Waarom pubers zich dienen te verzetten

Allereerst wil ik je duidelijk maken dat er een wezenlijk verschil zit tussen pubers en adolescenten.

Is je kind in de puberteit? Dan is hij een puber. Na zijn puberteit wordt hij een adolescent. Als je je kind als ‘puber’ beschrijft, dan bedoel je daarmee ook dat hij lastig kan zijn of dwarsligt. Het woord ‘adolescent’ heeft die (negatieve) bijbetekenis niet. Dan bedoel je een jongere, die op weg is om volwassen te worden.

De adolescentie is de levensperiode tussen 10 en 22 jaar. In feite beslaat het de hele periode van de volwassenwording. Het gaat hierbij dus om alle facetten van volwassenwording: sociaal, emotioneel, lichamelijk, cognitief en maatschappelijk.

Och nou ja…hoe we ’t ook willen noemen, eigenlijk is het de groep jongeren die zich (bijna) net zo groot en sterk voelt als een volwassene. En dat is juist de groep die ik hier graag wil bespreken.

.

De weg naar volwassenheid is niet altijd even makkelijk voor deze groep.

Ze worden continue op de proef gesteld. Is dat erg? Nee hoor, dat noemen we evolutie met een mooi woord. Een kind groeit nu eenmaal verder dan zijn ouders. Precies zoals jij verder bent gegroeid dan jouw ouders.

Wat jouw puber ook doet, is jou tijdens deze periode kritisch tegen het licht houden en hij houdt jou de welbekende spiegel voor. Ongeheelde herinneringen (uit hun jeugd) worden extreem onder een vergrootglas gezet. Daar bedoel ik mee de emoties die ze misschien in hun jonge jaren hebben moeten inslikken, de ‘nee’s’ die niet gehoord werden, hun grenzen die overschreden werden en hun wensen en dromen die van tafel zijn geveegd onder het mom: daar kun je geen geld mee verdienen of die kans is wel erg klein dat jou dat gaat lukken.

Een tijdlang kom jij er niet goed vanaf. Maar geloof me, het laatste wat jouw kind wil is jou ongelukkig maken of het bloed onder je nagels vandaan halen. Ze staan echt niet ’s ochtends op met een plannetje om jouw dag te verzieken. Daar zijn ze helemaal niet bij gebaat.

Je puber wil zich van jou losmaken, zelfstandig worden en op een meer gelijkwaardige manier door jou behandeld worden. Daarom zet hij zich tegen je af. Want echte zelfstandigheid kan je puber alleen bereiken als jij hem loslaat. Het vergt daarom ook van jou als ouder een verandering in je houding tegenover je kind. En ik praat uit ervaring, dat kan inderdaad best lastig zijn.

.

Dus daar waar pubers voor een enorm veranderingsproces staan, geldt dat ook voor ons als ouders.

En als je bepaalde gedragingen en emoties beter begrijpt, dan zul je merken dat het jou als ouder ook verder brengt in je ontwikkeling. Dan kun je deze periode met niet al te veel kleerscheuren doorkomen en leer je er zelf ook nog wat van. Win win toch.

.

Zomaar een kleine greep wat ze zoal doen:

  • Ze verzetten zich tegen de volwassenen en iedereen die nog enige ‘macht’ over hen denken te hebben. Dit doen ze om ‘baas’ in hun eigen leven te kunnen zijn.
  • Ze rukken zich (misschien) los van jou om op eigen benen te kunnen staan en hun eigen beslissingen te kunnen maken. Zonder oordeel van goed of fout.
  • Ze maken wellicht andere keuzes dan jij in jouw jeugd hebt kunnen/durven maken.
  • Ze gaan dingen uitproberen en uittesten op waarheid. Alles wat ze in hun jonge leven hebben ‘moeten’ leren wordt op de proef gesteld.
  • Vaak worden emoties ongenuanceerd geuit. En ja…meestal thuis.

.

Als we deze gedragingen vertalen naar ons als volwassenen, wat kunnen wij dan hiervan leren?

  • Durf jij je te verzetten tegen anderen die nog macht over je hebben? Ben jij ‘baas’ in je eigen leven of heb je (nog steeds) je autoriteit uit handen gegeven?
  • Heb jij je losgemaakt van je gezin van herkomst of zijn jouw beslissingen nog steeds gebaseerd op goedkeuring of waardering van jouw ouders?
  • Durf jij andere keuzes te maken dan wellicht van je verwacht wordt.
  • Wanneer heb jij voor het laatst iets uitgetest op waarheid? Wat heb jij moeten leren in jouw jeugd wat jou als volwassene niet meer dient?
  • Hoe goed ben jij in het uiten van je emoties? Mogen ze er zijn of worden ze bedekt met de mantel der liefde?

.

Zoals je dus ziet is het niet alleen je puber die hier groeit.

Hij ‘dwingt’ jou liefdevol om ook te groeien. Je zult merken dat je dan totaal anders naar bepaald gedrag gaat kijken.

Je kunt je dus voorstellen dat er veel ‘op het spel’ staat voor deze groep jongeren en zij alles uit de kast halen wat hen ooit belemmerd heeft de persoon te zijn wie ze van nature zijn. In deze fase is het van cruciaal belang dat de jongeren mentaal en emotioneel groeien. Daar zullen ze de rest van hen leven profijt van hebben en daar hebben ze hun ouders voor nodig.

.

Drie soorten pubers:

1.

De pubers die met man en macht alles proberen recht te zetten en gaan uitproberen wat ze zoal hebben meegekregen vanuit hun jeugd, de volwassenen, de opvoeding en de maatschappij. Ze dienen grenzen over te gaan, lef te hebben, doorzettingsvermogen en de consequenties hiervan te accepteren.

2.

De pubers die ‘vrolijk’ doorgaan met deze schijnveiligheid omdat het geen nut (meer) heeft. Ze proberen daar een weg in te vinden en doen vervolgens precies wat anderen ook doen, zodat ze niet buiten de boot vallen en perfect in het plaatje van de maatschappij passen.

3.

De pubers die besluiten vanaf hier alleen nog maar te luisteren naar anderen, want zij weten het beter. Ze voelen zich vaak kwetsbaar, onzeker, klein en laten over zich heen lopen. Hun mening houden ze, uit zelfbescherming, voor zich. Met andere woorden: de volwassene die zich altijd kind zal blijven voelen.

.

Een belangrijke beslissing.

Lieve mensen, pubers staan niet alleen voor moeilijke schoolkeuzes, vriendenkeuzes of welke keuzes dan ook. Vanaf hier dienen zij een hele belangrijke beslissing voor hun leven te maken. Als wij als volwassene een beetje meer begrip kunnen opbrengen voor hun denk- en doewereld en durven terug te kijken naar het kind in onszelf, dan hebben wij ook ooit voor deze keuze gestaan en misschien nog.

Besef alsjeblieft dat kinderen, vooral de pubers, signalen blijven afgeven van de dingen die diep van binnen krom zijn gelopen.

Als je ’t mij vraagt….daar is verdomd veel l(i)ef(de) voor nodig.

.

Het gedrag van kinderen is altijd logisch.

.

Mocht je samen met mij willen kijken wat er nodig is in jullie gezin of situatie, overweeg dan een VERTALINGSTRAJECT of neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken. Het is een heel interessant proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

Liefs Rian

.

Relevante blogs:

.

 Zullen we eens stoppen met ‘doen alsof’

.

 Geef je eigen jeugdtrauma niet door

.

 Als je de signalen van je kind begrijpt dan gebeuren er wonderen

.

 Hoe het komt dat gevoelens zo lang doorwerken

.

 Waarom ontwikkeling zo belangrijk is

.

 De jeugd van tegenwoordig

.

 Pubers en alcohol

.

 Dat moeten wij eens doen

.

 Hoe ga je om met respectloos of grensoverschrijdend gedrag

.

 Wat gaat er in je kind om? 7 belangrijke vragen

.

 Hoe onze eigen opvoeding doorwerkt via onze kinderen

.

 De experts aan het woord

.

 Ik kap ermee

.

 Wat volwassenen misschien niet willen horen

.

 

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Kwaliteiten van een moeder waar elke werkgever naar snakt

Lieve mama’s,

Als je ook meer enigszins twijfelt aan je kunnen, ongeacht in welke functie, dan hoop ik dat je even goed in je oren knoopt dat je ontzettend veel kwaliteiten hebt waar je nooit bescheiden over hoeft te zijn.

.

1.

Je bent fysiek en menaal in topconditie. Je hebt negen maanden je kind gedragen. Zonder pardon droeg je tien of twintig kilo extra bagage bij je. Tijdens de bevalling heb je pijnen doorstaan die vergeleken worden met het tegelijkertijd breken van dertig botten in je lichaam. Jaren heb je je baby, peuter en kleuter op je arm genomen. In de maxicosi, in de buggy, op je schouders, in je nek, aan je rok en sjouwde je ook nog eens met de dagelijkse boodschappen.

2.

