragen als haantje de voorste kunnen jou duidelijk maken dat jij misschien ook de overhand hebt of autoritair overkomt. Ook kunnen ze je zeggen dat jij je misschien laat ondersneeuwen en wel eens wat meer op de voorgrond mag treden.

Kinderen doen namelijk wat jij doet, ooit deed of zou willen doen.

Ja, je doel is jouw leerlingen de lesstof te leren (waar ze overigens niet om hebben gevraagd) en het natuurlijk ook nog gezellig te houden in de klas. Weet dat jouw leerlingen hetzelfde doel voor ogen hebben. Ook zij willen jou bepaalde lesstof leren en wellicht zitten daar ook dingen bij waar je niet om hebt gevraagd.

.

Kortom beste ouders en docenten,

Om kinderen te begeleiden in het leven is het noodzaak ook te kijken naar ons eigen aandeel. Kinderen kopiëren heel gemakkelijk ons gedrag. Het helpende en het belemmerende.

Het voordeel als we eerst naar onszelf kijken:

Het voordeel als we eerst naar onszelf kijken is dat onze reactie naar het kind of de leerling veel zuiverder is en geen oordeel op goed of fout zit. Een kind die bijvoorbeeld thuis of op school de touwtjes graag in handen heeft, spiegelt ons gedrag hoe wij hiermee omgaan. Nogmaals….doe jij dat ook, welk oordeel heb je hierop en/of zou jij zelf iets meer de touwtjes in handen mogen nemen? Als we ons aandeel hierin zuiver hebben dan zul je merken dat je er helemaal anders instaat en het kind zeer waarschijnlijk kan begeleiden om deze eigenschap tot zijn recht te laten komen in een andere context.

Niemand is schuldig aan het feit als er dingen niet helemaal lekker lopen. Niet thuis en niet op school. We doen het allemaal met de middelen die we hebben. Wel zijn we met z’n allen verantwoordelijk hoe we dit oppakken, in het belang van alle kinderen. Want ik ben er nog steeds van overtuigd dat de neuzen van ouders, begeleiders, docenten en het hele school- en maatschappelijk systeem allemaal dezelfde kant op staan.

Als we allemaal nu eens onze eigen verantwoordelijkheid nemen, dan moet jij eens kijken wat er gebeurt.

De magische driehoek tussen kind, ouder en docent is daarom van wezenlijk belang voor de maatschappij.

Dankjewel dat je dit blog helemaal gelezen hebt.

Liefs Rian

 

.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat hun gedrag en communicatie altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.

 


Wij zijn het systeem

Stel jezelf nu eens hardop de vraag: “Wie maakt er onderdeel uit van het (school)systeem?” Dat zijn toch gewoon de mensen zoals jij en ik?
.

Wat maakt dan dat je denkt geen verschil te kunnen maken omdat je nu eenmaal aan het schoolsysteem vastzit?

.

Zou het ook te maken kunnen hebben met onze persoonlijke systemen waar wij nog ooit onbewust deel van uitmaken? Het systeem van waaruit we reageren? Het systeem wat wij ‘normaal’ vinden? Het systeem waar we misschien niet eens bewust van zijn maar waar kinderen enorm op triggeren? Ons onbewuste geconditioneerd systeem wat we vanuit onwetendheid doorgeven aan de volgende generatie. Ik zie namelijk heel veel verschil bij bepaalde docenten terwijl ze allemaal onderdeel zijn van het schoolsysteem, toch?

.

En dan vraag ik me ooit af hè…..

Hoe kan het dat sommige kinderen thuis heel goed kunnen lezen en op school dichtklappen, of andersom? Als een kind niet kan lezen dan kan hij niet lezen, niet op school èn niet thuis.

Hoe zou het komen dat een kind als ‘moeilijk’ of ‘agressief’ bestempeld wordt, terwijl een andere ouder of docent er geen moeite mee heeft? Ik ben er heilig van overtuigd als het kind echt zo moeilijk hanteer is, dat hij/zij dit gedrag bij iedereen vertoont toch?

Hoe kan het dat een bepaalde klas bij de ene docent muisstil is terwijl er geen land mee te bezeilen is bij de andere docent?

.

Alle kinderen zijn van nature leergierig. Waar ik ook van overtuigd ben is dat de persoonlijke systemen die in de mensen zitten een hele grote factor is of je de klas meekrijgt of niet en of je de kinderen kunt boeien of niet.

