Oh nee…. Ik ben precies de volwassene geworden die ik niet wilde zijn

Ik weet nog dat wij net een nieuwe dressoir hadden gekocht en mijn dochter de onderste lade dicht wilde doen maar blijkbaar geen zin had om door haar knieën te gaan. Ze ging met haar rug naar de dressoir staan en met haar rechtervoet trapte ze de lade dicht. Ik hoor mijn moeder nog zeggen: “hey, wat doe je nu? Zo doe je die lade toch niet dicht”. Ik kreeg een binnenpretje en besefte meteen dat ik dat ook op die manier deed. Oeps….catch yourself Rian.

.

Inmiddels zijn mijn kinderen 21 en 19 jaar en diegenen die mijn blogs lezen weten dat zij genadeloos eerlijk zijn, geen blad voor de mond nemen en mij dagelijks de welbekende spiegel voorhouden. In de meeste gevallen waardeer ik dat, maar ik sta nog regelmatig met mijn mond vol tanden als ze tegen me zeggen: “ey mam, dat moeten wij eens doen of zeggen”. Dan wijzen ze me weer op een onbewust stukje. En geloof me, die woorden hebben ze vaak tegen mij gezegd en nog.

.

Ik zal een aantal voorbeelden geven van situaties waarin ik dingen deed of zei of waar mijn kinderen ooit mee thuiskwamen. Misschien komen er een aantal bekend voor:

  • Als we ooit een discussie ergens over hadden dan liep ik gewoon weg uit de situatie of ging zonder pardon verder met eten koken en deed dan net alsof ik ze niet meer hoorden. Terwijl als zij dat deden, dan riep ik: “terugkomen jij” of “ey, praat ik Russisch?”
  • Als de huistelefoon ging dan riep ik ooit naar mijn kinderen: “Als het die of die is, dan zeg maar dat ik er niet ben”. Terwijl als ze dat tegen mij zouden zeggen, dan reageer ik met: “Doe het zelf” of “daar ga je toch niet om liegen”.
  • Wat ik ook vaak gezegd heb is: “Houd je mond dicht als ik tegen je praat, ja dadelijk, even wachten of je ziet toch dat ik bezig ben”. Stel je eens voor dat ze dat tegen mij of anderen volwassenen zouden zeggen.

.

Ook dingen van school hoorde ik ooit:

  • Dat de juffrouw ooit tegen een leerling had gezegd “Jij bent echt niet normaal, als jij zo doorgaat dan komt er niets van jou terecht. Zie je het al voor je dat een leerling dit zegt tegen haar docent?
  • Of dat de directeur van de school ooit tegen een jongen zei: “Ja ……, ik zie aan je punt dat je het nog steeds niet snapt, nu niet gaan huilen hè, had je maar beter je best moeten doen. Kun je nagaan dat dit kind dezelfde taal zou gebruik tegen iemand anders.
  • Of dat een docent tegen haar klas zei: “Het schooljaar is nog maar net begonnen en ik heb nu al een hekel aan jullie”. Mijn nekharen gaan stijl overeind staan als mijn kinderen dezelfde taal gaan kopiëren. 

.

Afijn….kleine kinderen pikken dit allemaal van ons en schikken zich naar de situatie, althans de meesten. Het kan ook zijn dat jouw kind dit niet pikt, misschien dezelfde woorden terugzegt of met zijn boosheid en onmacht blijft stoeien. Daarom ben ik ben er inmiddels achter (en 200% overtuigd) dat we vroeg of laat allemaal de rekening krijgen en in de meeste gevallen zo rond de puberteit.

.

Ja lieve mensen, als de kinderen nog klein zijn dan moeten ze hiermee dealen, maar als ze puber worden dan pikken ze niet zomaar alles meer. Ze gooien dan vaak letterlijk de bal terug, gaan hetzelfde doen als jij of maken je bewust als ze je vragen: “Dat moeten wij eens doen, wat dan?”

.

Mijn dochter ging dit gesprek met me aan en zei letterlijk:

“Mam, tegen kinderen wordt altijd gezegd dat ze moeten luisteren maar nu wil ik dat jij even naar mij luistert. Want weet je wat ik nu raar vind?

Dat jij het altijd goedpraat voor de volwassenen en dat je dan ook nog zegt: “Oh joh, dat bedoelt diegene vast niet zo, ze zal haar dag niet hebben, de leerling moet misschien inderdaad beter zijn best doen of ik had het druk, zat niet lekker in m’n vel, ja maar dit of ja maar dat, blablabla….”. En oh ja, dan zeg je ook nog, ben maar blij dat jij zo niet bent. 

Nou weet je wat, als volwassenen dit normaal vinden en jij keurt dat goed, walst eroverheen of wuift het weg als zijnde normaal, dan ga ik dat misschien ook wel normaal vinden en dan wil ik wel eens meemaken wat er gebeurt als ik hetzelfde gedrag ga vertonen en dezelfde woorden gebruik. Dat moeten wij eens doen mam. Weet je wat volwassenen dan zeggen of doen? Dan worden ze boos, dan ben ik diegene die ontspoort en brutaal is, en dan mankeert er iets aan mij. Dat is toch niet normaal. 

En owee als ik daar dan boos over word, dan ben ik ook nog eens degene die niet tegen kritiek kan en moeite heeft met autoriteit. En ja mam, ik ben blij dat ik zo niet ben en zo ook niet wil worden. Maar ik wil wel dat je weet dat dat verdomd lastig is en ik ooit bang ben dat ik later hetzelfde zal worden. Want zeg eens eerlijk, heb jij als kind nooit gedacht, ‘dat moeten wij eens doen’ of ‘zo wil ik later niet worden’? En wat doe je nu?”

.

Potverdorie….daar zat ik dan, met mijn mond vol tanden. Ik ben precies de volwassene geworden die ik dacht nooit te worden. 

Ik doe precies hetzelfde als dat ik vroeger gezien en gehoord heb. Alles waar ik zelf als kind tegenaan ben gelopen geef ik zonder pardon door aan de volgende generatie, totaal onbewust.

En dan ben ik gezegend met kinderen die dat niet doen, maar wel een genadeloos eerlijk gesprek met me aan durven gaan.

.

Dingen veranderen niet als wij niet veranderen!

Zoals Albert Einstein zegt: “Nieuwe tijden vragen om nieuwe denkwijzen”.

.

Lieve mensen, komt dit je bekend voor en wil je anders naar kinderen leren kijken?

  • Wil jij – net als ik – echt horen wat kinderen te zeggen hebben? Zelfs als dat moeilijk is?
  • Wil jij weten hoe jouw manier van communiceren effect heeft op je kinderen?

.

Dan heb ik iets voor je.

Ik heb een online training gemaakt ‘Anders Leren Kijken Naar Je Kind’ waarin ik je met liefde en plezier meeneem om je een andere bril op te zetten.

.

Tijdens deze training gaan we samen ontdekken welk effect het heeft als jij met een andere blik naar je kind gaat kijken en welk positief effect dat direct heeft op heel het gezin.

Leuke bijkomstigheid: tot 30 april a.s. krijg je ook nog eens € 50 korting.

.

Heb je er al zin in?!

Info en aanmelden kan via deze button.

Hoop je daar te zien.

.

.

Ps:

Leuk als we ook een connectie op Facebook hebben.

Daar deel ik veel inzichten, ervaringen met mijn kinderen, de lessen die ik van ze leer en natuurlijk regelmatig wat tips en inspiratieblogs,  en ja….ook mijn blunders :).

Doe er vooral je voordeel mee.

.


  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik 
    HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.

.

.

.

.

.

.

.

.

Is dit blog interessant voor andere ouders of docenten in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen zodat we samen een nieuw ‘normaal’ kunnen creëren. Dankjewel.

.


Waarom kinderen de beste coaches zijn

.

Wat ik de afgelopen jaren mocht leren van kinderen, daar zou ik een boek over kunnen schrijven. Ik hou het voor nu even bij dit artikel.

.

De babytijd

Als baby hebben ze me hun liefde gespiegeld. Ik was nog nooit zo verliefd geweest als op mijn kinderen. Huilend zijn ze op de wereld gekomen. Sterker nog…als ze niet zouden huilen dan was er iets niet helemaal pluis. Het leerde me dat huilen communicatie is en dat het heel normaal is. Ook gaf ik hen de juiste voeding om te groeien, een warm bedje en gaf hen voldoende rust om alles te verwerken. Ik besefte me met welke voeding (informatie en omgeving) ik mezelf voedde, waar ik mezelf de rust niet gunde om dingen te verwerken en daarvan te groeien. Ook zag ik dat ze in de babytijd begonnen te spugen als er te veel in het lichaampje zat. Deed ik dit ook? Gooide ik er ook uit wat te veel in mijn lichaam zat? Hier was nog ruimte voor verbetering.

.

De Peutertijd

Als peuter gaven ze me de spiegel van het Nee zeggen, zin doordrijven, nieuwe dingen ontdekken, vallen en opstaan, verwondering. Het maakte mij bewust dat ik ook Nee mocht zeggen op dingen die ik niet wilde en daar geen tekst en uitleg hoefde te geven. 

Als ik mijn zin niet krijg ga ik nog net niet op de grond liggen van de supermarkt, maar ik besefte wel hoe snel dat ik eigenlijk opgaf. Mooi leerpuntje.