Je creativiteit uit zich in je probleemoplossend vermogen en je zoekt altijd naar mogelijkheden die voor iedereen helpend zijn. Verder denk je aan alle verjaardagen, maak je mooie uitnodigingen, organiseer je feestjes en trakteer je de lekkerste traktaties.

3.

Je bezit coördinerende, sociale en communicatieve vaardigheden, zowel mondeling als schriftelijk. Je bent de spil van je gezin, je woorden hebben kracht en je daden zijn nog krachtiger. Je gaat gesprekken aan met je kinderen, je partner, het kinderdagverblijf en de school. Je neemt deel aan de ouderraad, schoolcommissie en medezeggenschapsraad.

4.

Je bent een echte regievoerder, je bent heel goed in staat om snel en goed een analyse te maken, verantwoordelijkheid te nemen en door te pakken als dat nodig is. Je hebt een helikopterview en bent in staat alles te overzien wat op dat moment aandacht nodig heeft. Opgeven komt niet in je woordenboek voor.

5.

Knopen doorhakken, verantwoordelijkheid nemen en in mogelijkheden denken bij crisissituaties is dagelijkse kost.

6.

Je stelt doorlopend prioriteiten in een dynamische omgeving. Jij weet wat vandaag en hoe laat gedaan moet worden en wijkt daar alleen van af als het echt niet anders kan.

7.

Je bent leergierig omdat elke situatie uitdagingen brengt. Hoe kan ik hier anders mee omgaan, wat vraagt dit van me, welk recept ga ik uitproberen en wat leer ik van mijn kind? Dus laat je nooit wijsmaken dat je ontwikkeling stilstaat of stil heeft gestaan.

8.

Of jij pro-actief bent? Geen twijfel mogelijk. Jij denkt op zondag al aan de tassen die nog gepakt moeten worden, gymspullen die gewassen moeten worden, wie moet er wanneer sporten en hoe laat moet mijn kind woensdag op dat feestje zijn.

9.

Je gaat zorgvuldig en discreet om met gevoelige en vertrouwelijke gegevens. De geheimen van je kinderen liggen bij jou in goede handen.

10.

Je bent een kei in multitasken. Ja maar bij multitasken doe je dingen toch half? Nee hoor, jij niet. Terwijl je aan het koken bent, dek je de tafel, regel je nog even een oppas voor morgen, ruim je de blokken op, betaal je nog even een rekening, corrigeer je je kinderen, troost je een vriendin die nog spontaan binnen komt vallen en maak je een afspraak bij de huisarts voor je vader. Heb jij ooit dingen half gedaan? Heb jij je kind ooit half aangekleed naar school gestuurd? Ooit een halve maaltijd op tafel gezet? Een halve rekening betaald of een halve oppas geregeld? Ik denk dat je het antwoord zelf al weet toch?

11.

Je bent extreem flexibel. Je weet als geen ander dat situaties nooit lopen zoals gepland en je weet daar feilloos een weg in te vinden, zelfs als je nachten niet geslapen hebt.

.

Leidinggeven, plannen, organiseren, onderhandelen, delegeren en motiveren kun jij als de beste.
Dus welk beroep of functie je ook kiest, een moeder is nooit zomaar een moeder. Je bent een geboren kraamverzorgende, verpleegkundige, taxichauffeur, nanny, kokkin, voedingsdeskundige, financieel medewerkster, budgetcoach, personal coach, lifestile coach, facility manager, planner, leidinggevende, activiteitenbegeleidster en opvoeddeskundige. En dan spreken we hier nog niet over het aantal jaren ervaring.

.

Dus lieve mama’s, we zullen maar zeggen, sommige beroepen hebben echt geen HBO diploma nodig. Onderschat nooit jouw werk- en denkniveau.

.

En beste (toekomstige) werkgevers, willen jullie alsjeblieft nooit meer aan een moeder vragen of ze stressbestendig is? Dat is namelijk vragen naar de bekende weg.

.

Als je goed nadenkt dan weet toch iedereen dat moeders er heeeel veeel kwaliteiten bij krijgen die niet vermeld staan op een CV en die je niet kunt leren op school. En als we het hebben over referenties, geloof me….als het huis nog overeind staat, de rekeningen betaald zijn en de kinderen nog leven, dan is dat al bewijs genoeg.

.

Tjakka…dat moest even gezegd worden!

.

.

Ken jij moeders die je even een hart onder de riem wilt steken? Deel dit bericht dan. Ze zullen je dankbaar zijn.

Ken jij werkgevers waarvan de ogen even geopend mogen worden? Stuur dit bericht dan ook door. Wie weet zullen ook zij je (ooit) dankbaar zijn.

.

 


Waarom de magische driehoek tussen kind, ouder en docent zo belangrijk is

Algemeen gezien

Nu hoop ik dat je het met me eens bent dat kinderen nooit ‘agressief’ of ‘moeilijk’ worden geboren. Wat overigens wel kan zijn, is dat een kind geboren wordt uit een gezinsysteem wat behoorlijke trauma’s heeft moeten dragen (als daders of als slachtoffers). Wat vanzelfsprekend altijd sporen nalaat (die bij de geboorte van het kind nog in de ‘kinderschoenen’ staan).

.

Ik vergelijk het ooit met pitbulls en rottweilers. Deze honden komen uit een familiestam met een behoorlijke voorgeschiedenis en het zit in ‘de aard van het beestje’ om misschien wat dominanter van aard te zijn dan bijvoorbeeld een poedel. Maar als pitbulls en rottweilers geboren worden, zijn ze niet agressief of slecht. Het kunnen, net als andere honden, hele speelse en vrolijke huisdieren worden die je met een gerust hart bij een klein kind kunt laten. Een groot deel van de omgeving en opvoeding van zulke honden, zal van grote invloed zijn op het gedrag van de hond. Nou..idem dito met een kind natuurlijk, die wordt gevormd door zijn omgeving, met de natuurlijke aard wat in het kind zit.

.

En wie behoort dan tot de omgeving van een kind?

Juist…wij als volwassenen. Dus voordat we met de vingers blijven wijzen naar de kinderen en hun ‘moeilijke’ gedrag, is het noodzaak dat wij als volwassenen ook naar onszelf kijken.
Zoals ik al zei wordt een kind dus niet geheel blanco geboren, maar draagt een stukje erfenis van zijn (voor)ouders. Hoe dit verder vorm zal krijgen is afhankelijk van jou en mij. Feitelijk iedereen die kinderen opvoed, begeleidt en onderwijst.

We dragen dus een gezamenlijke verantwoordelijkheid om het kind op weg te helpen naar zijn volwassenheid en heel zijn omgeving heeft invloed hierop. Natuurlijk hebben wij weinig tot geen invloed op de ander, alleen op onszelf. Dus voor die mensen die nu dit blog lezen, check eerst jouw invloed even voordat je je autoriteit uit handen geeft.

.

Lieve ouders en opvoeders,

Voordat wij de vingers wijzen naar het kind of naar het onderwijs, is het noodzaak ook te kijken naar je eigen invloed op je kind.

Kinderen zijn van nature gevoelsmensen (overigens iedereen, zo worden we allemaal geboren). Onze kleine ukkepukkies laten emoties zien waar wij misschien liever voor weglopen. Kinderen zijn nog niet zo geconditioneerd dat ze dat kunnen. Het is aan jou en aan mij om kinderen de veiligheid te geven om te leren omgaan met deze levenskrachten. Hoe ze dat kunnen doen, dat is afhankelijk van ons als volwassene, wij zijn hun referentiekader hierin.

Kinderen zijn een kei om te tonen wat er in ons zit. Het is daarom van belang te ontdekken uit wat voor gezin jij komt en wat je (vaak onbewust) bij je draagt. Te weten, familiegeheimen, drama’s en waarden en normen die we klakkeloos hebben overgenomen.

Kinderen voelen onderhuidse spanningen in de relatie. Je kunt een kind willen beschermen hiervoor door het achter gesloten deuren te willen houden. Geloof me, ook al zal een kind hier niet direct mee geconfronteerd worden, voelen doen ze het wel.

Kinderen zetten jouw angsten extreem in de spiegel. Ben jij vroeger bijvoorbeeld ‘bang’ geweest op school, ben je gepest of werd je niet gehoord of gezien? Dan is dat vaak een ongeheelde herinnering geworden. Vanuit onwetendheid wordt dit stukje doorgegeven aan de volgende generatie en kijken we naar ons kind met een blik alsof we dat zelf zijn.

Komt je kind na een lange vermoeiende dag thuis uit school en gooit al zijn ingehouden emoties eruit? Leg dan alsjeblieft niet alleen de verantwoordelijkheid bij de school, maar check eerst bij jezelf of jij dit ook op die manier doet. Wij gooien namelijk ook vaak thuis alles eruit wat we de hele dag hebben moeten inhouden.

Voordat je van school wisselt, gesprekken aangaat met docenten of heel het onderwijssysteem afwijst, neem dan eerst verantwoordelijkheid voor je eigen stukjes. Anders blijven we namelijk dweilen met de kraan open.