Nu sta ik gelukkig niet voor de klas, die behoefte heb ik ook nooit gevoeld. Ik heb echt enorm veel bewondering voor leerkrachten en zou voor geen goud in hun schoenen willen staan. Ik heb mijn handen al vol aan twee spiegels thuis, docenten hebben er vaak twintig of zelfs nog meer.

.

Wie heeft jou vroeger geïnspireerd?

Persoonlijk ken ik ook docentes waarvan ik denk, ooohhh wauwww, had ik hem of haar vroeger maar gehad toen ik nog kind was. En als ik terugdenk aan mijn schooltijd dan heb ik letterlijk één voorbeeld gehad waaraan ik me kon optrekken. Het was de directeur van de lagere school die in de jaren ’70 volledig tegen het systeem inging en zijn eigen normen en waarden volgde.

Ik kan me nog herinneren dat ik in de vijfde klas uit de les gestuurd werd omdat ik zenuwachtig (wat overigens ook ergens vandaan kwam) met mijn vingers op mijn tafeltje zat te tikken. Al schreeuwend riep juffrouw Knapen naar mij: “Uit de klas Rian, meld je bij de directie en tussen de middag mag jij niet afwassen” (wat ik altijd met een vriendinnetje deed). Huilend liep ik de trap af en kom onderweg de directeur – meneer Smeets – tegen. Hij vraagt wat er is en al snikkend vertel ik hem het verhaal. Hij troost me en zegt dat ik die middag gewoon mag afwassen en hij dit met juffrouw Knapen zou oplossen (wat hij ook deed).

.

Dus of je nu onderdeel bent van dat schoolsysteem of niet, je bent het toch met me eens dat jij het verschil kunt maken voor jouw kinderen of leerlingen. Je bent het hopelijk met me eens dat je ooit iets zal moeten doen wat misschien tegen de regels ingaat maar wel klopt bij jouw normen en waarden en in het belang van iedereen.

.

Beste docenten:
Ik heb geen verstand van lesgeven, van het onderwijs of van het onderwijssysteem. Waar ik wel verstand van heb is gedrag, het vertalen van gedrag, de logica van het gedrag en de spiegel die kinderen ons dagelijks voorhouden. En nee…ik ben geen leerkracht, wat ik wel weet is dat kinderen met ‘kracht’ iets moeten leren, zelfs de dingen waar ze niet om hebben gevraagd. Hier geldt hetzelfde, ook docentes mogen leren van situaties waar ze niet om hebben gevraagd.

Groei is gelijk aan geluk en als je echt het verschil wilt maken, wees dan het verschil. Of je nu aan het systeem vastzit of niet. Precies zoals meneer Smeets het verschil maakte voor mij.

Is dit moeilijk? Dat zal ik niet ontkennen.
Is dit het waard? Zeer zeker.

Want vroeg of laat krijg je de rekening. Iedereen.

De ene dag zijn we docent en de andere dag leerling. Iedereen!

.

En beste ouders, ook een tip voor jullie:
Of je kind nu thuisstudie volgt, naar een reguliere school gaat of speciaal onderwijs volgt, het maakt allemaal niet zoveel uit. Je wordt als ouder zijnde sowieso getriggerd op de dingen die jouw kind gaat meemaken (al dan niet op school).
Als het jou of jouw kind blijer maakt om hem of haar naar een vrije school te laten gaan, dan zou ik dat zeker doen. Maar ben er ook van bewust dat jouw kinderen tegen medeleerlingen zullen aanlopen of tegen het gedrag van een docent. Met die issues komen ze naar huis en is het aan jou of je ze voldoende vertrouwen kunt geven om hiermee te dealen. Of ze hun eigen keuzes durven maken en verantwoordelijkheden kunnen nemen. Want ja….we kunnen ze natuurlijk voor alles en nog wat beschermen, maar vroeg of laat (dat kan ook op de werkvloer zijn) zullen ze nogmaals hun ‘lessen’ moeten aangaan. Hoe sterk zijn ze dan? Je dient namelijk als ouder ook verdomd sterk in je schoenen te staan om je eigen kinderen op hun bek te laten gaan.

.

Dus ja…wij lopen als ouders ooit vast met het ‘onderwijssysteem’ en de issues waar onze kinderen mee thuiskomen. Nogmaals…..hoe sterk kun jij in je schoenen staan om jouw kind zijn eigen weg te gunnen? We kunnen natuurlijk met onze vingers blijven wijzen, maar ik heb echt ervaren dat niet alle problemen bij school liggen.