Peuters ontdekken elke dag nieuwe dingen, vinden zichzelf geweldig en verwonderen zich om de dingen waar wij als volwassene aan voorbij lopen.

Ook leren deze kleine hummeltjes op te staan en te lopen, waarbij ze nog meer vallen dan dat ze daadwerkelijk vooruitkomen. Het leerde mij om ook op te staan voor wie ik ben en wat ik waard ben. Ook dat ik zou vallen maar elke keer weer op mocht staan om nog verder vooruit te komen.

De kiekeboe spelletjes die ik speelde met de kinderen maakte mij bewust dat ze op een gegeven moment gingen vertrouwen dat ik er toch was, zelfs als ze me niet zagen. Dus de bron van liefde is er ook als je het (even) niet ziet.

.

De Kleutertijd

Als kleuter hebben ze me het hemd van het lijf gevraagd en heel de dag hoorde ik “waarom waarom waarom”. Waar was ik eigenlijk opgehouden met vragen stellen?

Uren kon ik kijken hoe ze in hun eigen fantasiewereldje leefden, hoe ze speelden, hoe geweldig ze zich vonden, alles zelf wilde doen, rollenspellen speelde met poppen of Playmobil. 

Ik leerde ervan om ook vragen te stellen bij bepaalde dingen die ik deed of niet deed. Om mijn eigen fantasie te creëren, opnieuw te gaan ‘spelen’, mezelf ook geweldig te vinden en de rollen die ik vertolkte eens onder de loep te nemen.

.

De basisschooltijd

Als schoolgaand kind was ik getuige van hun leerproces, waar ze tegenaan liepen, welke vakken ze moesten leren, rekenen, taal, geschiedenis, aardrijkskunde, stilzitten, luisteren en thuis vervolgens ontladen.

Het maakte me bewust waar ik tegenaan liep, wat ik op school heb moeten leren, waar ik op had willen rekenen, welke taal ik eigenlijk gebruikte en of deze congruent was aan mijn binnenwereld, wat mijn geschiedenis zegt over mijn leven, hoe geaard dat ik ben, of ik te veel of te weinig stilzit, waar ik nog luister naar anderen en dat thuis mijn veilige haven was om te kunnen ontladen.

.

De puberteit

Als puber gingen ze dingen uittesten op waarheid, ze gingen grenzen over, stonden ze voor bepaalde (school)keuzes (die anders waren dan in mijn tijd), kregen steeds meer verantwoordelijkheid, gingen zich verzetten tegen autoriteiten en trokken hun mond open als ze het ergens niet mee eens waren. Ze maakten zich steeds meer los van ons, volgden hun eigen pad (ongeacht de consequenties) en emoties werden ongenuanceerd geuit.

Het leerde mij dat ik ook wel eens dingen mocht uittesten op waarheid en of het allemaal klopte wat ik al die tijd heb moeten leren. Ook maakte het mij bewust waar ik nog netjes binnen de lijntjes kleurde en geen grenzen durfde op te zoeken, laat staan keuzes maken die anderen wellicht zouden afkeuren. Het maakte me bewust dat ik de autoriteit nog buiten mezelf plaatste en geen baas was in mijn eigen leven en waar ik mijn mond dichthield om de lieve vrede te bewaren. Ook werd ik in deze fase met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik het pad van een ander bewandelde en mijn emoties lekker binnen hield.

.

Via mijn kinderen kreeg ik de spiegel dat ik eigenlijk (nog) helemaal niet volwassen was.

Dat ik al die jaren in een kindpositie had gezeten en nooit de overstap naar volwassenheid had gemaakt. Mijn dochter zei me laatst: “Mam, weet je dat veel volwassenen eigenlijk helemaal niet volwassen zijn?” Ik voelde me aangesproken en dat was maar goed ook. Het blog wat ik daarover schreef kun je hier lezen.

.

Met andere woorden:

Het waardevolste van wat ik de afgelopen jaren van en over jonge kinderen heb geleerd, komt neer op het niet-leren van de moderne lessen van ouderschap, onderwijs en de grenzeloze mogelijkheden van kinderen. Ik heb ontdekt dat als ik goed wil doen voor kinderen ik eerst de controle mocht loslaten, zwijgen en luisteren, uit de weg gaan en vooral van ze mocht houden. En wanneer ik uitgedaagd werd, wanneer dingen niet goed gingen, heb ik ontdekt dat het antwoord altijd in mezelf ligt.

.

.

Inmiddels ben ik 200% overtuigd dat kinderen de grootste leermeesters zijn die jou verder kunnen helpen op jouw levenspad. Ook dat ze genadeloos eerlijk zijn, je de welbekende spiegel voorhouden en de allerbeste coaches zijn die je je maar kunt wensen.

.

Lieve mensen, loop daar niet aan voorbij.

.

Herken jij de signalen die ik hierboven heb omschreven en wil jij ook anders leren kijken naar wat jouw kind jou zegt?

.

Dan heb ik iets voor je.

.

Ik heb al mijn lessen, ervaringen, inzichten, fucked up momenten en grootste blunders verwerkt in een aantal trainingen. Tijdens deze dagen neem ik je mee naar het anders leren kijken naar je kind, waarom je maar beter kunt stoppen met opvoeden, dat al het gedrag communicatie is en welke aha-momentjes er ontstaan als je dit eenmaal doorhebt.

.

TRAININGEN:

.

.

.

.

Heb je vragen? Mail of bel me dan even. Ik help je graag.

.

.

Leuk als we een connectie op Facebook hebben.

Daar deel ik veel inzichten, ervaringen met mijn kinderen, de lessen die ik van ze leer en natuurlijk regelmatig wat tips en inspiratieblogs,  en ja….ook mijn blunders :).

Doe er vooral je voordeel mee.

.

.

Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
Interesse in het I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.

.

Is dit artikel interessant voor andere ouders in je netwerk? Voel je dan vrij om het te delen. Zij zullen je dankbaar zijn en hun kinderen trouwens ook.

.


Wat niemand mij ooit zei….

.

Vaak willen ouders liever gerustgesteld worden dan horen hoe het echt zit. 

.

Als ik zo eerlijk mag zijn, ik ben ook zo geweest (en met tijden nog ooit hoor). Als ik ergens mee stoeide, de emoties of keuzes van mijn kinderen moeilijk vond of ergens tegenaan botste, dan hoorde ik het liefst: “komt allemaal goed Rian, je doet het goed, het ligt niet aan jou, de ander moet veranderen, laat jezelf niet gek maken, het zegt alles over de ander en niets over jou”. En ja, deze antwoorden kreeg ik dan ook. 

.

Hebben ze me geholpen? Een dikke vette Nee. Integendeel zelfs. Hoe meer ik de verandering bij mijn kind zocht, des te meer tegengas ik kreeg, hoe extremer de signalen werden, hoe meer onbegrip er was, conflictsituaties en miscommunicaties. 

.

Nu achteraf besef ik dat ik eigenlijk de rauwe waarheid niet wilde horen. De waarheid hoe de vork echt in steel zat. Dat als ik niets veranderde, het ook niet ‘goed’ zou komen. Dat ik mijn eigen aannames en patronen onder de loep mocht nemen. Dat ik de ander nooit zou kunnen veranderen en dat ik zelf invloed had op de situatie. Auw. 

.

Wat niemand mij ooit zei……

.

Als mijn kinderen, toen ze nog peuter waren, over mijn grenzen gingen, dan hoorde ik dat het niet aan mij lag. Heel eerlijk? Dat lag het wel. Ik ging over mijn grenzen, wist in eerste instantie überhaupt niet dat ik ze had, waar ze lagen en vervolgens durfde ik deze niet aan te geven.

.

Als mijn kinderen in de clinch lagen met hun emoties, dan werd mij verteld dat dat heel normaal was en vanzelf wel weer over zou waaien. Niemand die ooit aan mij gevraagd heeft of ik zelf ook moeite had met boosheid, frustratie, schuldgevoel, machteloosheid of ingehouden verdriet.

.

Als mijn kinderen ergens onzeker over waren zeiden andere volwassenen dat elk kind dit wel eens heeft. Waarom confronteerde niemand mij hoe onzeker dat ik diep van binnen was en of ik hiernaar kon kijken en kon doorbreken?

.

Als mijn kinderen niet luisterden kreeg ik het advies strenger en consequenter op te moeten treden. Terwijl het meer helpend was geweest als iemand tegen mij had gezegd of ik eigenlijk wel naar hen luisterde en naar mezelf.

.

Als mijn kinderen de waarheid niet zeiden kreeg ik het advies om daar een consequentie aan te hangen. Hoe kwam het dat niemand tegen me zei: “Rian, ben jij altijd even eerlijk en wat maakt dat jij het misschien niet durft te zijn?”

.

Als mijn kinderen met vriendjes afspraken die niet zo’n goede invloed op hen hadden, kreeg ik het advies dit gewoon te verbieden. Waarom maakte niemand mij ervan bewust met wie ik me omringde en of deze personen goed voor mij waren?

.

Als mijn kinderen zich onderdanig opstelden kreeg ik adviezen hoe ik hen kon leren wat assertiever te zijn. Terwijl er niemand tegen me zei dat ik me ook altijd schikte naar anderen en mezelf op de laatste plaats zette.