Zit je kind niet op zijn plek op een bepaalde school, besef dan alsjeblieft eerst door welke bril jij kijkt. Want ik spreek uit ervaring dat we het ooit dramatischer voelen dan het daadwerkelijk is.

Geef eens eerlijk antwoord op de vraag in hoeverre jij school belangrijk vindt en/of welke druk jij je kind oplegt. Heb jij als kind een bepaalde druk ervaren als het om school ging? Ben je bang voor de toekomst van je kind als hij achterloopt in bepaalde vakken? Wat is jouw verwachting t.o.v. de school of docenten? Handel je vanuit vertrouwen of vanuit angst? Is datgene wat jij van je kind verwacht reëel en passend bij zijn leeftijd en persoon? Leef jij deze normen en waarden ook? Wil je (onbewust) dat jouw kind goedmaakt wat jij misschien niet hebt kunnen waarmaken?

Kijk eens echt goed naar jouw kind en kijk dan eens naar zijn leeftijd. Hoe was jij op die leeftijd? Jouw kind is namelijk een deel van jou dus zal hij ook een deel van jou laten zien, of je dat nu leuk vindt of niet.

.

Lieve docenten, directie en zorgcoördinatoren in het onderwijs,

Voordat jullie met de vingers wijzen naar de ander, is het noodzaak ook te kijken naar je eigen invloed op de betreffende leerling.

Ten eerste hebben kinderen niet vrijwillig gekozen om naar school te gaan. Ze worden verplicht, of ze dat nu leuk vinden, niet leuk vinden of eraan toe zijn. Met dit in je achterhoofd hoop ik dat je een veilig en warm klimaat voor ze kunt creëren. Vergelijk het maar eens dat jij vijf dagen in de week naar een werkgever moet gaan met collega’s die je niet zelf hebt gekozen. Dat doet iets met je. Precies zo werkt het ook bij een kind. Is dat erg? Als je ’t mij vraagt niet. Maar het helpt wel om te checken hoe jij daarmee omgaat. Wij kunnen namelijk nooit van kinderen iets verwachten wat we zelf niet naleven of niet weten hoe hiermee te dealen.

Kinderen kijken tegen jou op en geloven alles wat je zegt. Dus voordat je een kind wijst op zijn taalgebruik of gedrag, wees je dan ook extreem bewust van je eigen woorden en daden. Zijn deze echt congruent met je binnenwereld en zijn je intenties zuiver?

Verder is het natuurlijk zo dat je als docent of coördinator geconfronteerd wordt met veel soorten kinderen. Je hebt drukke kinderen, agressieve kinderen, stille kinderen, dadertjes en slachtoffertjes, kinderen die school een lachertje vinden en bijvoorbeeld de (a)sociale kinderen.
Nu weet ik dat als er iets is wat je raakt, moeilijk vindt of zorgen baart, dat het ook de volwassene iets zegt. Deze twintig of dertig kinderen staan dus voor bepaalde persoonlijkheden in jou. De ene persoonlijkheid is goed ontwikkeld (bewust, geliefd en geleefd) en de ander misschien wat minder herkenbaar (onbewust, ongeliefd, ongeleefd en waarschijnlijk ooit afgekeurd geweest).

Waar ouders thuis met twee, drie of vier spiegeltjes te maken krijgen, zo heb jij op onbewust niveau gekozen voor dertig spiegels. Als je ’t mij vraagt…best een opgave. Van de andere kant is dat wel de realiteit en de realiteit is het enige waar je het mee kunt doen. Niets meer en niets minder.

Je staat nu eenmaal voor de klas en dient om te gaan met al deze verschillende persoonlijkheden. Met andere woorden, je krijgt gratis en voor niets twintig of dertig genadeloos eerlijke coaches tot je beschikking. Je bent er nu toch, dus kun je er maar beter ‘gebruik’ van maken om jezelf nog beter te leren kennen en misschien ook eigenschappen te ontwikkelen die tot nu toe in je schaduw hebben gezeten. Iedereen zal hier vroeg of laat de vruchten van plukken.

Kijk eens goed naar deze verschillende leerlingen.

Met wie heb je affiniteit? Wie zit extreem in je allergie? Heb je kinderen waar je niet zoveel van kunt hebben? Welk kind trek je voor of stel je achter? Het lijken niet zo’n vriendelijke vragen, maar we zijn allemaal mens, dus iedereen heeft onbewust zijn voorkeur of afkeur.

Sommige kinderen schreeuwen, luisteren niet, verzieken de boel in de klas of zijn altijd haantje de voorste. Geloof mij, als je dit interessant maakt in plaats van irritant, dan zul je merken dat ze je iets willen ‘zeggen’.

Kinderen die schreeuwen kunnen jou zeggen dat jij dit misschien ook naar hen doet, jij diep van binnen schreeuwt of iets meer jezelf mag laten horen.

Kinderen die niet luisteren kunnen jou duidelijk maken dat jij misschien ook niet naar hen luistert, niet naar jezelf luistert of misschien naar veel dingen hebt moeten luisteren waar je nu hinder van ondervindt.

Kinderen die de boel in de klas verzieken kunnen je triggeren met wat voor gevoel je voor de klas staat, hoe jij vroeger als kind in de klas zat of dat je echt met hart en ziel dit werk doet.

Kinderen die zich gedragen als haantje de voorste kunnen jou duidelijk maken dat jij misschien ook de overhand hebt of autoritair overkomt. Ook kunnen ze je zeggen dat jij je misschien laat ondersneeuwen en wel eens wat meer op de voorgrond mag treden.

Kinderen doen namelijk wat jij doet, ooit deed of zou willen doen.

Ja, je doel is jouw leerlingen de lesstof te leren (waar ze overigens niet om hebben gevraagd) en het natuurlijk ook nog gezellig te houden in de klas. Weet dat jouw leerlingen hetzelfde doel voor ogen hebben. Ook zij willen jou bepaalde lesstof leren en wellicht zitten daar ook dingen bij waar je niet om hebt gevraagd.

.

Kortom beste ouders en docenten,

Om kinderen te begeleiden in het leven is het noodzaak ook te kijken naar ons eigen aandeel. Kinderen kopiëren heel gemakkelijk ons gedrag. Het helpende en het belemmerende.

Het voordeel als we eerst naar onszelf kijken:

Het voordeel als we eerst naar onszelf kijken is dat onze reactie naar het kind of de leerling veel zuiverder is en geen oordeel op goed of fout zit. Een kind die bijvoorbeeld thuis of op school de touwtjes graag in handen heeft, spiegelt ons gedrag hoe wij hiermee omgaan. Nogmaals….doe jij dat ook, welk oordeel heb je hierop en/of zou jij zelf iets meer de touwtjes in handen mogen nemen? Als we ons aandeel hierin zuiver hebben dan zul je merken dat je er helemaal anders instaat en het kind zeer waarschijnlijk kan begeleiden om deze eigenschap tot zijn recht te laten komen in een andere context.

Niemand is schuldig aan het feit als er dingen niet helemaal lekker lopen. Niet thuis en niet op school. We doen het allemaal met de middelen die we hebben. Wel zijn we met z’n allen verantwoordelijk hoe we dit oppakken, in het belang van alle kinderen. Want ik ben er nog steeds van overtuigd dat de neuzen van ouders, begeleiders, docenten en het hele school- en maatschappelijk systeem allemaal dezelfde kant op staan.

Als we allemaal nu eens onze eigen verantwoordelijkheid nemen, dan moet jij eens kijken wat er gebeurt.

De magische driehoek tussen kind, ouder en docent is daarom van wezenlijk belang voor de maatschappij.

Dankjewel dat je dit blog helemaal gelezen hebt.

Liefs Rian

 

.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat hun gedrag en communicatie altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.

 


Wij zijn het systeem

Stel jezelf nu eens hardop de vraag: “Wie maakt er onderdeel uit van het (school)systeem?” Dat zijn toch gewoon de mensen zoals jij en ik?
.

Wat maakt dan dat je denkt geen verschil te kunnen maken omdat je nu eenmaal aan het schoolsysteem vastzit?

.

Zou het ook te maken kunnen hebben met onze persoonlijke systemen waar wij nog ooit onbewust deel van uitmaken? Het systeem van waaruit we reageren? Het systeem wat wij ‘normaal’ vinden? Het systeem waar we misschien niet eens bewust van zijn maar waar kinderen enorm op triggeren? Ons onbewuste geconditioneerd systeem wat we vanuit onwetendheid doorgeven aan de volgende generatie. Ik zie namelijk heel veel verschil bij bepaalde docenten terwijl ze allemaal onderdeel zijn van het schoolsysteem, toch?

.

En dan vraag ik me ooit af hè…..

Hoe kan het dat sommige kinderen thuis heel goed kunnen lezen en op school dichtklappen, of andersom? Als een kind niet kan lezen dan kan hij niet lezen, niet op school èn niet thuis.