.

Kortom….

Lieve ouders, docentes en andere opvoeders, kunnen we onze kinderen en leerlingen alsjeblieft zien als hele waardevolle leermeesters?
Want als we echt open durven te staan voor reflectie en in de spiegels van kinderen kunnen kijken, dan mag je van mij aannemen dat er iets moois gebeurt en dat dat een hele grote verandering brengt in het school- gezin- en persoonlijk systeem.

.

Wij zijn namelijk het systeem.

.

.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat hun gedrag en communicatie altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.

 


Hoe ga je om met respectloos of grensoverschrijdend gedrag?

Inmiddels weet ik dat het gedrag van kinderen altijd logisch is, en ja…zelfs als het grensoverschrijdend is, want ook dat zegt ons iets.

.

Maar wat is dan grensoverschrijdend?

Grenzen liggen voor iedereen ergens anders. Wat door de een als agressief bestempeld wordt, valt voor de ander best mee. Het is lastig om het begrip grensoverschrijdend gedrag precies af te bakenen, maar gedrag dat voor een persoon onprettig en ongewenst is, is sowieso grensoverschrijdend. Dit geldt voor zowel ouders als voor kinderen. Als een peuter bijvoorbeeld niet leert hoe hij zijn emoties kan ontladen, zal hij waarschijnlijk gaan schreeuwen, slaan of speelgoed kapot gooien. Bij peuters is dit nog vrij onschuldig, omdat we hen aan de hand kunnen nemen en ze kunnen leren dat je geen spullen kapot maakt of mensen pijn mag doen. Bij de wat grotere kinderen wordt dit een ander geval. Als zij gaan schreeuwen dan komen er vaak harde en respectloze woorden uit. En als zij gaan slaan, dan kun je maar beter aan de kant gaan.

.

Wat maakt dan dat het zover is gekomen?

In de meeste gevallen is dit een wisselwerking tussen ouder en kind. En heel typisch, vaak gaat het om één ouder en zul je merken dat ze datgene wat ze bij jou doen niet bij de andere ouder klaarkrijgen.

Wat vaak voorkomt is dat deze ouders niet alleen maar moeite hebben met grenzen en respectloos gedrag van hun kind, maar dit patroon zich ook herhaalt in de liefdesrelatie en de relatie met vrienden en bijvoorbeeld collega’s.

Dus voordat je denkt dat alleen je kind over jouw grenzen gaat, kun je jezelf beter afvragen: Wat maakt dat ik over mijn grenzen laat gaan door bepaalde personen, hoe komt het dat ik deze energie en situaties aantrek en wat leert mij dit?

.

Kindpatroon

Mensen die over hun grenzen laten gaan reageren vaak vanuit een underdogpositie. Deze positie is onbewust gecreëerd in de kinderjaren. Volwassenen die dus moeite hebben met grenzen aangeven zitten op dat moment in een emotioneel onvolwassen leeftijd. In de meeste gevallen gaat het om volwassenen die als kind weinig of juist heel veel grenzen hebben gehad.

.

Heb je als kind weinig grenzen gehad?

Dan is het natuurlijk moeilijk om als volwassene een grens aan te geven. Kinderen die grenzeloos zijn opgevoed raken over het algemeen de verbinding met zichzelf kwijt. Grenzen geven namelijk ook veiligheid (denk maar aan het verkeer), dus als je weinig tot geen grenzen hebt gehad als kind, dan heb je ook een gevoel van onveiligheid ervaren. Vervolgens wil je dit je eigen kind besparen, want veiligheid is een van de eerste behoeftes van een kind. Maar omdat je niet weet hoe je gezonde grenzen moet stellen, ga je vaak overbeschermend opvoeden.  Je denkt daarmee onbewust een stukje veiligheid te creëren maar in werkelijkheid creëer je juist angst en een benauwd en beknellend gevoel bij je kind.

 

Heb je als kind veel grenzen gehad?

Of een strenge opvoeding en daardoor weinig vrijheid en vertrouwen gekregen, dan kan het zijn dat het je belemmerd heeft in je ontwikkeling. Belemmering in ontwikkeling en geen vertrouwen doet pijn als kind en datgene wil je je kind besparen, al dan niet bewust. Vanuit onbewuste kindspijn accepteer je dan bepaald gedrag van je kind wat vroeger door jouw ouders niet geaccepteerd werd. Met andere woorden: wat mij is overkomen gaat jou niet gebeuren.