.

Als hun schermgedrag uit de hand liep dan las en hoorde ik allerlei adviezen om dit te verbieden en er een tijd aan te verbinden. Waarom confronteerde niemand mij met mijn eigen schermtijd en achter welk ‘scherm’ ik me dacht te kunnen verstoppen?

.

Als ze lamlendig op de bank hingen kreeg ik het advies de tv of de wifi uit te schakelen. Terwijl er niemand aan me vroeg welk verlangen er bij mij onder zat. Juist! Diep van binnen wilde ik dat eigenlijk ook, maar dat durfde ik niet omdat ik zo’n intern stemmetje (van vroeger thuis) in m’n hoofd had zitten die continu zei: “het maakt me niet uit wat je gaat doen, maar je gaat niet zitten lamballen”.

.

En zo kan ik nog tig voorbeelden opnoemen.

.

We houden vaak onbewust de ander de hand boven het hoofd omdat we een ander niet willen kwetsen. Maar zeg eens eerlijk, helpt het? Helpt het jou? Helpt het je kind? Wordt het daarmee gezelliger thuis of wordt het een machtspelletje.

.

Nu weet ik inmiddels dat het gedrag van kinderen altijd logisch is. Kinderen zijn een deel van jou, raken ook een deel van jou en zijn een genadeloos eerlijke spiegel. Vaak zijn dat onbewuste pijnlijke stukken en/of belemmerende overtuigingen (perspectieven dus). Ook pijnlijke emoties die er nooit hebben mogen zijn vergroten kinderen extreem uit, patronen die misschien belemmeren, keuzes en overlevingsstrategieën die ons als kind geholpen hebben maar nu niet meer.

.

Je hoeft het niet van me aan te nemen, maar probeer het eens uit. Check eens als jij naar je kind kijkt met een blik van, zo ben ik ook (geweest), wat je dan ziet.

.

Want……

.

  • Jouw kind doet wat jij doet.
  • Jouw kind doet wat jij als kind (niet) deed of mocht.
  • Jouw kind doet wat jij diep van binnen eigenlijk had (of zou) willen doen (maar nog steeds niet durft).
  • Jouw kind voelt wat jij voelt.
  • Jouw kind voelt wat jij als kind voelde.
  • Jouw kind drukt uit wat jij (als kind) hebt moeten onderdrukken.
  • Jouw kind zegt wat jij zegt.
  • Jouw kind zegt wat jij als kind (en misschien nu nog) nooit hebt durven zeggen.
  • Jouw kind zegt wat jij denkt (over jezelf) of de woorden die jij hebt moeten slikken.
  • Jouw kind spreekt de woorden uit die jij inhoudt.

.

Als hier een kern van waarheid inzit, dan is het best interessant om dat eens te onderzoeken.

Afijn…..doe er vooral je voordeel mee.

.

Als je het mij vraagt…..een win voor jezelf, een win voor je kind en een win voor je relatie.

.

.

Het is een heel waardevol proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

Wil jij ook anders leren kijken naar je kind? Heb je ook het idee dat al die pedagogische tips en goedbedoelde adviezen niet (meer) werken of de kern niet raken?

Kom dan naar mijn training Anders Leren Kijken naar je Kind of Stop met opvoeden.

Deze mensen ontdekten dat er onder het gedrag van hun kind een hele waardevolle boodschap zat.

.

.

.

Relevante blogs:

.

.

.

.

.

.

Leuk als we een connectie op Facebook hebben.

Daar deel ik veel inzichten, ervaringen met mijn kinderen, de lessen die ik van ze leer en natuurlijk regelmatig wat tips en inspiratieblogs,  en ja….ook mijn blunders :).

Doe er vooral je voordeel mee.

.

.

TRAININGEN:

.

.

.

.

.

.  

Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
Interesse in het I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.

.

Is dit artikel interessant voor andere ouders in je netwerk? Voel je dan vrij om het te delen. Zij zullen je dankbaar zijn en hun kinderen trouwens ook.

.


Waarom de positieve opvoedstijl niet werkt

Laten we voorop stellen dat ik ook graag positief ben met een positieve mindset, maar jezusmina….op commando positief zijn vergt me toch wel heel veel energie. Je bent dan als het ware niet in het moment en al helemaal niet meer authentiek.
Ik heb dan ooit het idee alsof ik mezelf een nieuw riedeltje heb aangeleerd. Herken jij dat? En oh ja….kinderen prikken volledig door die masker van schijn heen. Bizar hoe ze dat zien.

.

Idem dito met positief gedrag belonen en negatief gedrag negeren.

Yeh wirght, alsof we het negatieve gedrag echt kunnen negeren. Ja….we kunnen het met ons hoofd wel negeren, maar zeg eens eerlijk, gevoelsmatig borrelt er dan wel van alles van binnen, maar we doen net alsof het ons niet raakt. Wederom…..hier prikt jouw kind ook doorheen. Hij voelt (beter gezegd: weet) dat jij een gevoel van jezelf aan het negeren bent. Gewoon eng ooit hoe kinderen dit aanvoelen. Het lijken wel wandelende röntgenapparaten.

.

Anyway, het nadeel van al dat belonen werkt natuurlijk ook nog eens extreem verslavend.

Dus als we dit blijven doen dan moet je niet verschieten dat je kind altijd om die aandacht blijft vragen, zelfs als ze volwassen zijn. Zo van….”kijk eens hoe goed ik ben, hoe geweldig ik dit heb gedaan”. En owee als ze dan geen ‘beloning’ krijgen, dan is dat een enorme teleurstelling.
Ik zie het een beetje als applausverslaafd. En geloof me, dit geldt niet alleen bij kinderen maar ook zeker onder volwassenen. Alsof we het applaus nodig hebben vanuit de buitenwereld om onze binnenwereld beter te laten voelen. Misschien ken jij wel van die mensen die constant om een bevestiging vragen. Allemaal kindsdelen.

.

Troosteten is ook zoiets.

Ik kan me nog herinneren dat ik mijn kinderen iets lekkers gaf als ze verdrietig of bang waren. En weet je waarom? Puur om die emotie van hen te doen stoppen. En dan weer waarom? Omdat ik het niet aan kon zien. Niet echt zuiver natuurlijk. Ik weet nog dat mijn dochter me eens zei: “Potverdorie mam, ik wil geen chips, ijsje of wat dan ook. Ik wil me gewoon even verdrietig voelen”. En daarmee sloeg ze eigenlijk de spijker op de kop. Want toen ik zei: “ja maar meisje, ik vind het zo vervelend voor je als je zo verdrietig bent”. Toen zei ze: “dat is niet mijn probleem mam”.
Dus als ik heel eerlijk naar mezelf ben, ik wilde haar troosten zodat ik niet naar mezelf hoefde te kijken. Auw.

.

Ophemelen van je kind doen we ook.

Niets mis mee trouwens, mits je het echt meent. En ja, natuurlijk heb jij het liefste, mooiste en geweldigste kind van de hele wereld. Maar om je kind op auditie te sturen naar The Voice Kids omdat ze toevallig ‘Sinterklaas Kapoentje’ zo lief kan zingen gaat wel erg ver. Misschien is dit voorbeeld overdreven, maar het is puur om een punt te maken.

Wat we vaak doen bij onderdanige en onzekere kinderen is alles geweldig vinden aan dit kind. Als je het mij vraagt, niet echt effectief. Want hoe leert het kind dan omgaan met de mindere dingen van het leven. Waarschijnlijk kun je beter kijken hoe het komt dat het kind onzeker of onderdanig is. Ben of was jij dat ook? Hoe is/was dat voor jou? Kinderen zijn namelijk een kei in kopiëren.

.

En dan hebben we nog de mooiste adviezen voor onze kinderen.

Bin there done that. Dus ik ben de laatste die oordeelt als jij dit herkent bij jezelf.
“Lieverd, je mag gewoon eerlijk tegen je vriendinnetje zeggen als je iets niet leuk vindt hè”.
“Jongen, als je iets niet wilt, dan moet je je grens aangeven”.
“Geef niets als je verdrietig bent, huil maar even”

.

Mijn kinderen gooiden op die momenten letterlijk de bal terug en zeiden (toen ze ouder werden): “Oh ja mam? Ben jij ook zo eerlijk tegen je vriendin, collega of wie dan ook, als je iets niet leuk vindt?”
“Geef jij ook je grenzen aan als je iets niet wilt?”
“Huil jij ook als je verdrietig bent? Zelfs als het niet uitkomt of je wordt nagekeken?”
Wederom….auw.
Nog ruimte voor verbetering Rian.

.

Geloof me lieve mensen….ik ben er 200% van overtuigd dat wij eerst zelf alle goedbedoelde pedagogische adviezen ter harte mogen nemen.
Dan hoeven de kinderen alleen maar af te kijken (wat ze overigens afleren op school haha).

.

Met anderen woorden:

Aandacht geven dient onderdeel te zijn van het leerproces dat opvoeden werkelijk is en niet een worst die je een kind voorhoudt om hem te laten doen wat jij wilt. Een kind heeft veel meer aan een af en toe oprecht boze en chagrijnige ouder die hem echte aandacht geeft en belangrijke vaardigheden en inzichten leert dan aan een dwangmatig positieve en belonende ouder die hem negeert op momenten dat hij hun aandacht misschien wel het hardst nodig heeft.