Hoe zou het komen dat een kind als ‘moeilijk’ of ‘agressief’ bestempeld wordt, terwijl een andere ouder of docent er geen moeite mee heeft? Ik ben er heilig van overtuigd als het kind echt zo moeilijk hanteer is, dat hij/zij dit gedrag bij iedereen vertoont toch?

Hoe kan het dat een bepaalde klas bij de ene docent muisstil is terwijl er geen land mee te bezeilen is bij de andere docent?

.

Alle kinderen zijn van nature leergierig. Waar ik ook van overtuigd ben is dat de persoonlijke systemen die in de mensen zitten een hele grote factor is of je de klas meekrijgt of niet en of je de kinderen kunt boeien of niet.

Nu sta ik gelukkig niet voor de klas, die behoefte heb ik ook nooit gevoeld. Ik heb echt enorm veel bewondering voor leerkrachten en zou voor geen goud in hun schoenen willen staan. Ik heb mijn handen al vol aan twee spiegels thuis, docenten hebben er vaak twintig of zelfs nog meer.

.

Wie heeft jou vroeger geïnspireerd?

Persoonlijk ken ik ook docentes waarvan ik denk, ooohhh wauwww, had ik hem of haar vroeger maar gehad toen ik nog kind was. En als ik terugdenk aan mijn schooltijd dan heb ik letterlijk één voorbeeld gehad waaraan ik me kon optrekken. Het was de directeur van de lagere school die in de jaren ’70 volledig tegen het systeem inging en zijn eigen normen en waarden volgde.

Ik kan me nog herinneren dat ik in de vijfde klas uit de les gestuurd werd omdat ik zenuwachtig (wat overigens ook ergens vandaan kwam) met mijn vingers op mijn tafeltje zat te tikken. Al schreeuwend riep juffrouw Knapen naar mij: “Uit de klas Rian, meld je bij de directie en tussen de middag mag jij niet afwassen” (wat ik altijd met een vriendinnetje deed). Huilend liep ik de trap af en kom onderweg de directeur – meneer Smeets – tegen. Hij vraagt wat er is en al snikkend vertel ik hem het verhaal. Hij troost me en zegt dat ik die middag gewoon mag afwassen en hij dit met juffrouw Knapen zou oplossen (wat hij ook deed).

.

Dus of je nu onderdeel bent van dat schoolsysteem of niet, je bent het toch met me eens dat jij het verschil kunt maken voor jouw kinderen of leerlingen. Je bent het hopelijk met me eens dat je ooit iets zal moeten doen wat misschien tegen de regels ingaat maar wel klopt bij jouw normen en waarden en in het belang van iedereen.

.

Beste docenten:
Ik heb geen verstand van lesgeven, van het onderwijs of van het onderwijssysteem. Waar ik wel verstand van heb is gedrag, het vertalen van gedrag, de logica van het gedrag en de spiegel die kinderen ons dagelijks voorhouden. En nee…ik ben geen leerkracht, wat ik wel weet is dat kinderen met ‘kracht’ iets moeten leren, zelfs de dingen waar ze niet om hebben gevraagd. Hier geldt hetzelfde, ook docentes mogen leren van situaties waar ze niet om hebben gevraagd.

Groei is gelijk aan geluk en als je echt het verschil wilt maken, wees dan het verschil. Of je nu aan het systeem vastzit of niet. Precies zoals meneer Smeets het verschil maakte voor mij.

Is dit moeilijk? Dat zal ik niet ontkennen.
Is dit het waard? Zeer zeker.

Want vroeg of laat krijg je de rekening. Iedereen.

De ene dag zijn we docent en de andere dag leerling. Iedereen!

.

En beste ouders, ook een tip voor jullie:
Of je kind nu thuisstudie volgt, naar een reguliere school gaat of speciaal onderwijs volgt, het maakt allemaal niet zoveel uit. Je wordt als ouder zijnde sowieso getriggerd op de dingen die jouw kind gaat meemaken (al dan niet op school).
Als het jou of jouw kind blijer maakt om hem of haar naar een vrije school te laten gaan, dan zou ik dat zeker doen. Maar ben er ook van bewust dat jouw kinderen tegen medeleerlingen zullen aanlopen of tegen het gedrag van een docent. Met die issues komen ze naar huis en is het aan jou of je ze voldoende vertrouwen kunt geven om hiermee te dealen. Of ze hun eigen keuzes durven maken en verantwoordelijkheden kunnen nemen. Want ja….we kunnen ze natuurlijk voor alles en nog wat beschermen, maar vroeg of laat (dat kan ook op de werkvloer zijn) zullen ze nogmaals hun ‘lessen’ moeten aangaan. Hoe sterk zijn ze dan? Je dient namelijk als ouder ook verdomd sterk in je schoenen te staan om je eigen kinderen op hun bek te laten gaan.

.

Dus ja…wij lopen als ouders ooit vast met het ‘onderwijssysteem’ en de issues waar onze kinderen mee thuiskomen. Nogmaals…..hoe sterk kun jij in je schoenen staan om jouw kind zijn eigen weg te gunnen? We kunnen natuurlijk met onze vingers blijven wijzen, maar ik heb echt ervaren dat niet alle problemen bij school liggen.

.

Kortom….

Lieve ouders, docentes en andere opvoeders, kunnen we onze kinderen en leerlingen alsjeblieft zien als hele waardevolle leermeesters?
Want als we echt open durven te staan voor reflectie en in de spiegels van kinderen kunnen kijken, dan mag je van mij aannemen dat er iets moois gebeurt en dat dat een hele grote verandering brengt in het school- gezin- en persoonlijk systeem.

.

Wij zijn namelijk het systeem.

.

.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat hun gedrag en communicatie altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.

 


Hoe ga je om met respectloos of grensoverschrijdend gedrag?

Inmiddels weet ik dat het gedrag van kinderen altijd logisch is, en ja…zelfs als het grensoverschrijdend is, want ook dat zegt ons iets.

.

Maar wat is dan grensoverschrijdend?

Grenzen liggen voor iedereen ergens anders. Wat door de een als agressief bestempeld wordt, valt voor de ander best mee. Het is lastig om het begrip grensoverschrijdend gedrag precies af te bakenen, maar gedrag dat voor een persoon onprettig en ongewenst is, is sowieso grensoverschrijdend. Dit geldt voor zowel ouders als voor kinderen. Als een peuter bijvoorbeeld niet leert hoe hij zijn emoties kan ontladen, zal hij waarschijnlijk gaan schreeuwen, slaan of speelgoed kapot gooien. Bij peuters is dit nog vrij onschuldig, omdat we hen aan de hand kunnen nemen en ze kunnen leren dat je geen spullen kapot maakt of mensen pijn mag doen. Bij de wat grotere kinderen wordt dit een ander geval. Als zij gaan schreeuwen dan komen er vaak harde en respectloze woorden uit. En als zij gaan slaan, dan kun je maar beter aan de kant gaan.

.

Wat maakt dan dat het zover is gekomen?

In de meeste gevallen is dit een wisselwerking tussen ouder en kind. En heel typisch, vaak gaat het om één ouder en zul je merken dat ze datgene wat ze bij jou doen niet bij de andere ouder klaarkrijgen.

Wat vaak voorkomt is dat deze ouders niet alleen maar moeite hebben met grenzen en respectloos gedrag van hun kind, maar dit patroon zich ook herhaalt in de liefdesrelatie en de relatie met vrienden en bijvoorbeeld collega’s.

Dus voordat je denkt dat alleen je kind over jouw grenzen gaat, kun je jezelf beter afvragen: Wat maakt dat ik over mijn grenzen laat gaan door bepaalde personen, hoe komt het dat ik deze energie en situaties aantrek en wat leert mij dit?

.

Kindpatroon

Mensen die over hun grenzen laten gaan reageren vaak vanuit een underdogpositie. Deze positie is onbewust gecreëerd in de kinderjaren. Volwassenen die dus moeite hebben met grenzen aangeven zitten op dat moment in een emotioneel onvolwassen leeftijd. In de meeste gevallen gaat het om volwassenen die als kind weinig of juist heel veel grenzen hebben gehad.

.

Heb je als kind weinig grenzen gehad?

Dan is het natuurlijk moeilijk om als volwassene een grens aan te geven. Kinderen die grenzeloos zijn opgevoed raken over het algemeen de verbinding met zichzelf kwijt. Grenzen geven namelijk ook veiligheid (denk maar aan het verkeer), dus als je weinig tot geen grenzen hebt gehad als kind, dan heb je ook een gevoel van onveiligheid ervaren. Vervolgens wil je dit je eigen kind besparen, want veiligheid is een van de eerste behoeftes van een kind. Maar omdat je niet weet hoe je gezonde grenzen moet stellen, ga je vaak overbeschermend opvoeden.  Je denkt daarmee onbewust een stukje veiligheid te creëren maar in werkelijkheid creëer je juist angst en een benauwd en beknellend gevoel bij je kind.

 

Heb je als kind veel grenzen gehad?