.

Beide gevallen zijn niet helpend. Maar wat dan wel?

Voordat je iets van je kind gaat verlangen wat je zelf (misschien) niet doet, wil je eerst wat dingen opgehelderd hebben. Dan heb je in ieder geval je eigen aandeel zuiver.

  1. Mijn kind is respectloos. Ben ik respectloos naar hem en/of naar mezelf?
  2. Mijn kind schreeuwt of scheldt. Schreeuw ik ook (van binnen) naar mezelf of heb ik lelijke gedachtes over mezelf? Gebruik ik toevallig hetzelfde gedrag onbewust ook naar hem?
  3. Mijn kind gebruikt fysiek geweld. Gebruik ik ook fysiek geweld naar hem of naar mezelf. Heb ik me vroeger fysiek of emotioneel laten mishandelen?
  4. Mijn kind accepteert geen grenzen. Accepteer ik mijn eigen grenzen en ook die van hem? Ben ik daar echt duidelijk in?
  5. Mijn kind speelt de baas over mij. Ben ik ‘baas’ in mijn eigen leven of laat ik door meer mensen de baas over me spelen of over me heen walsen?
  6. Mijn kind reageert altijd boos op mij. Reageer ik ook altijd boos op hem of op mezelf? Ben ik van de buitenkant rustig terwijl ik me diep van binnen boos voel? Durf ik überhaupt boos te worden?

.

Als je je eigen aandeel en invloed helder hebt, dan kunnen onderstaande vragen je verder helpen. Hierdoor vind je wellicht je eigen antwoord.

  1. Als jouw kind over je grens gaat, verander deze zin dan in: ik laat over mijn grens gaan. Daarmee weet je meteen dat je grenzen hebt en waar ze liggen.
  2. Hoe voel je je als je over je grenzen laat gaan? Heb je je als kind ook zo gevoeld als iemand over jouw grens ging?
  3. Als je je grens niet aan kunt of durft te geven, check dan eens bij jezelf welke emotionele leeftijd je hebt.
  4. Stel je eens voor dat je je grens aangeeft en daardoor afgewezen wordt en je schuldig voelt. Kun je hiermee dealen?
  5. Wat is de dieperliggende intentie dat je het moeilijk vindt om je grenzen aan te geven?
  6. Mocht jij vroeger als kind nee zeggen en jouw grenzen aangeven?
  7. Heb jij vroeger ‘gezonde’ of beklemmende grenzen meegekregen of gezien van je ouders?
  8. Stel je voor dat iemand anders jou op dezelfde manier behandeld als jouw (respectloze) kind. Wat zou je dan doen?
  9. Stel je voor dat jouw kind zich (later) op dezelfde manier laat behandelen als jij je nu laat behandelen door je kind. Wat zou je hem of haar dan adviseren?
  10. Stel dat je nu niet ingrijpt, hoe zal het dan over vijf of over tien jaar gaan?

 

Bedenk dat de meeste kinderen blij zijn als hun ouders gezonde grenzen aangeven die passen bij hun leeftijd, al zullen ze dat nooit hardop zeggen. Grenzen geven namelijk structuur, duidelijkheid, vertrouwen en veiligheid.

Wacht niet tot de bom barst, want dan zou het zomaar kunnen zijn dat jij grensoverschrijdend gedrag gaat vertonen en dat willen we zien te voorkomen toch?

.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat hun gedrag en communicatie altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Hoe onze eigen opvoeding doorwerkt via onze kinderen + 10 tips

Wanneer je je als ouder schaamt voor het gedrag en emoties van je kind en gaat schreeuwen, dan zorg je onbewust voor een diepe emotionele wond bij je kind. Een wond die je zelf ook hebt geërfd toen jij nog klein was. Ik weet dat dit nooit bewust en expres gebeurt, maar het gebeurt wel. Bij jou, bij mij en eigenlijk bij iedereen.

.

Elke ouder houdt van zijn kind, daar twijfel ik geen seconde aan. Gedeeltelijk komt dat natuurlijk omdat een kind een deel van jou is, een soort van miniversie van de papa en de mama. Vaak hoor je het opa’s en oma’s ook zeggen net na de geboorte: “ooohhhh hij lijkt sprekend op jou”.