.

Bijkomend voordeel voor ouders is dat de positiviteit niet meer uit hun tenen hoeft te komen en ze weer gewoon mens mogen zijn.

Al met al kun je advies om positief op te voeden maar beter negeren.

.

Leuk als we een connectie op Facebook hebben.

Daar deel ik veel inzichten, ervaringen met mijn kinderen, de lessen die ik van ze leer en natuurlijk regelmatig wat tips en inspiratieblogs,  en ja….ook mijn blunders :).

Doe er vooral je voordeel mee.

.

.

Mag ik jou even iets vragen?

Hoe lang houd jij (of je kind) het nog vol?

Hoeveel strijd wil of kun je nog leveren?

Hoeveel regeltjes ga je in het leven roepen?

Hoeveel discussies ga je nog voeren?

Laten we eerlijk wezen (dat scheelt een hoop tijd en frustratie) ….als je altijd blijft doen wat je altijd al deed…bla bla bla, de rest ken je wel.

.

Wil jij het echt anders? Net als ik?

Wil je echt weten waarom je kind doet wat ‘ie doet en welke rol jij daarin hebt? Want om de situatie te kunnen veranderen moet je weten wat de oorzaak is. Pas dan is een werkelijke oplossing mogelijk. Ik spreek uit ervaring.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je dan vrij om het te delen. Zij zullen je dankbaar zijn en hun kinderen trouwens ook.

.


Waarom een potje huilen zo gezond is

Iedereen huilt. Niemand uitgezonderd. We zijn huilend op de wereld gekomen. Het was onze eerste communicatie. Sterker….als je als baby niet huilde, dan mankeerde je iets. Dan hielden ze je misschien ondersteboven om de longetjes open te maken.
Dus ja, zo gezond is huilen dus.

Maar helaas zijn velen van ons opgegroeid in een gezin of samenleving die het als een teken van zwakte is gaan beschouwen. Sommige jongens kregen te horen dat ze niet mochten huilen omdat dat niet stoer was, meisjes werden als verwend of zwak gezien als ze vaak huilden.

.

Wat doe je dan als kind?

We begonnen onze emoties uit angst te verbergen. We zijn gaan geloven dat het ons kwetsbaar zal maken, we ‘gewond’ zullen raken als we ons kwetsbaar openstellen en dat anderen misbruik van onze kwetsbaarheid gaan maken. Als je dat bent gaan geloven, dan heb je een behoorlijk hoge prijs betaald voor die overlevingsstrategie.

Ik zal de laatste zijn die daarover oordeelt, bin there done that. En ja…zonder pardon gaf ik het hele riedeltje ook nog eens door aan de volgende generatie, die het letterlijk terugspiegelde, thank God.

.

De waarheid is echter dat we allemaal af en toe een goede kreet nodig hebben, en het is absoluut normaal.

Zal ik het nog sterker vertellen? Het is van cruciaal belang om je emoties onder ogen te zien, omdat het een teken is van emotionele intelligentie of het vermogen van een persoon om zich bewust te zijn van zijn gevoelens en om deze openlijk uit te drukken.
En ja, zelfs (of juist) als je het moeilijk vindt om je emoties te tonen, moet je het doen.

.

Doe je dat niet?

Dan bouw je (nog meer) stress en problemen op. Je wint echt niets door je gevoelens te negeren. Op een gegeven moment kun je er niet eens meer aan ontsnappen. Want alles waar jij aan voorbij loopt, negeert, bedekt met de mantel der liefde (of angst) zal via de volgende generatie geuit worden. Met andere woorden, alles wat jij laat liggen, dat raapt je kind op.

.

Als je blijft doen alsof alles goed is, heb je een emotionele ontlading nodig. Iedereen.

En bij de ene uit het zich in verdriet en bij de ander in boosheid. Is trouwens ook wel een interessant dingetje. Wist jij dat de mensen die moeite hebben met huilen vaker boos reageren? En wist jij dan ook dat de mensen die moeite hebben met boosheid vaker vanuit verdriet reageren. Bizar toch? Onderzoek het maar eens bij jezelf.

Eigenlijk zitten beide personen in hetzelfde patroon. Want boos en bedroefd zitten heel dicht bij elkaar.

.

Huilen is dus niet erg.

Het is een geweldige manier om alle opgebouwde spanning en stress los te laten, je problemen aan te pakken en eindelijk verder te gaan.

Ook helpt huilen ons beter om te gaan met emotionele stress. Huilen helpt ons sneller te verwerken dan wanneer we helemaal niet huilen. Dat is overigens niet het enige. Huilen maakt deel uit van een pakket om (alle) emoties tot uitdrukking te brengen.

Stel je voor dat je met een sterfgeval te maken krijgt. Dan huil je. Daar hoef je niet eens over na te denken. Het gebeurt gewoon.
Je wil er misschien over praten en zou in de eerste periode misschien niet eens kunnen werken. Zoveel verdriet heb je.

En dan, geleidelijk aan, neemt de onrust af. Je komt dan op een punt waarop je naar foto’s zou kunnen kijken, en hoewel je hem/haar zou herinneren, zou er geen krachtige emotionele reactie meer zijn. Op dat moment zou je kunnen zeggen dat het emotioneel is verwerkt.

Dus het is niet: tijd heelt alle wonden. Het is: wat je met die tijd doet wat de wonden heelt.

.

Als je ’t mij vraagt:

  • Huilen is de beste manier om jezelf te verzachten. Na een goede jankpartij voelt iedereen zich herboren!
  • Huilen helpt ons verlies te verwerken, zodat we met open harten kunnen blijven leven. Anders zijn we voorbereid op depressie als we deze krachtige gevoelens onderdrukken.
  • En….de beste huilbuien zijn de tranen waarvan je niet eens weet waar ze vandaan komen.

.

Zeg daarom nooit “sorry” als je huilt. Want je hoeft je nergens voor te verontschuldigen.

.

Ps: kinderen zijn (nog) niet zo geconditioneerd als ons (althans, dat mag ik hopen), dus zij huilen gemakkelijker. Jouw kind zou dus zomaar als voorbeeld kunnen dienen. Doe daar je voordeel mee.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je dan vrij om het te delen. Zij zullen je dankbaar zijn en hun kinderen trouwens ook.


Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik 
HIER.

.

Relevante blogs:

 *** Zullen we eens stoppen met ‘doen alsof’ ***

*** Geef je eigen jeugdtrauma niet door ***

*** Help ik heb mijn kind verkloot ***

*** Waarom je kind emotioneel begeleiden zo belangrijk is ***

.


Waarom pubers zich dienen te verzetten

Allereerst wil ik je duidelijk maken dat er een wezenlijk verschil zit tussen pubers en adolescenten.

Is je kind in de puberteit? Dan is hij een puber. Na zijn puberteit wordt hij een adolescent. Als je je kind als ‘puber’ beschrijft, dan bedoel je daarmee ook dat hij lastig kan zijn of dwarsligt. Het woord ‘adolescent’ heeft die (negatieve) bijbetekenis niet. Dan bedoel je een jongere, die op weg is om volwassen te worden.

De adolescentie is de levensperiode tussen 10 en 22 jaar. In feite beslaat het de hele periode van de volwassenwording. Het gaat hierbij dus om alle facetten van volwassenwording: sociaal, emotioneel, lichamelijk, cognitief en maatschappelijk.

Och nou ja…hoe we ’t ook willen noemen, eigenlijk is het de groep jongeren die zich (bijna) net zo groot en sterk voelt als een volwassene. En dat is juist de groep die ik hier graag wil bespreken.

.

De weg naar volwassenheid is niet altijd even makkelijk voor deze groep.

Ze worden continue op de proef gesteld. Is dat erg? Nee hoor, dat noemen we evolutie met een mooi woord. Een kind groeit nu eenmaal verder dan zijn ouders. Precies zoals jij verder bent gegroeid dan jouw ouders.

Wat jouw puber ook doet, is jou tijdens deze periode kritisch tegen het licht houden en hij houdt jou de welbekende spiegel voor. Ongeheelde herinneringen (uit hun jeugd) worden extreem onder een vergrootglas gezet. Daar bedoel ik mee de emoties die ze misschien in hun jonge jaren hebben moeten inslikken, de ‘nee’s’ die niet gehoord werden, hun grenzen die overschreden werden en hun wensen en dromen die van tafel zijn geveegd onder het mom: daar kun je geen geld mee verdienen of die kans is wel erg klein dat jou dat gaat lukken.

Een tijdlang kom jij er niet goed vanaf. Maar geloof me, het laatste wat jouw kind wil is jou ongelukkig maken of het bloed onder je nagels vandaan halen. Ze staan echt niet ’s ochtends op met een plannetje om jouw dag te verzieken. Daar zijn ze helemaal niet bij gebaat.

Je puber wil zich van jou losmaken, zelfstandig worden en op een meer gelijkwaardige manier door jou behandeld worden. Daarom zet hij zich tegen je af. Want echte zelfstandigheid kan je puber alleen bereiken als jij hem loslaat. Het vergt daarom ook van jou als ouder een verandering in je houding tegenover je kind. En ik praat uit ervaring, dat kan inderdaad best lastig zijn.