Of een strenge opvoeding en daardoor weinig vrijheid en vertrouwen gekregen, dan kan het zijn dat het je belemmerd heeft in je ontwikkeling. Belemmering in ontwikkeling en geen vertrouwen doet pijn als kind en datgene wil je je kind besparen, al dan niet bewust. Vanuit onbewuste kindspijn accepteer je dan bepaald gedrag van je kind wat vroeger door jouw ouders niet geaccepteerd werd. Met andere woorden: wat mij is overkomen gaat jou niet gebeuren.

.

Beide gevallen zijn niet helpend. Maar wat dan wel?

Voordat je iets van je kind gaat verlangen wat je zelf (misschien) niet doet, wil je eerst wat dingen opgehelderd hebben. Dan heb je in ieder geval je eigen aandeel zuiver.

  1. Mijn kind is respectloos. Ben ik respectloos naar hem en/of naar mezelf?
  2. Mijn kind schreeuwt of scheldt. Schreeuw ik ook (van binnen) naar mezelf of heb ik lelijke gedachtes over mezelf? Gebruik ik toevallig hetzelfde gedrag onbewust ook naar hem?
  3. Mijn kind gebruikt fysiek geweld. Gebruik ik ook fysiek geweld naar hem of naar mezelf. Heb ik me vroeger fysiek of emotioneel laten mishandelen?
  4. Mijn kind accepteert geen grenzen. Accepteer ik mijn eigen grenzen en ook die van hem? Ben ik daar echt duidelijk in?
  5. Mijn kind speelt de baas over mij. Ben ik ‘baas’ in mijn eigen leven of laat ik door meer mensen de baas over me spelen of over me heen walsen?
  6. Mijn kind reageert altijd boos op mij. Reageer ik ook altijd boos op hem of op mezelf? Ben ik van de buitenkant rustig terwijl ik me diep van binnen boos voel? Durf ik überhaupt boos te worden?

.

Als je je eigen aandeel en invloed helder hebt, dan kunnen onderstaande vragen je verder helpen. Hierdoor vind je wellicht je eigen antwoord.

  1. Als jouw kind over je grens gaat, verander deze zin dan in: ik laat over mijn grens gaan. Daarmee weet je meteen dat je grenzen hebt en waar ze liggen.
  2. Hoe voel je je als je over je grenzen laat gaan? Heb je je als kind ook zo gevoeld als iemand over jouw grens ging?
  3. Als je je grens niet aan kunt of durft te geven, check dan eens bij jezelf welke emotionele leeftijd je hebt.
  4. Stel je eens voor dat je je grens aangeeft en daardoor afgewezen wordt en je schuldig voelt. Kun je hiermee dealen?
  5. Wat is de dieperliggende intentie dat je het moeilijk vindt om je grenzen aan te geven?
  6. Mocht jij vroeger als kind nee zeggen en jouw grenzen aangeven?
  7. Heb jij vroeger ‘gezonde’ of beklemmende grenzen meegekregen of gezien van je ouders?
  8. Stel je voor dat iemand anders jou op dezelfde manier behandeld als jouw (respectloze) kind. Wat zou je dan doen?
  9. Stel je voor dat jouw kind zich (later) op dezelfde manier laat behandelen als jij je nu laat behandelen door je kind. Wat zou je hem of haar dan adviseren?
  10. Stel dat je nu niet ingrijpt, hoe zal het dan over vijf of over tien jaar gaan?

 

Bedenk dat de meeste kinderen blij zijn als hun ouders gezonde grenzen aangeven die passen bij hun leeftijd, al zullen ze dat nooit hardop zeggen. Grenzen geven namelijk structuur, duidelijkheid, vertrouwen en veiligheid.

Wacht niet tot de bom barst, want dan zou het zomaar kunnen zijn dat jij grensoverschrijdend gedrag gaat vertonen en dat willen we zien te voorkomen toch?

.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat hun gedrag en communicatie altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Hoe onze eigen opvoeding doorwerkt via onze kinderen + 10 tips

Wanneer je je als ouder schaamt voor het gedrag en emoties van je kind en gaat schreeuwen, dan zorg je onbewust voor een diepe emotionele wond bij je kind. Een wond die je zelf ook hebt geërfd toen jij nog klein was. Ik weet dat dit nooit bewust en expres gebeurt, maar het gebeurt wel. Bij jou, bij mij en eigenlijk bij iedereen.

.

Elke ouder houdt van zijn kind, daar twijfel ik geen seconde aan. Gedeeltelijk komt dat natuurlijk omdat een kind een deel van jou is, een soort van miniversie van de papa en de mama. Vaak hoor je het opa’s en oma’s ook zeggen net na de geboorte: “ooohhhh hij lijkt sprekend op jou”.

Het enige wat je baby nodig heeft is jou als ouder, jouw liefde, voeding, warmte, geborgenheid en veiligheid. En daarmee kom je al een heel eind. Pas als ze dreumes en peuter worden dan gaan we pas echt opvoeden.

.

Wanneer je kind zich dan misdraagt, niet luistert of je wilt hem discipline bijbrengen, gebeurt dat vaak op een manier die nauw overeenkomt met de manier zoals er vroeger met jou is omgegaan. De manier zoals jouw ouders jou hebben behandeld en tegen jou hebben gesproken, is vaak de enige bekende manier en die stem echoot nog steeds als een innerlijke mentale stem.

Als je dus als kind een negatieve innerlijke stem hebt geërfd, dan is de kans groot dat die stem naar buiten komt als jouw kind niet luistert of emoties laat zien die je moeilijk vindt. Meestal gebeurt dat achter gesloten deuren en in de meeste gevallen praten deze ouders innerlijk ook op deze manier tegen zichzelf.

Wanneer je dus een ouder op een harde manier tegen hun kind hoort schreeuwen, krijg je eigenlijk een kijkje in hun binnenwereld en de manier hoe ze tegen zichzelf praten. Je hoort dan letterlijk de harde aanvallen die ze intern op zichzelf toepassen.

.

Natuurlijk gebeurt dit nooit moedwillig of uit kwade wil, maar uit gewoonte en onmacht. Zij weten niet beter, zij hebben het nooit anders geleerd en hun interne stem zijn ze al jaren mee bekend. Het kind krijgt dus dezelfde behandeling als de ouder zichzelf geeft en als kind gehad heeft. Allemaal totaal onbewust.

En precies zoals wij kinderen de Nederlandse taal leren, zo leren we ze onbewust ook onze interne taal.

.

Het draait hierbij nooit om schuld of verwijten als je dit ziet gebeuren. Het is simpelweg een samenloop van omstandigheden en erfenis van je familiesysteem.
Het gaat ook niet om goed of fout, niemand is hier schuldig aan. Ook niet als jij je herkent in dit verhaal. Jij bent niet schuldig aan woorden die je hebt moeten slikken als kind. Daarentegen ben je als volwassene wel verantwoordelijk hoe je hiermee omgaat, zodat jouw kind niet dezelfde wonden oploopt.

Dus als jij niet wilt dat jouw kind hetzelfde gaat doen en voelen als jij hebt gedaan, dan is het aan jou om dit patroon te doorbreken.

.

Hoe doe je dat?

  1. Wees je eerst bewust dat kinderen spiegelen en een deel van jou laten zien. (E-book spiegelgedrag)
  2. Ben je bewust van je eigen communicatie.
  3. Onderzoek hoe er vroeger tegen jou is gepraat door volwassenen.
  4. Let goed op de signalen van je kind. Liefdevolle en zuivere grenzen worden namelijk altijd beter geaccepteerd.
  5. Probeer eens goed op te letten hoe jouw kind andere kinderen behandeld. Komt dit overeen met de manier hoe jij jouw kind behandeld?
  6. Hoe ga jij om met emoties en van waaruit reageer je? (E-book de 5 posities)
  7. Stel dat je het gedrag van je kind niet begrijpt, verplaats je dan eens in je kind met de gedachte dat jij die leeftijd had. Waarschijnlijk begrijp je dan wel haar emoties.
  8. De manier hoe je tegen je kind praat is de manier hoe je ook tegen je innerlijke kind praat. #doeslief
  9. Wees de ouder die je zelf nodig had.
  10. Durf eerlijk toe te geven dat je het ooit niet weet en soms dingen onhandig aanpakt. Je bent buitenom mama ook gewoon mens hè.

.

Relevante blogs:

.

Geef je eigen jeugdtrauma niet door.

.

Als je de signalen van je kind begrijpt….

.

 

Weet dat jouw kinderen een engelengeduld hebben en onvoorwaardelijk van je houden. Een mooiere spiegel kun je niet wensen.