Het enige wat je baby nodig heeft is jou als ouder, jouw liefde, voeding, warmte, geborgenheid en veiligheid. En daarmee kom je al een heel eind. Pas als ze dreumes en peuter worden dan gaan we pas echt opvoeden.

.

Wanneer je kind zich dan misdraagt, niet luistert of je wilt hem discipline bijbrengen, gebeurt dat vaak op een manier die nauw overeenkomt met de manier zoals er vroeger met jou is omgegaan. De manier zoals jouw ouders jou hebben behandeld en tegen jou hebben gesproken, is vaak de enige bekende manier en die stem echoot nog steeds als een innerlijke mentale stem.

Als je dus als kind een negatieve innerlijke stem hebt geërfd, dan is de kans groot dat die stem naar buiten komt als jouw kind niet luistert of emoties laat zien die je moeilijk vindt. Meestal gebeurt dat achter gesloten deuren en in de meeste gevallen praten deze ouders innerlijk ook op deze manier tegen zichzelf.

Wanneer je dus een ouder op een harde manier tegen hun kind hoort schreeuwen, krijg je eigenlijk een kijkje in hun binnenwereld en de manier hoe ze tegen zichzelf praten. Je hoort dan letterlijk de harde aanvallen die ze intern op zichzelf toepassen.

.

Natuurlijk gebeurt dit nooit moedwillig of uit kwade wil, maar uit gewoonte en onmacht. Zij weten niet beter, zij hebben het nooit anders geleerd en hun interne stem zijn ze al jaren mee bekend. Het kind krijgt dus dezelfde behandeling als de ouder zichzelf geeft en als kind gehad heeft. Allemaal totaal onbewust.

En precies zoals wij kinderen de Nederlandse taal leren, zo leren we ze onbewust ook onze interne taal.

.

Het draait hierbij nooit om schuld of verwijten als je dit ziet gebeuren. Het is simpelweg een samenloop van omstandigheden en erfenis van je familiesysteem.
Het gaat ook niet om goed of fout, niemand is hier schuldig aan. Ook niet als jij je herkent in dit verhaal. Jij bent niet schuldig aan woorden die je hebt moeten slikken als kind. Daarentegen ben je als volwassene wel verantwoordelijk hoe je hiermee omgaat, zodat jouw kind niet dezelfde wonden oploopt.

Dus als jij niet wilt dat jouw kind hetzelfde gaat doen en voelen als jij hebt gedaan, dan is het aan jou om dit patroon te doorbreken.

.

Hoe doe je dat?

  1. Wees je eerst bewust dat kinderen spiegelen en een deel van jou laten zien. (E-book spiegelgedrag)
  2. Ben je bewust van je eigen communicatie.
  3. Onderzoek hoe er vroeger tegen jou is gepraat door volwassenen.
  4. Let goed op de signalen van je kind. Liefdevolle en zuivere grenzen worden namelijk altijd beter geaccepteerd.
  5. Probeer eens goed op te letten hoe jouw kind andere kinderen behandeld. Komt dit overeen met de manier hoe jij jouw kind behandeld?
  6. Hoe ga jij om met emoties en van waaruit reageer je? (E-book de 5 posities)
  7. Stel dat je het gedrag van je kind niet begrijpt, verplaats je dan eens in je kind met de gedachte dat jij die leeftijd had. Waarschijnlijk begrijp je dan wel haar emoties.
  8. De manier hoe je tegen je kind praat is de manier hoe je ook tegen je innerlijke kind praat. #doeslief
  9. Wees de ouder die je zelf nodig had.
  10. Durf eerlijk toe te geven dat je het ooit niet weet en soms dingen onhandig aanpakt. Je bent buitenom mama ook gewoon mens hè.

.

Relevante blogs:

.

Geef je eigen jeugdtrauma niet door.

.

Als je de signalen van je kind begrijpt….

.

 

Weet dat jouw kinderen een engelengeduld hebben en onvoorwaardelijk van je houden. Een mooiere spiegel kun je niet wensen.