.

Dus daar waar pubers voor een enorm veranderingsproces staan, geldt dat ook voor ons als ouders.

En als je bepaalde gedragingen en emoties beter begrijpt, dan zul je merken dat het jou als ouder ook verder brengt in je ontwikkeling. Dan kun je deze periode met niet al te veel kleerscheuren doorkomen en leer je er zelf ook nog wat van. Win win toch.

.

Zomaar een kleine greep wat ze zoal doen:

  • Ze verzetten zich tegen de volwassenen en iedereen die nog enige ‘macht’ over hen denken te hebben. Dit doen ze om ‘baas’ in hun eigen leven te kunnen zijn.
  • Ze rukken zich (misschien) los van jou om op eigen benen te kunnen staan en hun eigen beslissingen te kunnen maken. Zonder oordeel van goed of fout.
  • Ze maken wellicht andere keuzes dan jij in jouw jeugd hebt kunnen/durven maken.
  • Ze gaan dingen uitproberen en uittesten op waarheid. Alles wat ze in hun jonge leven hebben ‘moeten’ leren wordt op de proef gesteld.
  • Vaak worden emoties ongenuanceerd geuit. En ja…meestal thuis.

.

Als we deze gedragingen vertalen naar ons als volwassenen, wat kunnen wij dan hiervan leren?

  • Durf jij je te verzetten tegen anderen die nog macht over je hebben? Ben jij ‘baas’ in je eigen leven of heb je (nog steeds) je autoriteit uit handen gegeven?
  • Heb jij je losgemaakt van je gezin van herkomst of zijn jouw beslissingen nog steeds gebaseerd op goedkeuring of waardering van jouw ouders?
  • Durf jij andere keuzes te maken dan wellicht van je verwacht wordt.
  • Wanneer heb jij voor het laatst iets uitgetest op waarheid? Wat heb jij moeten leren in jouw jeugd wat jou als volwassene niet meer dient?
  • Hoe goed ben jij in het uiten van je emoties? Mogen ze er zijn of worden ze bedekt met de mantel der liefde?

.

Zoals je dus ziet is het niet alleen je puber die hier groeit.

Hij ‘dwingt’ jou liefdevol om ook te groeien. Je zult merken dat je dan totaal anders naar bepaald gedrag gaat kijken.

Je kunt je dus voorstellen dat er veel ‘op het spel’ staat voor deze groep jongeren en zij alles uit de kast halen wat hen ooit belemmerd heeft de persoon te zijn wie ze van nature zijn. In deze fase is het van cruciaal belang dat de jongeren mentaal en emotioneel groeien. Daar zullen ze de rest van hen leven profijt van hebben en daar hebben ze hun ouders voor nodig.

.

Drie soorten pubers:

1.

De pubers die met man en macht alles proberen recht te zetten en gaan uitproberen wat ze zoal hebben meegekregen vanuit hun jeugd, de volwassenen, de opvoeding en de maatschappij. Ze dienen grenzen over te gaan, lef te hebben, doorzettingsvermogen en de consequenties hiervan te accepteren.

2.

De pubers die ‘vrolijk’ doorgaan met deze schijnveiligheid omdat het geen nut (meer) heeft. Ze proberen daar een weg in te vinden en doen vervolgens precies wat anderen ook doen, zodat ze niet buiten de boot vallen en perfect in het plaatje van de maatschappij passen.

3.

De pubers die besluiten vanaf hier alleen nog maar te luisteren naar anderen, want zij weten het beter. Ze voelen zich vaak kwetsbaar, onzeker, klein en laten over zich heen lopen. Hun mening houden ze, uit zelfbescherming, voor zich. Met andere woorden: de volwassene die zich altijd kind zal blijven voelen.

.

Een belangrijke beslissing.

Lieve mensen, pubers staan niet alleen voor moeilijke schoolkeuzes, vriendenkeuzes of welke keuzes dan ook. Vanaf hier dienen zij een hele belangrijke beslissing voor hun leven te maken. Als wij als volwassene een beetje meer begrip kunnen opbrengen voor hun denk- en doewereld en durven terug te kijken naar het kind in onszelf, dan hebben wij ook ooit voor deze keuze gestaan en misschien nog.

Besef alsjeblieft dat kinderen, vooral de pubers, signalen blijven afgeven van de dingen die diep van binnen krom zijn gelopen.

Als je ’t mij vraagt….daar is verdomd veel l(i)ef(de) voor nodig.

.

Het gedrag van kinderen is altijd logisch.

.

Mocht je samen met mij willen kijken wat er nodig is in jullie gezin of situatie, overweeg dan een VERTALINGSTRAJECT of neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken. Het is een heel interessant proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

Liefs Rian

.

Relevante blogs:

.

 Zullen we eens stoppen met ‘doen alsof’

.

 Geef je eigen jeugdtrauma niet door

.

 Als je de signalen van je kind begrijpt dan gebeuren er wonderen

.

 Hoe het komt dat gevoelens zo lang doorwerken

.

 Waarom ontwikkeling zo belangrijk is

.

 De jeugd van tegenwoordig

.

 Pubers en alcohol

.

 Dat moeten wij eens doen

.

 Hoe ga je om met respectloos of grensoverschrijdend gedrag

.

 Wat gaat er in je kind om? 7 belangrijke vragen

.

 Hoe onze eigen opvoeding doorwerkt via onze kinderen

.

 De experts aan het woord

.

 Ik kap ermee

.

 Wat volwassenen misschien niet willen horen

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Kwaliteiten van een moeder waar elke werkgever naar snakt

Lieve mama’s,

Als je ook meer enigszins twijfelt aan je kunnen, ongeacht in welke functie, dan hoop ik dat je even goed in je oren knoopt dat je ontzettend veel kwaliteiten hebt waar je nooit bescheiden over hoeft te zijn.

.

1.

Je bent fysiek en menaal in topconditie. Je hebt negen maanden je kind gedragen. Zonder pardon droeg je tien of twintig kilo extra bagage bij je. Tijdens de bevalling heb je pijnen doorstaan die vergeleken worden met het tegelijkertijd breken van dertig botten in je lichaam. Jaren heb je je baby, peuter en kleuter op je arm genomen. In de maxicosi, in de buggy, op je schouders, in je nek, aan je rok en sjouwde je ook nog eens met de dagelijkse boodschappen.

2.

Je creativiteit uit zich in je probleemoplossend vermogen en je zoekt altijd naar mogelijkheden die voor iedereen helpend zijn. Verder denk je aan alle verjaardagen, maak je mooie uitnodigingen, organiseer je feestjes en trakteer je de lekkerste traktaties.

3.

Je bezit coördinerende, sociale en communicatieve vaardigheden, zowel mondeling als schriftelijk. Je bent de spil van je gezin, je woorden hebben kracht en je daden zijn nog krachtiger. Je gaat gesprekken aan met je kinderen, je partner, het kinderdagverblijf en de school. Je neemt deel aan de ouderraad, schoolcommissie en medezeggenschapsraad.

4.

Je bent een echte regievoerder, je bent heel goed in staat om snel en goed een analyse te maken, verantwoordelijkheid te nemen en door te pakken als dat nodig is. Je hebt een helikopterview en bent in staat alles te overzien wat op dat moment aandacht nodig heeft. Opgeven komt niet in je woordenboek voor.

5.

Knopen doorhakken, verantwoordelijkheid nemen en in mogelijkheden denken bij crisissituaties is dagelijkse kost.

6.

Je stelt doorlopend prioriteiten in een dynamische omgeving. Jij weet wat vandaag en hoe laat gedaan moet worden en wijkt daar alleen van af als het echt niet anders kan.

7.

Je bent leergierig omdat elke situatie uitdagingen brengt. Hoe kan ik hier anders mee omgaan, wat vraagt dit van me, welk recept ga ik uitproberen en wat leer ik van mijn kind? Dus laat je nooit wijsmaken dat je ontwikkeling stilstaat of stil heeft gestaan.

8.

Of jij pro-actief bent? Geen twijfel mogelijk. Jij denkt op zondag al aan de tassen die nog gepakt moeten worden, gymspullen die gewassen moeten worden, wie moet er wanneer sporten en hoe laat moet mijn kind woensdag op dat feestje zijn.

9.

Je gaat zorgvuldig en discreet om met gevoelige en vertrouwelijke gegevens. De geheimen van je kinderen liggen bij jou in goede handen.

10.

Je bent een kei in multitasken. Ja maar bij multitasken doe je dingen toch half? Nee hoor, jij niet. Terwijl je aan het koken bent, dek je de tafel, regel je nog even een oppas voor morgen, ruim je de blokken op, betaal je nog even een rekening, corrigeer je je kinderen, troost je een vriendin die nog spontaan binnen komt vallen en maak je een afspraak bij de huisarts voor je vader. Heb jij ooit dingen half gedaan? Heb jij je kind ooit half aangekleed naar school gestuurd? Ooit een halve maaltijd op tafel gezet? Een halve rekening betaald of een halve oppas geregeld? Ik denk dat je het antwoord zelf al weet toch?

11.

Je bent extreem flexibel. Je weet als geen ander dat situaties nooit lopen zoals gepland en je weet daar feilloos een weg in te vinden, zelfs als je nachten niet geslapen hebt.