Veel liefs

Rian

 

.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat hun gedrag en communicatie altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

 

 


Waarom het gedrag van kinderen altijd logisch is

“Herken jij jezelf in jouw kind”? vraag ik altijd aan ouders. Want als ouders vastlopen met bepaald gedrag of moeilijke emoties van hun kind, dan zegt dat iets over (een deel van) henzelf. In veel gevallen herkennen ouders bepaald gedrag van hun kind op een manier zoals ze nu zijn en in andere gevallen in wie ze als kind waren.
Mochten ouders zich totaal niet herkennen in hun kind, dan is dat in de meeste gevallen een extreme (pijnlijke) blinde vlek, een onbewust deel of er zit een perspectief in, als iets wat deze ouder mag leren (in iets mildere mate als dat het kind laat zien).

Onderstaand zijn een aantal voorbeelden uit mijn praktijk. Met toestemming van deze ouders mag ik dit publiceren (uiteraard met fictieve namen).

.

Een kind van de rekening:
Victor en Emilie (de ouders van Koen) hebben beiden, los van elkaar, een traject bij mij doorlopen. Zij communiceren na hun scheiding bijna niet met elkaar, vertellen Koen negatieve verhalen over elkaar en worden het maar niet eens over de opvoeding. De 14 jarige Koen, die opgroeit in twee verschillende opvoedsituaties, heeft last van deze spanningen en laat ‘moeilijk’ gedrag zien in de vorm van binding- en verlatingsangst, agressie en respectloos gedrag ten opzichte van volwassenen. Als ik Victor en Emilie confronteer met de vertaling, vallen er al een hoop puzzelstukjes. Na verschillende gesprekken blijkt dat beide ouders verstrikt zitten in een behoorlijk familiedrama en hebben zij zelf als kind nooit een ander voorbeeld in communicatie gezien. Hun relatie was niet meer te redden maar hun communicatie wel. Hoe meer Victor en Emilie aan de slag gaan met hun familiepatroon en hun communicatie naar elkaar, des te meer effect het heeft op het gedrag van Koen.

.

Onbewust kindpatroon:
Het volgende voorbeeld is van Karin. Zij is opgegroeid met een dominante vader. Geweld was in haar gezin van herkomst een terugkerend patroon en ze heeft als klein meisje veel ellende gezien. Haar 16 jarige dochter kampt met onzekerheid, angsten en onderdanig gedrag tegenover mannen. Als Karin eenmaal doorheeft dat haar dochter gedrag laat zien wat zij als kind vertoonde ten opzichte van haar vader (en nog steeds doet), weet ze direct waar de winst te behalen is. Samen met Karin kijk ik naar haar familiesysteem, zetten we haar op de juiste plek in het systeem en gaan we samen haar angsten en onzekerheid aan. Na veel emoties zie ik Karin emotioneel groeien en haar dochter groeit met haar mee.

.

Kinderen voelen ook relatieproblemen aan:
Onuitgesproken relatieproblemen hakken er behoorlijk in bij Peter en Jolanda. Een ‘normaal’ gesprek kunnen ze niet meer voeren, als ze überhaupt al met elkaar praten. Er zat veel boosheid, verdriet en angsten onder. Hun puberkinderen, van 12 en 13 jaar, liggen constant met elkaar in de clinch, kunnen elkaars bloed wel drinken en gunnen elkaar het licht in de ogen niet. Ook bij deze vertaling zagen Peter en Jolanda in dat zij invloed hadden op het gedrag van hun kinderen. En nee, het was niet gemakkelijk om dit aan te gaan. De liefde tussen deze ouders was dan wel over, maar de liefde die zij hadden voor hun kinderen niet. Dat maakte dat zij gedreven genoeg waren om dit aan te pakken. Alles in het belang van hun kinderen.

.

Twee verschillende spiegels in een gezin:
Van zijn 6e tot zijn 12e was Bart als kind gepest geweest op school. Ik zal je de details besparen, maar echt blij word je niet van zulke verhalen. Niemand waar hij vroeger zijn verhaal bij kwijt kon en de enige die hij vertrouwde heeft zijn vertrouwen beschadigd. Zoonlief (inmiddels 12 jaar) kampt vanaf zijn 6e met bijna hetzelfde probleem. Ook hij is slachtoffer van bepaalde pesterijen en heeft moeite om mensen te vertrouwen. Typerend in deze vertaling was de leeftijd die letterlijk overeen kwam. We nemen de andere zoon van Bart als perspectief, want zijn oudste zoon van 14 jaar blijkt niet op zijn mondje te zijn gevallen. Mooi is dat, dat ook het andere kind een deel van Bart laat zien. Een deel wat al die tijd in zijn schaduw heeft gezeten en wat nu wat meer geleefd mag worden. Alle drie komen ze steeds meer in balans.

.

Wat niet geleefde emoties doen:
Als oudste van het gezin heeft Babette op 15 jarige leeftijd haar moeder verloren en is onbewust (wat in die tijd normaal was) in de volwassen rol gestapt, heeft de zorg voor haar zeven kleine broertjes en zusjes op zich genomen en zichzelf compleet weggecijferd. Wat zij nu terugziet bij haar (15 jarige) dochter is veel verdriet en boosheid en ook zij cijfert zichzelf weg. Opvallend in dit verhaal is dat dochterlief dyscalculie heeft. Als Babette doorheeft dat haar dochter representant staat voor de 15 jarige Babette met al haar ingehouden emoties, verandert heel de situatie.

.

Als je iemand afwijst in je familiesysteem:
Dankbaar is Maria dat ze als kind geadopteerd werd en liefdevol groot gebracht werd in een Nederlands gezin. Behoefte om haar biologische ouders te ontmoeten heeft ze nooit gehad. Toen zij zelf moeder mocht worden begreep ze nog minder hoe een moeder haar kind kon afstaan. Onbewust wees ze haar roots af. Wat doet haar eigen dochter inmiddels? Juist, je raadt het al. De kleine meid ontwijkt haar moeder. Dit is een typisch voorbeeld van iemand in je familiesysteem niet de juiste plek geven of gunnen. Onbewust heeft Maria haar biologische moeder veroordeeld omdat zij haar heeft afgestaan. Wat haar dochter laat zien is eigenlijk het gedrag wat Maria heeft ten opzichte van haar eigen moeder. Toen we eenmaal systemisch e.e.a. hebben rechtgezet zocht het dochtertje van Maria steeds meer toenadering.

.

Onbewuste gevoelens spelen door in de volgende generatie:
Al zolang Sabine zich kan herinneren vind zij het leven zwaar en heeft ergens het gevoel er niet te mogen zijn. Haar leven hobbelt ‘vrolijk’ verder en Sabine mag moeder worden van een gezonde dochter. Al vanaf de kraamtijd blijkt dat haar kleine meisje een zogeheten huilbaby is en meer dan acht uur per dag huilt, zonder dat er lichamelijk iets aan de hand was. Samen met Sabine kijken we naar haar verdriet als baby en komt ze via een tante aan de weet dat zij eigenlijk niet geboren had mogen worden. Sabine’s moeder (die inmiddels is overleden) had tijdens de zwangerschap geprobeerd haar te aborteren. De rode lijn in dit verhaal maakt duidelijk wat Sabine al haar hele leven gevoeld heeft (ik mag er niet zijn) en haar baby dochtertje laat het verdriet zien. Nu dit patroon duidelijk is hoeft het niet meer te worden doorgegeven aan de volgende generatie. Elke keer als Sabine haar dochtertje troost beeld ze zich in dat zij zelf dit kleine baby’tje is. Moeder en dochter worden steeds rustiger.

.

Spiegelgedrag als perspectief:
Hella is opgegroeid in een gebroken gezin, wat in die tijd een behoorlijke schande was. Vanaf toen is er veel veranderd in haar jonge leventje. Haar moeder kon niet goed overweg met haar eigen emoties en projecteerde dit op de kleine Hella. Vanaf toen is Hella gaan geloven dat dit alles haar schuld was. Onbewust draagt ze deze verantwoordelijkheid al zolang bij haar. Totdat Hella moeder mag worden van een zoon, hij zich ontwikkelt tot puber en zoals moeder zegt, hij totaal geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn leven. Als ik aan Hella vraag of het kan zijn dat hij juist laat zien dat zij zelf teveel verantwoordelijkheid op haar schouders heeft gedragen (en zelfs de last die niet eens van haar was) vallen er een hoop kwartjes. Beetje bij beetje gaan we haar emotionele rugzak bekijken en de bagage die niet van haar is teruggeven aan haar ouders. Steeds meer ziet Hella in dat haar zoon doet wat zij had willen doen. Na een aantal trajecten wordt de balans steeds zichtbaarder en moeder en zoon kunnen dit zelfs samen bespreken. Hoe meer moeder alleen nog maar haar eigen verantwoordelijkheid gaat dragen en niet meer die van een ander, des te meer zoonlief zijn eigen verantwoordelijkheid ook neemt.

.

Nog te vaak zien we dat er aan kinderen wordt ‘gesleuteld’, zij als probleem worden gezien, in therapie moeten en in het ergste geval medicijnen krijgen om hun emoties of gedrag te onderdrukken. In de meeste gevallen gaat het niet om onwil maar juist om onwetendheid en onmacht.