Veel liefs

Rian

 

.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat hun gedrag en communicatie altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

 

 


Waarom het gedrag van kinderen altijd logisch is

“Herken jij jezelf in jouw kind”? vraag ik altijd aan ouders. Want als ouders vastlopen met bepaald gedrag of moeilijke emoties van hun kind, dan zegt dat iets over (een deel van) henzelf. In veel gevallen herkennen ouders bepaald gedrag van hun kind op een manier zoals ze nu zijn en in andere gevallen in wie ze als kind waren.
Mochten ouders zich totaal niet herkennen in hun kind, dan is dat in de meeste gevallen een extreme (pijnlijke) blinde vlek, een onbewust deel of er zit een perspectief in, als iets wat deze ouder mag leren (in iets mildere mate als dat het kind laat zien).

Onderstaand zijn een aantal voorbeelden uit mijn praktijk. Met toestemming van deze ouders mag ik dit publiceren (uiteraard met fictieve namen).

.

Een kind van de rekening:
Victor en Emilie (de ouders van Koen) hebben beiden, los van elkaar, een traject bij mij doorlopen. Zij communiceren na hun scheiding bijna niet met elkaar, vertellen Koen negatieve verhalen over elkaar en worden het maar niet eens over de opvoeding. De 14 jarige Koen, die opgroeit in twee verschillende opvoedsituaties, heeft last van deze spanningen en laat ‘moeilijk’ gedrag zien in de vorm van binding- en verlatingsangst, agressie en respectloos gedrag ten opzichte van volwassenen. Als ik Victor en Emilie confronteer met de vertaling, vallen er al een hoop puzzelstukjes. Na verschillende gesprekken blijkt dat beide ouders verstrikt zitten in een behoorlijk familiedrama en hebben zij zelf als kind nooit een ander voorbeeld in communicatie gezien. Hun relatie was niet meer te redden maar hun communicatie wel. Hoe meer Victor en Emilie aan de slag gaan met hun familiepatroon en hun communicatie naar elkaar, des te meer effect het heeft op het gedrag van Koen.

.

Onbewust kindpatroon:
Het volgende voorbeeld is van Karin. Zij is opgegroeid met een dominante vader. Geweld was in haar gezin van herkomst een terugkerend patroon en ze heeft als klein meisje veel ellende gezien. Haar 16 jarige dochter kampt met onzekerheid, angsten en onderdanig gedrag tegenover mannen. Als Karin eenmaal doorheeft dat haar dochter gedrag laat zien wat zij als kind vertoonde ten opzichte van haar vader (en nog steeds doet), weet ze direct waar de winst te behalen is. Samen met Karin kijk ik naar haar familiesysteem, zetten we haar op de juiste plek in het systeem en gaan we samen haar angsten en onzekerheid aan. Na veel emoties zie ik Karin emotioneel groeien en haar dochter groeit met haar mee.

.

Kinderen voelen ook relatieproblemen aan:
Onuitgesproken relatieproblemen hakken er behoorlijk in bij Peter en Jolanda. Een ‘normaal’ gesprek kunnen ze niet meer voeren, als ze überhaupt al met elkaar praten. Er zat veel boosheid, verdriet en angsten onder. Hun puberkinderen, van 12 en 13 jaar, liggen constant met elkaar in de clinch, kunnen elkaars bloed wel drinken en gunnen elkaar het licht in de ogen niet. Ook bij deze vertaling zagen Peter en Jolanda in dat zij invloed hadden op het gedrag van hun kinderen. En nee, het was niet gemakkelijk om dit aan te gaan. De liefde tussen deze ouders was dan wel over, maar de liefde die zij hadden voor hun kinderen niet. Dat maakte dat zij gedreven genoeg waren om dit aan te pakken. Alles in het belang van hun kinderen.

.

Twee verschillende spiegels in een gezin:
Van zijn 6e tot zijn 12e was Bart als kind gepest geweest op school. Ik zal je de details besparen, maar echt blij word je niet van zulke verhalen. Niemand waar hij vroeger zijn verhaal bij kwijt kon en de enige die hij vertrouwde heeft zijn vertrouwen beschadigd. Zoonlief (inmiddels 12 jaar) kampt vanaf zijn 6e met bijna hetzelfde probleem. Ook hij is slachtoffer van bepaalde pesterijen en heeft moeite om mensen te vertrouwen. Typerend in deze vertaling was de leeftijd die letterlijk overeen kwam. We nemen de andere zoon van Bart als perspectief, want zijn oudste zoon van 14 jaar blijkt niet op zijn mondje te zijn gevallen. Mooi is dat, dat ook het andere kind een deel van Bart laat zien. Een deel wat al die tijd in zijn schaduw heeft gezeten en wat nu wat meer geleefd mag worden. Alle drie komen ze steeds meer in balans.