.

Leidinggeven, plannen, organiseren, onderhandelen, delegeren en motiveren kun jij als de beste.
Dus welk beroep of functie je ook kiest, een moeder is nooit zomaar een moeder. Je bent een geboren kraamverzorgende, verpleegkundige, taxichauffeur, nanny, kokkin, voedingsdeskundige, financieel medewerkster, budgetcoach, personal coach, lifestile coach, facility manager, planner, leidinggevende, activiteitenbegeleidster en opvoeddeskundige. En dan spreken we hier nog niet over het aantal jaren ervaring.

.

Dus lieve mama’s, we zullen maar zeggen, sommige beroepen hebben echt geen HBO diploma nodig. Onderschat nooit jouw werk- en denkniveau.

.

En beste (toekomstige) werkgevers, willen jullie alsjeblieft nooit meer aan een moeder vragen of ze stressbestendig is? Dat is namelijk vragen naar de bekende weg.

.

Als je goed nadenkt dan weet toch iedereen dat moeders er heeeel veeel kwaliteiten bij krijgen die niet vermeld staan op een CV en die je niet kunt leren op school. En als we het hebben over referenties, geloof me….als het huis nog overeind staat, de rekeningen betaald zijn en de kinderen nog leven, dan is dat al bewijs genoeg.

.

Tjakka…dat moest even gezegd worden!

.

.

Ken jij moeders die je even een hart onder de riem wilt steken? Deel dit bericht dan. Ze zullen je dankbaar zijn.

Ken jij werkgevers waarvan de ogen even geopend mogen worden? Stuur dit bericht dan ook door. Wie weet zullen ook zij je (ooit) dankbaar zijn.

.

 


Waarom de magische driehoek tussen kind, ouder en docent zo belangrijk is

Algemeen gezien

Nu hoop ik dat je het met me eens bent dat kinderen nooit ‘agressief’ of ‘moeilijk’ worden geboren. Wat overigens wel kan zijn, is dat een kind geboren wordt uit een gezinsysteem wat behoorlijke trauma’s heeft moeten dragen (als daders of als slachtoffers). Wat vanzelfsprekend altijd sporen nalaat (die bij de geboorte van het kind nog in de ‘kinderschoenen’ staan).

.

Ik vergelijk het ooit met pitbulls en rottweilers. Deze honden komen uit een familiestam met een behoorlijke voorgeschiedenis en het zit in ‘de aard van het beestje’ om misschien wat dominanter van aard te zijn dan bijvoorbeeld een poedel. Maar als pitbulls en rottweilers geboren worden, zijn ze niet agressief of slecht. Het kunnen, net als andere honden, hele speelse en vrolijke huisdieren worden die je met een gerust hart bij een klein kind kunt laten. Een groot deel van de omgeving en opvoeding van zulke honden, zal van grote invloed zijn op het gedrag van de hond. Nou..idem dito met een kind natuurlijk, die wordt gevormd door zijn omgeving, met de natuurlijke aard wat in het kind zit.

.

En wie behoort dan tot de omgeving van een kind?

Juist…wij als volwassenen. Dus voordat we met de vingers blijven wijzen naar de kinderen en hun ‘moeilijke’ gedrag, is het noodzaak dat wij als volwassenen ook naar onszelf kijken.
Zoals ik al zei wordt een kind dus niet geheel blanco geboren, maar draagt een stukje erfenis van zijn (voor)ouders. Hoe dit verder vorm zal krijgen is afhankelijk van jou en mij. Feitelijk iedereen die kinderen opvoed, begeleidt en onderwijst.

We dragen dus een gezamenlijke verantwoordelijkheid om het kind op weg te helpen naar zijn volwassenheid en heel zijn omgeving heeft invloed hierop. Natuurlijk hebben wij weinig tot geen invloed op de ander, alleen op onszelf. Dus voor die mensen die nu dit blog lezen, check eerst jouw invloed even voordat je je autoriteit uit handen geeft.

.

Lieve ouders en opvoeders,

Voordat wij de vingers wijzen naar het kind of naar het onderwijs, is het noodzaak ook te kijken naar je eigen invloed op je kind.

Kinderen zijn van nature gevoelsmensen (overigens iedereen, zo worden we allemaal geboren). Onze kleine ukkepukkies laten emoties zien waar wij misschien liever voor weglopen. Kinderen zijn nog niet zo geconditioneerd dat ze dat kunnen. Het is aan jou en aan mij om kinderen de veiligheid te geven om te leren omgaan met deze levenskrachten. Hoe ze dat kunnen doen, dat is afhankelijk van ons als volwassene, wij zijn hun referentiekader hierin.

Kinderen zijn een kei om te tonen wat er in ons zit. Het is daarom van belang te ontdekken uit wat voor gezin jij komt en wat je (vaak onbewust) bij je draagt. Te weten, familiegeheimen, drama’s en waarden en normen die we klakkeloos hebben overgenomen.

Kinderen voelen onderhuidse spanningen in de relatie. Je kunt een kind willen beschermen hiervoor door het achter gesloten deuren te willen houden. Geloof me, ook al zal een kind hier niet direct mee geconfronteerd worden, voelen doen ze het wel.

Kinderen zetten jouw angsten extreem in de spiegel. Ben jij vroeger bijvoorbeeld ‘bang’ geweest op school, ben je gepest of werd je niet gehoord of gezien? Dan is dat vaak een ongeheelde herinnering geworden. Vanuit onwetendheid wordt dit stukje doorgegeven aan de volgende generatie en kijken we naar ons kind met een blik alsof we dat zelf zijn.

Komt je kind na een lange vermoeiende dag thuis uit school en gooit al zijn ingehouden emoties eruit? Leg dan alsjeblieft niet alleen de verantwoordelijkheid bij de school, maar check eerst bij jezelf of jij dit ook op die manier doet. Wij gooien namelijk ook vaak thuis alles eruit wat we de hele dag hebben moeten inhouden.

Voordat je van school wisselt, gesprekken aangaat met docenten of heel het onderwijssysteem afwijst, neem dan eerst verantwoordelijkheid voor je eigen stukjes. Anders blijven we namelijk dweilen met de kraan open.

Zit je kind niet op zijn plek op een bepaalde school, besef dan alsjeblieft eerst door welke bril jij kijkt. Want ik spreek uit ervaring dat we het ooit dramatischer voelen dan het daadwerkelijk is.

Geef eens eerlijk antwoord op de vraag in hoeverre jij school belangrijk vindt en/of welke druk jij je kind oplegt. Heb jij als kind een bepaalde druk ervaren als het om school ging? Ben je bang voor de toekomst van je kind als hij achterloopt in bepaalde vakken? Wat is jouw verwachting t.o.v. de school of docenten? Handel je vanuit vertrouwen of vanuit angst? Is datgene wat jij van je kind verwacht reëel en passend bij zijn leeftijd en persoon? Leef jij deze normen en waarden ook? Wil je (onbewust) dat jouw kind goedmaakt wat jij misschien niet hebt kunnen waarmaken?

Kijk eens echt goed naar jouw kind en kijk dan eens naar zijn leeftijd. Hoe was jij op die leeftijd? Jouw kind is namelijk een deel van jou dus zal hij ook een deel van jou laten zien, of je dat nu leuk vindt of niet.

.

Lieve docenten, directie en zorgcoördinatoren in het onderwijs,

Voordat jullie met de vingers wijzen naar de ander, is het noodzaak ook te kijken naar je eigen invloed op de betreffende leerling.

Ten eerste hebben kinderen niet vrijwillig gekozen om naar school te gaan. Ze worden verplicht, of ze dat nu leuk vinden, niet leuk vinden of eraan toe zijn. Met dit in je achterhoofd hoop ik dat je een veilig en warm klimaat voor ze kunt creëren. Vergelijk het maar eens dat jij vijf dagen in de week naar een werkgever moet gaan met collega’s die je niet zelf hebt gekozen. Dat doet iets met je. Precies zo werkt het ook bij een kind. Is dat erg? Als je ’t mij vraagt niet. Maar het helpt wel om te checken hoe jij daarmee omgaat. Wij kunnen namelijk nooit van kinderen iets verwachten wat we zelf niet naleven of niet weten hoe hiermee te dealen.

Kinderen kijken tegen jou op en geloven alles wat je zegt. Dus voordat je een kind wijst op zijn taalgebruik of gedrag, wees je dan ook extreem bewust van je eigen woorden en daden. Zijn deze echt congruent met je binnenwereld en zijn je intenties zuiver?

Verder is het natuurlijk zo dat je als docent of coördinator geconfronteerd wordt met veel soorten kinderen. Je hebt drukke kinderen, agressieve kinderen, stille kinderen, dadertjes en slachtoffertjes, kinderen die school een lachertje vinden en bijvoorbeeld de (a)sociale kinderen.
Nu weet ik dat als er iets is wat je raakt, moeilijk vindt of zorgen baart, dat het ook de volwassene iets zegt. Deze twintig of dertig kinderen staan dus voor bepaalde persoonlijkheden in jou. De ene persoonlijkheid is goed ontwikkeld (bewust, geliefd en geleefd) en de ander misschien wat minder herkenbaar (onbewust, ongeliefd, ongeleefd en waarschijnlijk ooit afgekeurd geweest).