Lieve ouders, docenten en andere begeleiders, blijf daarom niet achter de feiten aanlopen en leer alsjeblieft van kinderen. Kijk verder dan alleen de signalen, er zit namelijk altijd iets onder.

Als je in de liefdevolle spiegels van kinderen kunt kijken, dan zul je zien dat het gedrag van kinderen altijd logisch is. De kunst is om dit te vertalen en daar wil ik je graag bij helpen.

.

Neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken.

 

.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Wat ouders en docenten misschien niet willen horen

Kinderen zijn niet slecht. Ze worden constant gelabeld als ‘slecht’ of als ‘moeilijk’ als ze geen goede cijfers halen, als ze niet luisteren, als ze ‘verkeerde’ keuzes maken of ‘moeilijke en heftige’ emoties laten zien. Geloof me, de lijst is eindeloos.

.

Wat doen wij?

Wij geloven dat het onze taak als ouder is om onze kinderen te vormen of te maken. Maar dat is het niet. Kinderen laten alleen maar signalen zien en wij willen de symptomen ‘genezen’. Wat we over het hoofd is dat het gedrag van het kind niet de oorzaak is. Daarom werkt symptoombestrijding ook niet.

.

Dit zijn de signalen.

Sommige ‘slechte’ kinderen schreeuwen de longen uit hun lijf voor aandacht, om hen alsjeblieft te begrijpen. In alles wat ze doen zeggen ze: “Help me, ik stoei ergens mee”. En anderen kinderen zijn ook niet slecht. Misschien alleen wat vergeetachtig of moe, ongeorganiseerd of gestrest. En weer anderen met ‘slecht’ gedrag kennen gewoon geen andere manier, omdat ze geen ander voorbeeld zien.

.

Hoe kan het anders?

Het wordt tijd dat wij, ouders, wakker worden en durven kijken naar ons gedrag. Want waarschijnlijk is het niet eens de ‘schuld’ van onze kinderen, maar ligt het aan ons. Bij diegenen die zo bang zijn om de controle los te laten. Dat het kind geen keuze heeft, alleen de keuze om ons gedrag te volgen en te kopiëren. Zelfs als dat ‘slecht’ is.
.

Geen enkele ouder hoort dit graag. Begrijpelijk.

Maar om kinderen bewust op te voeden, is het nodig om een verandering te maken in ons eigen gedrag en de manier hoe we naar hen kijken. Dit verandert als we op een andere manier naar onszelf gaan kijken. En ik spreek uit ervaring, dat heeft direct een positief effect op je kinderen.

.

Ik geloof echt, als ouders en docenten minder focussen op het ‘slechte’ gedrag van het kind en daarvoor in de plaats op zichzelf focussen en op de innerlijke gebroken stukken, dan zullen wij kinderen beter begrijpen.

Als het kind in onszelf namelijk de plek krijgt die het toekomt, zijn wij allemaal beter in staat om kinderen beter te begeleiden. Dan hebben we een verbinding met wie ze echt zijn, en niet met wie we willen dat ze zijn.

.

Onthoud alsjeblieft…. als jij stopt naar je kind te kijken door je eigen gebroken innerlijke stukken en je lens van je eigen perceptie….dan zul je hen pas zien in al hun glorie.

Wij kunnen veel van onze kinderen leren en dat vraagt van ons als volwassenen een andere kijk op opvoeding en ouderschap dan wij gewend zijn.

.

Dus vraag jezelf niet af wat het je kost, maar vraag jezelf liever af wat het je waard is.

.

Wil je weten van waaruit jij of je kind reageert, wat je kind/leerling laat zien en waar je zelf invloed op hebt?

Vraag dan hier het gratis E-book aan met 20 tips.

.

.

Mocht je samen met mij willen kijken wat er nodig is in jullie gezin of situatie, overweeg dan een VERTALINGSTRAJECT of neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken. Het is een heel interessant proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

Liefs Rian

.

Relevante blogs:

.

 Zullen we eens stoppen met ‘doen alsof’

.

 Waar zit geluk in?

.

 Over wie zegt het eigenlijk iets?

.

 Als de kinderen maar gelukkig zijn.

.

 Waarom kinderen ons wakker schudden.

.

 Kinderen drammen niet voor niets.

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


“Als de kinderen maar gelukkig zijn…”

Je bent geen betere moeder wanneer je kind gelukkig is, dus je bent ook geen slechtere moeder wanneer je kind even niet gelukkig is.

.

Ik begrijp dat deze uitspraak best lijnrecht tegenover de spiegelmethode kan staan. En misschien vergt het wat uitleg.

.

Zeg eens eerlijk, denk je dat jouw kind gelukkig wordt als jij jezelf een slechte moeder vindt omdat hij niet gelukkig is? Laten we dit alsjeblieft niet doen. We zijn niet alleen moeder, op de eerste plaats ben je gewoon mens. Met alles erop en eraan. Met onze goede dingen en de dingen die we misschien niet zo handig aanpakken. Het is daarom volledig zinloos om jezelf als goede of als slechte ouder te bestempelen. Veel makkelijker is om te accepteren dat wij allemaal groeiende zijn. Precies zoals je kinderen.

.

Wat je wel helder wilt hebben

Vaak hoor ik ouders zeggen: “Als de kinderen maar gelukkig zijn, dan ben ik het ook”. Dit wil je opgehelderd hebben. Want kun je nagaan welke verantwoordelijkheid dit kind heeft. Om jou gelukkig te maken. En juist die verantwoordelijkheid wil je terugnemen.

En ja, ik ben zelf moeder dus ik wil ook dat mijn kinderen gelukkig zijn. Anderzijds hebben ze me regelmatig gevraagd: “Waarom ben jij zo bezig met ons geluk? Waarom wil jij alleen maar dat we gelukkig zijn? En wat maakt dat jij denkt dat we dat niet zijn? Het benauwd me ooit”.

BAM.

Maakte deze opmerkingen mij gelukkig? Nee.
Was het nodig? Ja.

Want het maakte me bewust hoe dat we zo gefocust zijn op het geluk van onze kinderen. Bijna alsof ze niet ongelukkig mogen zijn. Ik begrijp nu helemaal dat dat benauwd. Tegelijkertijd besefte ik meteen dat ik dat zo deed omdat ik anders met mijn eigen stukken geconfronteerd werd. En juist dat is wat de meeste ouders willen voorkomen.

.

Stel je eens voor dat je twee kinderen hebt

Stel je voor dat de ene lekker in zijn vel zit en de andere niet. Stel je voor dat het ene kind zich makkelijk aanpast, schikt en flexibel in het leven staat. Geen vuiltje aan de lucht. Dus ja, je kind is gelukkig. Stel je dan eens voor dat het andere kind zich niet zo makkelijk schikt, moeite heeft met sociale contacten, daar een weg in zoekt en het even niet zo makkelijk heeft? Waar sta je dan als moeder?

.

Heb je er ook al eens aan gedacht dat je je kunt vergissen?

Uit ervaring kan ik je zeggen dat we ons enorm kunnen vergissen in wanneer je kind nu gelukkig is of niet. Mijn dochter heeft wel eens maanden gestoeid met haar emoties, waardoor ik dacht dat ze niet happy was. Mijn zoon daarentegen kwam elke dag fluitend en zingend thuis, waardoor hij de indruk wekte dat alles op rolletjes liep. Het hele ‘spel’ bleek volledig andersom te zijn.

Daar waar mijn dochter stoeide met haar emoties en ik de indruk kreeg dat ze niet happy was, bleek ze juist die emoties (boosheid en verdriet) nodig te hebben om een bepaalde beslissing te durven nemen. Toen het hele gebeuren achter de rug was zei ik tegen haar: “Pff….het ging echt even niet goed met je hè”. Waarop ze zei: “Hoe kom je daar nu bij? Volgens mij was het erger voor jou dan voor mij”.

Maakt mij dit dan een slechte moeder omdat ik dit niet doorhad? Ik denk het niet. Het maakt me een bewuste ouder omdat ik nu zag dat ik het ook wel eens mis zou kunnen hebben. Dat datgene wat ik dacht waar te nemen volledig klopte bij de werkelijkheid, wat achteraf niet was. Het was mijn verhaal en niet het hare.

Nu stel je eens voor dat jouw kind niet lekker in zijn vel zit om bepaalde dingen die niet lukken of anders zijn gelopen dan gehoopt. Dat hij niet uitgenodigd is voor dat ene feestje, met voetballen wil het niet lukken, liefdesverdriet, op school gaat het niet helemaal lekker of ze verliezen hun vakantiebaantje. Het kan van alles zijn. Maakt dat jou een slechte moeder? Nee, natuurlijk niet.

.

Wanneer doe je het dan goed?

Ik denk dat je je bewust wil worden van je eigen perceptie. Dat je je aannames eens ter discussie stelt. Dat datgene wat je waarneemt niet perse de waarheid hoeft te zijn. Dat jouw invulling van de situatie jouw stukje is. Dat je misschien ooit bang bent dat het verleden zich herhaalt.