.

Wat niet geleefde emoties doen:
Als oudste van het gezin heeft Babette op 15 jarige leeftijd haar moeder verloren en is onbewust (wat in die tijd normaal was) in de volwassen rol gestapt, heeft de zorg voor haar zeven kleine broertjes en zusjes op zich genomen en zichzelf compleet weggecijferd. Wat zij nu terugziet bij haar (15 jarige) dochter is veel verdriet en boosheid en ook zij cijfert zichzelf weg. Opvallend in dit verhaal is dat dochterlief dyscalculie heeft. Als Babette doorheeft dat haar dochter representant staat voor de 15 jarige Babette met al haar ingehouden emoties, verandert heel de situatie.

.

Als je iemand afwijst in je familiesysteem:
Dankbaar is Maria dat ze als kind geadopteerd werd en liefdevol groot gebracht werd in een Nederlands gezin. Behoefte om haar biologische ouders te ontmoeten heeft ze nooit gehad. Toen zij zelf moeder mocht worden begreep ze nog minder hoe een moeder haar kind kon afstaan. Onbewust wees ze haar roots af. Wat doet haar eigen dochter inmiddels? Juist, je raadt het al. De kleine meid ontwijkt haar moeder. Dit is een typisch voorbeeld van iemand in je familiesysteem niet de juiste plek geven of gunnen. Onbewust heeft Maria haar biologische moeder veroordeeld omdat zij haar heeft afgestaan. Wat haar dochter laat zien is eigenlijk het gedrag wat Maria heeft ten opzichte van haar eigen moeder. Toen we eenmaal systemisch e.e.a. hebben rechtgezet zocht het dochtertje van Maria steeds meer toenadering.

.

Onbewuste gevoelens spelen door in de volgende generatie:
Al zolang Sabine zich kan herinneren vind zij het leven zwaar en heeft ergens het gevoel er niet te mogen zijn. Haar leven hobbelt ‘vrolijk’ verder en Sabine mag moeder worden van een gezonde dochter. Al vanaf de kraamtijd blijkt dat haar kleine meisje een zogeheten huilbaby is en meer dan acht uur per dag huilt, zonder dat er lichamelijk iets aan de hand was. Samen met Sabine kijken we naar haar verdriet als baby en komt ze via een tante aan de weet dat zij eigenlijk niet geboren had mogen worden. Sabine’s moeder (die inmiddels is overleden) had tijdens de zwangerschap geprobeerd haar te aborteren. De rode lijn in dit verhaal maakt duidelijk wat Sabine al haar hele leven gevoeld heeft (ik mag er niet zijn) en haar baby dochtertje laat het verdriet zien. Nu dit patroon duidelijk is hoeft het niet meer te worden doorgegeven aan de volgende generatie. Elke keer als Sabine haar dochtertje troost beeld ze zich in dat zij zelf dit kleine baby’tje is. Moeder en dochter worden steeds rustiger.

.

Spiegelgedrag als perspectief:
Hella is opgegroeid in een gebroken gezin, wat in die tijd een behoorlijke schande was. Vanaf toen is er veel veranderd in haar jonge leventje. Haar moeder kon niet goed overweg met haar eigen emoties en projecteerde dit op de kleine Hella. Vanaf toen is Hella gaan geloven dat dit alles haar schuld was. Onbewust draagt ze deze verantwoordelijkheid al zolang bij haar. Totdat Hella moeder mag worden van een zoon, hij zich ontwikkelt tot puber en zoals moeder zegt, hij totaal geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn leven. Als ik aan Hella vraag of het kan zijn dat hij juist laat zien dat zij zelf teveel verantwoordelijkheid op haar schouders heeft gedragen (en zelfs de last die niet eens van haar was) vallen er een hoop kwartjes. Beetje bij beetje gaan we haar emotionele rugzak bekijken en de bagage die niet van haar is teruggeven aan haar ouders. Steeds meer ziet Hella in dat haar zoon doet wat zij had willen doen. Na een aantal trajecten wordt de balans steeds zichtbaarder en moeder en zoon kunnen dit zelfs samen bespreken. Hoe meer moeder alleen nog maar haar eigen verantwoordelijkheid gaat dragen en niet meer die van een ander, des te meer zoonlief zijn eigen verantwoordelijkheid ook neemt.