Waar ouders thuis met twee, drie of vier spiegeltjes te maken krijgen, zo heb jij op onbewust niveau gekozen voor dertig spiegels. Als je ’t mij vraagt…best een opgave. Van de andere kant is dat wel de realiteit en de realiteit is het enige waar je het mee kunt doen. Niets meer en niets minder.

Je staat nu eenmaal voor de klas en dient om te gaan met al deze verschillende persoonlijkheden. Met andere woorden, je krijgt gratis en voor niets twintig of dertig genadeloos eerlijke coaches tot je beschikking. Je bent er nu toch, dus kun je er maar beter ‘gebruik’ van maken om jezelf nog beter te leren kennen en misschien ook eigenschappen te ontwikkelen die tot nu toe in je schaduw hebben gezeten. Iedereen zal hier vroeg of laat de vruchten van plukken.

Kijk eens goed naar deze verschillende leerlingen.

Met wie heb je affiniteit? Wie zit extreem in je allergie? Heb je kinderen waar je niet zoveel van kunt hebben? Welk kind trek je voor of stel je achter? Het lijken niet zo’n vriendelijke vragen, maar we zijn allemaal mens, dus iedereen heeft onbewust zijn voorkeur of afkeur.

Sommige kinderen schreeuwen, luisteren niet, verzieken de boel in de klas of zijn altijd haantje de voorste. Geloof mij, als je dit interessant maakt in plaats van irritant, dan zul je merken dat ze je iets willen ‘zeggen’.

Kinderen die schreeuwen kunnen jou zeggen dat jij dit misschien ook naar hen doet, jij diep van binnen schreeuwt of iets meer jezelf mag laten horen.

Kinderen die niet luisteren kunnen jou duidelijk maken dat jij misschien ook niet naar hen luistert, niet naar jezelf luistert of misschien naar veel dingen hebt moeten luisteren waar je nu hinder van ondervindt.

Kinderen die de boel in de klas verzieken kunnen je triggeren met wat voor gevoel je voor de klas staat, hoe jij vroeger als kind in de klas zat of dat je echt met hart en ziel dit werk doet.

Kinderen die zich gedragen als haantje de voorste kunnen jou duidelijk maken dat jij misschien ook de overhand hebt of autoritair overkomt. Ook kunnen ze je zeggen dat jij je misschien laat ondersneeuwen en wel eens wat meer op de voorgrond mag treden.

Kinderen doen namelijk wat jij doet, ooit deed of zou willen doen.

Ja, je doel is jouw leerlingen de lesstof te leren (waar ze overigens niet om hebben gevraagd) en het natuurlijk ook nog gezellig te houden in de klas. Weet dat jouw leerlingen hetzelfde doel voor ogen hebben. Ook zij willen jou bepaalde lesstof leren en wellicht zitten daar ook dingen bij waar je niet om hebt gevraagd.

.

Kortom beste ouders en docenten,

Om kinderen te begeleiden in het leven is het noodzaak ook te kijken naar ons eigen aandeel. Kinderen kopiëren heel gemakkelijk ons gedrag. Het helpende en het belemmerende.

Het voordeel als we eerst naar onszelf kijken:

Het voordeel als we eerst naar onszelf kijken is dat onze reactie naar het kind of de leerling veel zuiverder is en geen oordeel op goed of fout zit. Een kind die bijvoorbeeld thuis of op school de touwtjes graag in handen heeft, spiegelt ons gedrag hoe wij hiermee omgaan. Nogmaals….doe jij dat ook, welk oordeel heb je hierop en/of zou jij zelf iets meer de touwtjes in handen mogen nemen? Als we ons aandeel hierin zuiver hebben dan zul je merken dat je er helemaal anders instaat en het kind zeer waarschijnlijk kan begeleiden om deze eigenschap tot zijn recht te laten komen in een andere context.

Niemand is schuldig aan het feit als er dingen niet helemaal lekker lopen. Niet thuis en niet op school. We doen het allemaal met de middelen die we hebben. Wel zijn we met z’n allen verantwoordelijk hoe we dit oppakken, in het belang van alle kinderen. Want ik ben er nog steeds van overtuigd dat de neuzen van ouders, begeleiders, docenten en het hele school- en maatschappelijk systeem allemaal dezelfde kant op staan.

Als we allemaal nu eens onze eigen verantwoordelijkheid nemen, dan moet jij eens kijken wat er gebeurt.

De magische driehoek tussen kind, ouder en docent is daarom van wezenlijk belang voor de maatschappij.

Dankjewel dat je dit blog helemaal gelezen hebt.

Liefs Rian

.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat hun gedrag en communicatie altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Wij zijn het systeem

Stel jezelf nu eens hardop de vraag: “Wie maakt er onderdeel uit van het (school)systeem?” Dat zijn toch gewoon de mensen zoals jij en ik?
.

Wat maakt dan dat je denkt geen verschil te kunnen maken omdat je nu eenmaal aan het schoolsysteem vastzit?

.

Zou het ook te maken kunnen hebben met onze persoonlijke systemen waar wij nog ooit onbewust deel van uitmaken? Het systeem van waaruit we reageren? Het systeem wat wij ‘normaal’ vinden? Het systeem waar we misschien niet eens bewust van zijn maar waar kinderen enorm op triggeren? Ons onbewuste geconditioneerd systeem wat we vanuit onwetendheid doorgeven aan de volgende generatie. Ik zie namelijk heel veel verschil bij bepaalde docenten terwijl ze allemaal onderdeel zijn van het schoolsysteem, toch?

.

En dan vraag ik me ooit af hè…..

Hoe kan het dat sommige kinderen thuis heel goed kunnen lezen en op school dichtklappen, of andersom? Als een kind niet kan lezen dan kan hij niet lezen, niet op school èn niet thuis.

Hoe zou het komen dat een kind als ‘moeilijk’ of ‘agressief’ bestempeld wordt, terwijl een andere ouder of docent er geen moeite mee heeft? Ik ben er heilig van overtuigd als het kind echt zo moeilijk hanteer is, dat hij/zij dit gedrag bij iedereen vertoont toch?

Hoe kan het dat een bepaalde klas bij de ene docent muisstil is terwijl er geen land mee te bezeilen is bij de andere docent?

.

Alle kinderen zijn van nature leergierig. Waar ik ook van overtuigd ben is dat de persoonlijke systemen die in de mensen zitten een hele grote factor is of je de klas meekrijgt of niet en of je de kinderen kunt boeien of niet.

Nu sta ik gelukkig niet voor de klas, die behoefte heb ik ook nooit gevoeld. Ik heb echt enorm veel bewondering voor leerkrachten en zou voor geen goud in hun schoenen willen staan. Ik heb mijn handen al vol aan twee spiegels thuis, docenten hebben er vaak twintig of zelfs nog meer.

.

Wie heeft jou vroeger geïnspireerd?

Persoonlijk ken ik ook docentes waarvan ik denk, ooohhh wauwww, had ik hem of haar vroeger maar gehad toen ik nog kind was. En als ik terugdenk aan mijn schooltijd dan heb ik letterlijk één voorbeeld gehad waaraan ik me kon optrekken. Het was de directeur van de lagere school die in de jaren ’70 volledig tegen het systeem inging en zijn eigen normen en waarden volgde.

Ik kan me nog herinneren dat ik in de vijfde klas uit de les gestuurd werd omdat ik zenuwachtig (wat overigens ook ergens vandaan kwam) met mijn vingers op mijn tafeltje zat te tikken. Al schreeuwend riep juffrouw Knapen naar mij: “Uit de klas Rian, meld je bij de directie en tussen de middag mag jij niet afwassen” (wat ik altijd met een vriendinnetje deed). Huilend liep ik de trap af en kom onderweg de directeur – meneer Smeets – tegen. Hij vraagt wat er is en al snikkend vertel ik hem het verhaal. Hij troost me en zegt dat ik die middag gewoon mag afwassen en hij dit met juffrouw Knapen zou oplossen (wat hij ook deed).

.

Dus of je nu onderdeel bent van dat schoolsysteem of niet, je bent het toch met me eens dat jij het verschil kunt maken voor jouw kinderen of leerlingen. Je bent het hopelijk met me eens dat je ooit iets zal moeten doen wat misschien tegen de regels ingaat maar wel klopt bij jouw normen en waarden en in het belang van iedereen.

.

Beste docenten:
Ik heb geen verstand van lesgeven, van het onderwijs of van het onderwijssysteem. Waar ik wel verstand van heb is gedrag, het vertalen van gedrag, de logica van het gedrag en de spiegel die kinderen ons dagelijks voorhouden. En nee…ik ben geen leerkracht, wat ik wel weet is dat kinderen met ‘kracht’ iets moeten leren, zelfs de dingen waar ze niet om hebben gevraagd. Hier geldt hetzelfde, ook docentes mogen leren van situaties waar ze niet om hebben gevraagd.

Groei is gelijk aan geluk en als je echt het verschil wilt maken, wees dan het verschil. Of je nu aan het systeem vastzit of niet. Precies zoals meneer Smeets het verschil maakte voor mij.

Is dit moeilijk? Dat zal ik niet ontkennen.
Is dit het waard? Zeer zeker.

Want vroeg of laat krijg je de rekening. Iedereen.

De ene dag zijn we docent en de andere dag leerling. Iedereen!