Volgens mij ben je een goede moeder als je verantwoordelijkheid neemt voor je eigen emoties en je keuzes en de consequenties hiervan kunt aanvaarden. Ook dat je eerst naar jezelf wilt kijken en naar de gebroken stukken die je onbewust bij je draagt.

.

Veel ouders zijn zo gefocust op het geluk van hun kind

Uit naam van de liefde worden namelijk dingen gedaan die de naam niet zouden mogen dragen. Altijd lief en voorkomend zijn, nooit ruzie mogen maken, ouders die zichzelf opofferen voor het geluk van hun kinderen en hen alles proberen te geven wat zij niet hadden. Het lijkt aardig, maar dat is een half verhaal.

.

Check eens bij jezelf:

  • Wat doe jij en met welk motief?
  • Welke intentie?
  • Verlang je er iets voor terug?
  • Doe je dit vanuit liefde, angst, pijn, verwachtingspatroon?
  • Wat vind jij er zelf van dat je dit doet?

Wat je ook zou kunnen helpen is om te kijken wat er feitelijk gebeurt en welk verhaal dat je daarvan maakt. Want juist het verhaal wat jij maakt, is JOUW verhaal. En daar zit je les.

.

Denk je dat mijn kinderen altijd gelukkig zijn?

Nee, natuurlijk niet. Ook zij stoeien met keuzes, emoties, vrienden, school en de maatschappij. Wederom, maakt mij dat een slechte moeder omdat zij zich klote voelen?

Het is mijn taak als ouder om dit te zien. Vervolgens om te checken van waaruit we reageren. Want geloof me, in negen van de tien gevallen reageren we vanuit onze eigen pijnlijke stukken. Pas als dat zuiver is, kun je je kind ook zijn struggelingen, lessen en ‘moeilijke’ emoties gunnen zonder het meteen op te willen lossen. Het enige wat je kunt oplossen is hoe jij hiermee omgaat. Kun je dit aanzien?

.

De manier hoe wij omgaan met hun ongeluk, zegt daarom heel veel over ons.

Want alles wat wij niet kunnen aanzien bij het kind, DAT is datgene wat gezien wil worden bij ons.

Dus nogmaals…..Je bent niet verantwoordelijk voor het geluk of ongeluk van je kind. Je bent wel 100% verantwoordelijk voor je eigen geluk en ongeluk. En dat is vaak het dingetje.

Mijn ‘gevecht’ met het leven heeft mij uiteindelijk gebracht waar ik nu sta. En ja, dat is ondanks en dankzij mijn ouders. En ook ondanks en dankzij mijn ongelukkige periodes. En juist datgene is wat ik mijn kinderen ook gun.

.

Wil je dit verder uitgediept hebben? Overweeg dan een VERTALINGSTRAJECT of neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken. Het is een heel interessant proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

Liefs Rian

.

Relevante blogs:

.

 Zullen we eens stoppen met ‘doen alsof’

.

 Waar zit geluk in?

.

 Over wie zegt het eigenlijk iets?

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.

.


Kinderen drammen niet voor niets

Al vanaf dat ze kon praten dramde ze haar zin door. Altijd als ik ergens “nee” op zei en mijn zoon dat accepteerde, zo ging zij altijd nog een stapje verder. “Waarom niet mam, maar dat wil ik, heel even maar, maaaaaammmmm” enzovoort enzovoort.

De mensen die ook een drammend kind hebben zullen dit vast herkennen.

Tja, toen mijn dochter nog jong was had ik niet zo in de gaten waarom ze eigenlijk zo dramde. Wel vroeg ik me af waarom mijn zoon zich makkelijker kon schikken en ergens bij neer kon leggen terwijl zij altijd haar zin moest hebben. Afijn, inmiddels zijn we een aantal jaren verder dus ook een hoop inzichten rijker.

.

Ze is nu 18 jaar en ik kan me nog herinneren wat er zich twee jaar geleden afspeelde.

Het was een periode waarin ze veel van me vroeg. “Mam, maak jij vandaag spaghetti. Mam, kun je me even wegbrengen. Mam, kun je me ophalen. Mam, rijd je even mee naar de winkel. Mam, ga je even mee naar de stad”… enzovoort enzovoort. Om gek van te worden ooit.
Op een gegeven moment was ik het zo beu dus ik vroeg haar om niet zoveel eisen te stellen en zoveel van me te vragen. Ik besefte wat ik vroeg en vond het mijn goed recht om haar dit te zeggen. Maar nee hoor…..ze was het er niet mee eens en ging ‘vrolijk’ door met haar waarom-fase. “Waarom mag ik dat niet vragen, waarom vind jij dat zo moeilijk, waarom word jij daar moe van?”

Ik antwoordde dat ze best zelf naar het station kon fietsen en ja…ook als het regent. Ik zei dat ik haar niet altijd op hoef te halen als de treinen niet rijden, dan pak je maar gewoon een trein later. Ik antwoordde dat ze best zelf naar de winkel kon fietsen enzovoort enzovoort.

.

Net op het moment dat ik wilde weglopen van de discussie zei madame gewoon vrolijk:

“Nee mam…nu hoef je niet weg te lopen, het is nog niet klaar, hier klopt iets niet”. Ik was echter overtuigd van mezelf en zei heel stellig: “nou, volgens mij klopt het wel”. Waarop ze zei: “mam, straks durf ik niets meer aan je te vragen, zelfs niet als het nodig is. Zullen we afspreken dat ik zoveel aan jou mag vragen als ik wil en dat jij zo vaak als je wilt “nee” mag zeggen?”

.

BAM! Die kwam binnen.

Potverdorie…hiermee sloeg ze de spijker op de kop. Ik voelde dat ze gelijk had. Daarom dramde ze dus zo door. Ik zei: “sorry…je hebt helemaal gelijk. Dat is het. Dat is het waar ik moeite mee heb. Ik heb geen moeite met jouw vragen, ik heb moeite met “nee” zeggen en dan verlang ik van jou dat jij je daarin gaat schikken, dat is niet eerlijk”. “Hèhè eindelijk” zei ze. Nu is het pas klaar.

.

Twee jaar later:

Het hele riedeltje lijkt zich te herhalen want dochterlief is nu eenmaal een geboren doordrammer. Alleen ging het net iets anders dan anders.

De laatste tijd ben ik nogal druk bezig met mijn boek wat in december gepubliceerd wordt. Dus als ik niet in mijn praktijk ben, dan zit ik achter mijn laptop te schrijven. Zij had haar examen erop zitten en vroeg of ik met haar naar de ijsboerderij wilde gaan. Ik zei: “Nee meid (ik had overigens geleerd om nee te zeggen), dat ga ik vandaag niet redden. Ik wil eerst nog even dit afmaken, ik moet nog boodschappen doen, en dit of dat heeft ook nog voorrang. Zoals altijd bleef madame doordrammen en nam geen genoegen met mijn antwoord. “Ga toch gewoon mee mam, je zit bijna vastgeplakt aan je laptop, we zijn over een uur toch weer terug”. Yeah wrigt…allemaal eigenbelang, dacht ik.

Maar goed, uiteindelijk bezweek ik en zei: “Nou oké dan, dan doe ik de rest later wel”. Eenmaal bij de ijsboerderij besefte ik dat dit precies op het juiste moment kwam. Het werd tijd dat ik even achter die laptop vandaan kwam, ik had gewoon computerogen. Dus ik zei haar: “Bedankt dat je weer zo hebt doorgedramd, want dit was precies wat ik nodig had”.

Waarop ze dus weer zei: “dat wist ik mam”. Ik dram niet voor niets.

.

Nee en ja

Drammende kinderen leren jou niet alleen om je grenzen aan te geven en om “nee” te zeggen. Ze leren jou ook aan te geven wanneer het genoeg is en om “ja” te zeggen tegen ontspanning.

Sommigen voelen zich veilig genoeg om het in woorden aan te geven en anderen laten allerlei signalen zien. Dus in plaats van drammende kinderen de mond te snoeren en irritant te vinden, zou je beter kunnen kijken welke interessante boodschap hierin zit.

.

Kinderen drammen namelijk niet voor niets. Daar ben ik inmiddels 100% van overtuigd.

.

Wil je meer weten over drammende kinderen en waarom ze zo vaak over onze grens gaan? Overweeg dan een VERTALINGSTRAJECT of neem vrijblijvend CONTACT met me op om de mogelijkheden te bespreken. Het is een heel waardevol proces en in dat proces wil ik er graag voor je zijn.

.

Liefs Rian

.

  • Af en toe een inspirerende blog in je e-mailbox ontvangen? Dat kan, klik HIER.
  • Interesse in het 60 pagina’s tellende I-boek over spiegelgedrag? Vraag het HIER aan.
  • Gratis interessante E-books over relaties, opvoeden, disbalans en andere diensten, neem HIER een kijkje.

.

Is dit blog interessant voor andere mensen in je netwerk? Voel je vooral vrij om het te delen.