.

Nog te vaak zien we dat er aan kinderen wordt ‘gesleuteld’, zij als probleem worden gezien, in therapie moeten en in het ergste geval medicijnen krijgen om hun emoties of gedrag te onderdrukken. In de meeste gevallen gaat het niet om onwil maar juist om onwetendheid en onmacht.

Lieve ouders, docenten en andere begeleiders, blijf daarom niet achter de feiten aanlopen en leer alsjeblieft van kinderen. Kijk verder dan alleen de signalen, er zit namelijk altijd iets onder.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat het gedrag van kinderen altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

 

.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Wat ouders en docenten misschien niet willen horen

Kinderen zijn niet slecht. Ze worden constant gelabeld als ‘slecht’ of als ‘moeilijk’ als ze geen goede cijfers halen, als ze niet luisteren, als ze ‘verkeerde’ keuzes maken of ‘moeilijke en heftige’ emoties laten zien. Geloof me, de lijst is eindeloos.

.

Wat doen wij?

Wij geloven dat het onze taak als ouder is om onze kinderen te vormen of te maken. Maar dat is het niet. Kinderen laten alleen maar signalen zien en wij willen de symptomen ‘genezen’. Wat we over het hoofd is dat het gedrag van het kind niet de oorzaak is. Daarom werkt symptoombestrijding ook niet.

.

Dit zijn de signalen.

Sommige ‘slechte’ kinderen schreeuwen de longen uit hun lijf voor aandacht, om hen alsjeblieft te begrijpen. In alles wat ze doen zeggen ze: “Help me, ik stoei ergens mee”. En anderen kinderen zijn ook niet slecht. Misschien alleen wat vergeetachtig of moe, ongeorganiseerd of gestrest. En weer anderen met ‘slecht’ gedrag kennen gewoon geen andere manier, omdat ze geen ander voorbeeld zien.

.

Hoe kan het anders?

Het wordt tijd dat wij, ouders, wakker worden en durven kijken naar ons gedrag. Want waarschijnlijk is het niet eens de ‘schuld’ van onze kinderen, maar ligt het aan ons. Bij diegenen die zo bang zijn om de controle los te laten. Dat het kind geen keuze heeft, alleen de keuze om ons gedrag te volgen en te kopiëren. Zelfs als dat ‘slecht’ is.
.

Geen enkele ouder hoort dit graag. Begrijpelijk.

Maar om kinderen bewust op te voeden, is het nodig om een verandering te maken in ons eigen gedrag en de manier hoe we naar hen kijken. Dit verandert als we op een andere manier naar onszelf gaan kijken. En ik spreek uit ervaring, dat heeft direct een positief effect op je kinderen.

.

Ik geloof echt, als ouders en docenten minder focussen op het ‘slechte’ gedrag van het kind en daarvoor in de plaats op zichzelf focussen en op de innerlijke gebroken stukken, dan zullen wij kinderen beter begrijpen.

Als het kind in onszelf namelijk de plek krijgt die het toekomt, zijn wij allemaal beter in staat om kinderen beter te begeleiden. Dan hebben we een verbinding met wie ze echt zijn, en niet met wie we willen dat ze zijn.

.

Onthoud alsjeblieft…. als jij stopt naar je kind te kijken door je eigen gebroken innerlijke stukken en je lens van je eigen perceptie….dan zul je hen pas zien in al hun glorie.

Wij kunnen veel van onze kinderen leren en dat vraagt van ons als volwassenen een andere kijk op opvoeding en ouderschap dan wij gewend zijn.

.

Dus vraag jezelf niet af wat het je kost, maar vraag jezelf liever af wat het je waard is.

.

Wil je weten van waaruit jij of je kind reageert, wat je kind/leerling laat zien en waar je zelf invloed op hebt?

Vraag dan hier het gratis E-book aan met 20 tips.

.

.

Mocht je samen met mij willen kijken wat er nodig is in jullie gezin of situatie, overweeg dan een VERTALINGSTRAJECT of neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken. Het is een heel interessant proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

Liefs Rian

.

Relevante blogs:

.

 Zullen we eens stoppen met ‘doen alsof’

.

 Waar zit geluk in?

.

 Over wie zegt het eigenlijk iets?

.

 Als de kinderen maar gelukkig zijn.

.

 Waarom kinderen ons wakker schudden.

.

 Kinderen drammen niet voor niets.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.