.

En beste ouders, ook een tip voor jullie:
Of je kind nu thuisstudie volgt, naar een reguliere school gaat of speciaal onderwijs volgt, het maakt allemaal niet zoveel uit. Je wordt als ouder zijnde sowieso getriggerd op de dingen die jouw kind gaat meemaken (al dan niet op school).
Als het jou of jouw kind blijer maakt om hem of haar naar een vrije school te laten gaan, dan zou ik dat zeker doen. Maar ben er ook van bewust dat jouw kinderen tegen medeleerlingen zullen aanlopen of tegen het gedrag van een docent. Met die issues komen ze naar huis en is het aan jou of je ze voldoende vertrouwen kunt geven om hiermee te dealen. Of ze hun eigen keuzes durven maken en verantwoordelijkheden kunnen nemen. Want ja….we kunnen ze natuurlijk voor alles en nog wat beschermen, maar vroeg of laat (dat kan ook op de werkvloer zijn) zullen ze nogmaals hun ‘lessen’ moeten aangaan. Hoe sterk zijn ze dan? Je dient namelijk als ouder ook verdomd sterk in je schoenen te staan om je eigen kinderen op hun bek te laten gaan.

.

Dus ja…wij lopen als ouders ooit vast met het ‘onderwijssysteem’ en de issues waar onze kinderen mee thuiskomen. Nogmaals…..hoe sterk kun jij in je schoenen staan om jouw kind zijn eigen weg te gunnen? We kunnen natuurlijk met onze vingers blijven wijzen, maar ik heb echt ervaren dat niet alle problemen bij school liggen.

.

Kortom….

Lieve ouders, docentes en andere opvoeders, kunnen we onze kinderen en leerlingen alsjeblieft zien als hele waardevolle leermeesters?
Want als we echt open durven te staan voor reflectie en in de spiegels van kinderen kunnen kijken, dan mag je van mij aannemen dat er iets moois gebeurt en dat dat een hele grote verandering brengt in het school- gezin- en persoonlijk systeem.

.

Wij zijn namelijk het systeem.

.

.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat hun gedrag en communicatie altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Hoe ga je om met respectloos of grensoverschrijdend gedrag?

Inmiddels weet ik dat het gedrag van kinderen altijd logisch is, en ja…zelfs als het grensoverschrijdend is, want ook dat zegt ons iets.

.

Maar wat is dan grensoverschrijdend?

Grenzen liggen voor iedereen ergens anders. Wat door de een als agressief bestempeld wordt, valt voor de ander best mee. Het is lastig om het begrip grensoverschrijdend gedrag precies af te bakenen, maar gedrag dat voor een persoon onprettig en ongewenst is, is sowieso grensoverschrijdend. Dit geldt voor zowel ouders als voor kinderen. Als een peuter bijvoorbeeld niet leert hoe hij zijn emoties kan ontladen, zal hij waarschijnlijk gaan schreeuwen, slaan of speelgoed kapot gooien. Bij peuters is dit nog vrij onschuldig, omdat we hen aan de hand kunnen nemen en ze kunnen leren dat je geen spullen kapot maakt of mensen pijn mag doen. Bij de wat grotere kinderen wordt dit een ander geval. Als zij gaan schreeuwen dan komen er vaak harde en respectloze woorden uit. En als zij gaan slaan, dan kun je maar beter aan de kant gaan.

.

Wat maakt dan dat het zover is gekomen?

In de meeste gevallen is dit een wisselwerking tussen ouder en kind. En heel typisch, vaak gaat het om één ouder en zul je merken dat ze datgene wat ze bij jou doen niet bij de andere ouder klaarkrijgen.

Wat vaak voorkomt is dat deze ouders niet alleen maar moeite hebben met grenzen en respectloos gedrag van hun kind, maar dit patroon zich ook herhaalt in de liefdesrelatie en de relatie met vrienden en bijvoorbeeld collega’s.

Dus voordat je denkt dat alleen je kind over jouw grenzen gaat, kun je jezelf beter afvragen: Wat maakt dat ik over mijn grenzen laat gaan door bepaalde personen, hoe komt het dat ik deze energie en situaties aantrek en wat leert mij dit?

.

Kindpatroon

Mensen die over hun grenzen laten gaan reageren vaak vanuit een underdogpositie. Deze positie is onbewust gecreëerd in de kinderjaren. Volwassenen die dus moeite hebben met grenzen aangeven zitten op dat moment in een emotioneel onvolwassen leeftijd. In de meeste gevallen gaat het om volwassenen die als kind weinig of juist heel veel grenzen hebben gehad.

.

Heb je als kind weinig grenzen gehad?

Dan is het natuurlijk moeilijk om als volwassene een grens aan te geven. Kinderen die grenzeloos zijn opgevoed raken over het algemeen de verbinding met zichzelf kwijt. Grenzen geven namelijk ook veiligheid (denk maar aan het verkeer), dus als je weinig tot geen grenzen hebt gehad als kind, dan heb je ook een gevoel van onveiligheid ervaren. Vervolgens wil je dit je eigen kind besparen, want veiligheid is een van de eerste behoeftes van een kind. Maar omdat je niet weet hoe je gezonde grenzen moet stellen, ga je vaak overbeschermend opvoeden.  Je denkt daarmee onbewust een stukje veiligheid te creëren maar in werkelijkheid creëer je juist angst en een benauwd en beknellend gevoel bij je kind.

Heb je als kind veel grenzen gehad?

Of een strenge opvoeding en daardoor weinig vrijheid en vertrouwen gekregen, dan kan het zijn dat het je belemmerd heeft in je ontwikkeling. Belemmering in ontwikkeling en geen vertrouwen doet pijn als kind en datgene wil je je kind besparen, al dan niet bewust. Vanuit onbewuste kindspijn accepteer je dan bepaald gedrag van je kind wat vroeger door jouw ouders niet geaccepteerd werd. Met andere woorden: wat mij is overkomen gaat jou niet gebeuren.

.

Beide gevallen zijn niet helpend. Maar wat dan wel?

Voordat je iets van je kind gaat verlangen wat je zelf (misschien) niet doet, wil je eerst wat dingen opgehelderd hebben. Dan heb je in ieder geval je eigen aandeel zuiver.

  1. Mijn kind is respectloos. Ben ik respectloos naar hem en/of naar mezelf?
  2. Mijn kind schreeuwt of scheldt. Schreeuw ik ook (van binnen) naar mezelf of heb ik lelijke gedachtes over mezelf? Gebruik ik toevallig hetzelfde gedrag onbewust ook naar hem?
  3. Mijn kind gebruikt fysiek geweld. Gebruik ik ook fysiek geweld naar hem of naar mezelf. Heb ik me vroeger fysiek of emotioneel laten mishandelen?
  4. Mijn kind accepteert geen grenzen. Accepteer ik mijn eigen grenzen en ook die van hem? Ben ik daar echt duidelijk in?
  5. Mijn kind speelt de baas over mij. Ben ik ‘baas’ in mijn eigen leven of laat ik door meer mensen de baas over me spelen of over me heen walsen?
  6. Mijn kind reageert altijd boos op mij. Reageer ik ook altijd boos op hem of op mezelf? Ben ik van de buitenkant rustig terwijl ik me diep van binnen boos voel? Durf ik überhaupt boos te worden?

.

Als je je eigen aandeel en invloed helder hebt, dan kunnen onderstaande vragen je verder helpen. Hierdoor vind je wellicht je eigen antwoord.

  1. Als jouw kind over je grens gaat, verander deze zin dan in: ik laat over mijn grens gaan. Daarmee weet je meteen dat je grenzen hebt en waar ze liggen.
  2. Hoe voel je je als je over je grenzen laat gaan? Heb je je als kind ook zo gevoeld als iemand over jouw grens ging?
  3. Als je je grens niet aan kunt of durft te geven, check dan eens bij jezelf welke emotionele leeftijd je hebt.
  4. Stel je eens voor dat je je grens aangeeft en daardoor afgewezen wordt en je schuldig voelt. Kun je hiermee dealen?
  5. Wat is de dieperliggende intentie dat je het moeilijk vindt om je grenzen aan te geven?
  6. Mocht jij vroeger als kind nee zeggen en jouw grenzen aangeven?
  7. Heb jij vroeger ‘gezonde’ of beklemmende grenzen meegekregen of gezien van je ouders?
  8. Stel je voor dat iemand anders jou op dezelfde manier behandeld als jouw (respectloze) kind. Wat zou je dan doen?
  9. Stel je voor dat jouw kind zich (later) op dezelfde manier laat behandelen als jij je nu laat behandelen door je kind. Wat zou je hem of haar dan adviseren?
  10. Stel dat je nu niet ingrijpt, hoe zal het dan over vijf of over tien jaar gaan?

Bedenk dat de meeste kinderen blij zijn als hun ouders gezonde grenzen aangeven die passen bij hun leeftijd, al zullen ze dat nooit hardop zeggen. Grenzen geven namelijk structuur, duidelijkheid, vertrouwen en veiligheid.

Wacht niet tot de bom barst, want dan zou het zomaar kunnen zijn dat jij grensoverschrijdend gedrag gaat vertonen en dat willen we zien te voorkomen toch?

.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat hun gedrag en communicatie altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.